tag:blogger.com,1999:blog-64527802567924437072011-08-02T14:54:35.668-07:00ละครธิดาวานร ภาค 2 (ตอนขุมทรัพย์สุสานอัญมณี) ออกอากาศทางช่อง 7 สี วันศุกร์ - เสาร์ - อาทิตย์ เวลา 20.25 น.iHuajukProfilenoreply@blogger.comBlogger111100tag:blogger.com,1999:blog-6452780256792443707.post-82993116953963571062009-11-08T06:33:00.001-08:002009-11-08T06:35:02.930-08:00เรื่องย่อ ละครธิดาวานร 2 ตอนที่ 6<br /><br />"ผมไม่ทราบว่าใต้นี้คือเมืองอะไร แต่ผมสาบานได้ว่าผมได้ยินเสียงมาจากใต้ดินข้างลำธารจริงๆครับนาย นายดูนั่นสิครับ ในน้ำ"<br /><br />บุราณ มองไปเห็นที่กลางลำธาร มีผมสีดำของมะเมี๊ยะแผ่กระจายเป็นวงกลม สวยราวกับเส้นไหม หมุนวนไปมาตามเสียงเพลง "นั่นมันอะไร ช่างสวยงามเหมือนภาพที่มาจากจินตนาการ ไม่ใช่ความจริง"<br /><br />สองคนพยัก หน้าจะลงไปพิสูจน์ จึงค่อยๆย่องลงไปในลำธาร พอเข้าไปใกล้ก็ใช้มือแตะเส้นผมที่สยายอยู่ จึงมั่นใจว่าเป็นเส้นผมจริงๆเสียงเพลงหยุดกึกลง มะเมี๊ยะโผล่ขึ้นมาจากใต้น้ำสะบัดผมเปิดหน้า เมฆที่บังแสงจันทร์อยู่ลอยผ่านให้แสงจันทร์ส่องสว่าง บุราณกับลีกอตะลึงกับความงาม แต่ มะเมี๊ยะมองด้วยความตกใจ บนต้นไม้ข้างลำธาร แสนไทตามดูบุราณ พอเห็นมะเมี๊ยะก็ตกใจไปด้วย<br /><br />"คุณมาจากไหนกันแน่" บุราณรีบถาม<br /><br />"มาจากใต้ดินนี้ใช่ไหม ผมได้ยินเสียงร้องจากใต้ดิน" ลีกอถามบ้าง<br /><br />มะ เมี๊ยะส่ายหน้าถอยหนีหน้าตาตื่น ร้องบอกไม่ให้ตามเธอ ทันใดจระเข้สองตัวว่ายน้ำตรงเข้ามาขวาง มะเมี๊ยะสั่งให้จระเข้หยุดกลับไป มะเมี๊ยะดำน้ำลงไป จระเข้สองตัวผลุบตามลงไป บุราณกับลีกอตกใจ "อะไรกันนี่!!"<span class="fullpost"><br /><br />แสนไทไม่พอใจหยิบอาวุธลับออกมา "ไอ้สองคนไม่รู้จักสิ่งใดควรไม่ควร เจ้าจงตายกลายเป็นผีเฝ้าลำธารส่งเสียงร้องระงมเพิ่มขึ้นอีกสองเสียงเถิด"<br /><br />ขณะ ที่บุราณกับลีกอยังงงว่าจะทำอย่างไรกันดี บุราณ อยากตามลงไป ลีกอเห็นด้วยแต่ยังหวั่นจระเข้สองตัวนั่น ทันใดมีเสียงอาวุธแหวกอากาศมา ทั้งสองหันไปมองเห็นอาวุธลับพุ่งมา ลีกอผลักบุราณหลบแล้วแอ่นอกรับ อาวุธกลับปักเข้าที่ตัวลีกอสองอัน แต่ลีกอไม่เกิดอาการเจ็บปวดใดๆ<br /><br />"ทำไมอาวุธลับอาบยาพิษของพ่อท่าน ไม่ระคายเคืองไอ้ผู้ชายคนนั้น อะไรกันนี่"<br /><br />บุราณตะกายน้ำมาดูลีกอด้วยความตกตะลึง "ลีกอ อาวุธลับนั่นมันอาบยาพิษไว้นะแต่ทำไม...ทำไม"<br /><br />"ผมก็อยากรู้ว่าทำไมมันไม่ระคายเคืองผม แค่ได้ลิ้มรสเลือดสดๆจากผมเท่านั้น"<br /><br />"แปลกมาก ผมกับอิยะวดีเคยโดนมาแล้ว ปางตายเลยนะลีกอ ผมไม่เข้าใจ"<br /><br />"ผมก็ไม่เข้าใจ หรือว่าพิษในตัวของผมร้ายกว่าพิษของมัน"<br /><br />แสน ไทแปลกใจ "ไม่เข้าใจจริง ว่าทำไมไอ้ผู้ชายคนนั้นมันสามารถทนทานต่อพิษร้ายจากอาวุธลับของท่านพ่อได้ ประหลาดแท้ๆ...ให้มันรู้ไปว่าผิวกายของมนุษย์ที่ไหนจะเป็นเหล็กไหลทนต่อไอ้ นี่ได้"<br /><br />แสนไทชักปืนออกมาเล็งไปที่บุราณกับลีกอ สองคนกำลังเพ่งมองมาทางแสนไท<br /><br />"อาวุธนั่นมันมาจากทางโน้น ผมจะไปเอาตัวไอ้ฆาตกรต่อเนื่องนั่นมาลงโทษ"<br /><br />"เราเป็นเป้านิ่งนะลีกอ เราไม่เห็นมัน แต่มันเห็นเรา"<br /><br />"มันเห็นผมแต่ทำร้ายผมไม่ได้ นายอยู่ด้านหลัง ผมจะนำหน้าเอง" ลีกอวิ่งขึ้นจากน้ำ<br /><br />บุราณ วิ่งตามแล้วเห็นกระสุนปืนพุ่งมาจึงรวบขาลีกอ ล้มลงในน้ำ กระสุนเฉียดไปหลายนัด ลีกอชักปืนออกมายิงสวน เกิดการยิงใส่กันยกใหญ่ ลีกอให้บุราณไปหลบในน้ำ<br /><br />พรานเส็งกับมะสังได้ยินเสียงปืนวิ่งมา พรานเส็งบอกมะสัง "ไหนๆ ใครวะบังอาจมาเล่นงานนาย ฆ่ามัน มะสังฆ่ามัน"<br /><br />"เรานั่นแหละจะโดนฆ่า หลบเร็วพรานเส็ง"<br /><br />วิถี กระสุนเบนมาใส่พรานเส็งกับมะสัง สองคนกระโดดหลบ ลีกอเห็น บ่นว่าพรานเส็งทำอะไรบุ่มบ่าม พรานเส็งกับมะสังช่วยกันยิงใส่แสนไท แสนไทเจอระดมยิงและกระสุนก็หมด "ไอ้บ้าสองคนนั่นมันมาจากไหน นี่มันวันอะไรกัน พบเจอแต่เรื่องเลวร้ายไม่เข้าท่า"<br /><br />แสนไทกระโจนหนีไปตามต้นไม้อย่างคล่องแคล่ว<br /><br />บุราณกับลีกอขึ้นจากน้ำ ลีกออยากตามไปดูหน้าคนร้ายแต่<br /><br />พรานเส็งรั้งไว้ บุราณบ่นว่าเขาคงต้องหัดยิงปืนไว้บ้างแล้ว...<br /><br />ooooooo<br /><br />ตอนที่ 7<br /><br />ใน ห้องนอนของอิยะวดีที่บ้านพนา เกิดลมพัดอึงเข้ามาในขณะที่อิยะวดีนอนหลับอยู่และมีเสียงเรียก...ดาราราย เทวีๆๆ...อิยะวดีเหมือนตกอยู่ในภวังค์เธอเห็นหญิงสูงศักดิ์ใส่หน้ากากมายืน ข้างเตียง พูดกับเธอว่า "ทับทิมชุด เจ้าจะเอาไปให้ใครไม่ได้ทั้งนั้น เพราะมันคือของเจ้า ดารารายเทวี มันคือของเจ้าๆๆๆ..." อิยะวดีตกใจตื่นเห็นผ้าม่านยังปลิวไสวด้วยแรงลม เธอตกใจใครกันที่มาเรียก<br /><br />เช้า วันใหม่ อิยะวดีกับพนามาเยี่ยมบัวบานกับละเอ ที่โรงพยาบาล อิยะวดีขอโทษละเอที่วางยานอนหลับละเอ "อิยะวดีขอโทษนะละเอ อิยะวดีแค่จะทดลองสมุนไพรเจ้าหญิงนิทราที่อุอุ๊กับอิอิ๊บอกว่าน่าจะลองกับละ เอ"<br /><br />"โทษอุอุ๊อิอิ๊อีกแล้วคุณหนู มาเล่นตลกแบบนี้ ละเอ เลยไม่ได้กลิ่นคนเลวที่เข้ามาทำร้ายคุณผู้หญิง" ละเอบ่นอุบ<br /><br />พนา บอกดำรงว่าที่เข้ามาไม่ใช่ผีแต่เป็นคนและกะเอาถึงตาย ดำรงแปลกใจว่าใครกันที่เกลียดกันปานนี้ บัวบานเชื่อว่าเป็นนาถยากับเอมฤดี พนากับดำรงตกใจเพราะสองคนนั่นตายไปแล้ว ละเอยืนกรานว่าเธอได้กลิ่นความเลวของสองคนนั้น<br /><br />"ละเอเว่อร์แค่ได้กลิ่นก็เหลือเชื่อยังแยกกลิ่นได้อีกว่ากลิ่นไหนของใคร" อิยะวดีแขวะ<br /><br />"เรา ต้องรู้ให้ได้ว่าสองคนนั่นเป็นใคร ทำไมทุกเรื่องมาพร้อมใจกันเกิดขึ้นเมื่อคืน" พนาสงสัย ละเอบอกว่ามันต้องเกี่ยวข้องกัน พนาชักเห็นด้วย<br /><br />"เกี่ยวข้องกับคนที่มาชนอิยะวดีแล้วตกบันไดตายไหมพนา" อิยะวดีถาม<br /><br />"มะขิ่นไม่ได้ตกบันไดตาย ตำรวจบอกว่าเขาโดนฉีดยาพิษใส่จนตาย"<br /><br />อิ ยะวดีตกใจว่ามะขิ่นโดนตอนไหน เธออยากพบคนแปลกหน้าคนนั้นอีก เพื่อถามว่าเขาเห็นอะไรผิดสังเกตบ้าง แต่พนากลับคิดว่าคนนั้นแหละที่น่าสงสัยที่สุด เพราะบอกว่ารู้จักชื่ออิยะวดีจากความฝัน ทุกคนตกใจ...<br /><br />และในคืนนี้ เป็นวันที่แสงแก้วกับพวงมาลีจะต้องเข้าไปพักที่ร้านผ้าของบัวบาน ส่างหม่องจึงบอกว่าคืนนี้จะมีเหตุการณ์ที่ทำให้ทั้งสองไม่ต้องอยู่ที่นั่น และจะได้เข้าไปพักที่บ้านใหญ่สมใจ จากนั้นก็เป็นหน้าที่ของแสงแก้วกับพวงมาลีที่จะบีบน้ำตาให้น่าสงสารแค่ไหน จุดอ่อนของดำรงคือความใจอ่อน<br /><br />จากที่เจอลีกอ แสนไททนเก็บความข้องใจไว้ไม่ได้ แต่ไม่ยอมบอกสะมะแอว่าเขาพบลีกอ ได้แต่เลียบเคียงถาม "มีใครไหมที่สามารถทนต่อพิษร้ายในอาวุธลับของท่านพ่อโดยไม่ระคายเคือง"<br /><br />สะมะแอแปลกใจที่ถาม แสนไททำเป็นอยากรู้ว่ามีบ้างไหม สะมะแอจึงตอบว่ามีเพียงตัวเขาคนเดียว<br /><br />"ท่านพ่อตลก ก็ที่พ่อเป็นอยู่นี่ไม่ใช่เพราะท่านพ่อโดนพิษนั่นหรอกหรือ"<br /><br />สะ มะแอถอนใจนึกถึงอดีตที่เขาอยากได้ลูกชายมาก จึงขอต่อเทวรูปศักดิ์สิทธิ์ "ข้าแต่องค์เทวะผู้ศักดิ์สิทธิ์ ขอเพียงข้าได้ลูกชายสืบทอดวงศ์ตระกูลขุนนางใหญ่แห่งรมยนครข้าจะมอบอำนาจ พิเศษให้เขาทันที เพื่อให้เขาเป็นกำลังสำคัญในการค้นหาขุมทรัพย์รมยนครของดารารายเทวีให้พบตาม เจตนารมณ์ ของต้นตระกูลของข้าสืบไป" ทันใดฟ้าก็ผ่า ฝนก็เทลงมาเหมือนรับคำสัญญานั้น<br /><br />แสนไทรอฟังเหตุผลที่ทำให้สะมะแอทนต่อพิษร้ายที่ตัวเองสร้างขึ้นมาไม่ได้ สะมะแอเลี่ยงไม่อยากบอก แต่แสนไท ยังอยากรู้<br /><br />"ทำไมท่านพ่อเอาแต่นิ่งแล้วถอนหายใจอะไรที่เป็นสาเหตุให้ท่านไม่สามารถต้านทานพิษร้ายที่ท่านสร้างขึ้นมาเองได้อีกต่อไป"<br /><br />สะมะแอว่าเรื่องที่มันแล้วไปแล้ว แต่แสนไทอยากเป็นคนที่สามารถต้านพิษร้ายนั้นได้<br /><br />"พ่อก็เสียดาย เสียดายยิ่งกว่าเจ้ามากมายนัก จนอยากจะขอโทษเจ้า"<br /><br />"ขอโทษ ทำไมต้องขอโทษ"<br /><br />สะ มะแอขอร้องแสนไทอย่าเอ่ยเรื่องนี้อีก แต่แสนไทกลับพูดเป็นนัยๆว่า ถ้ามีใครสักคนต้านทานพิษนั้นได้จะเกิดอะไรขึ้น สะมะแอตื่นเต้นรีบถามว่าแสนไทพบคนเช่นนั้นแล้วหรือ แสนไทมองสะมะแออย่างจับพิรุธพร้อมกับบอกว่า "เปล่า ข้าแค่คิดเอาเอง"<br /><br />สะ มะแอใช้ไม้เท้าเดินกระย่องกระแย่งไป แสนไทมองตามหลังพ่อไปอย่างรู้สึกว่า ต้องมีอะไรปิดบังเขาแน่ๆ และอาจเกี่ยวข้องกับคนที่ชื่อลีกอ<br /><br />แผน ของส่างหม่องต้องการหยั่งเชิงทำทีไปหาอรุณีที่ร้านเพชรถามความคืบหน้าของ ทับทิม แต่อรุณีบอกว่าคนที่ทางร้านติดต่อให้หาทับทิมที่อยากได้มาให้ เค้าถูกฆ่าตายเมื่อคืนนี้ส่างหม่องตกใจรีบถาม "เค้าถูกฆ่าตายที่ไหนหรือครับ"<br /><br />"ตลาดกลางคืน เขาโดนฆ่าตายต่อหน้าลูกสาวเพื่อนสนิทของฉัน อิยะวดี"<br /><br />ส่า งหม่องมั่นใจว่าคงเป็นฝีมือแสนไท เขาหงุดหงิดที่ แสนไททำเสียแผน ส่างหม่องเปลี่ยนเรื่องถามว่าแสงแก้วกับลูกจะเข้าไปอยู่ที่ร้านผ้าของบัวบาน คืนนี้ คงไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม อรุณีตอบว่าใช่ ส่างหม่องแปลกใจทำไมอรุณีไม่เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ฟัง...<br /><br />ทาง ร้านผ้าของบัวบาน อิยะวดีกับพนาต้อนรับแสงแก้วกับพวงมาลีแทนบัวบาน โดยบอกเพียงว่าบัวบานไม่สบาย สองแม่ลูกทำตกใจรีบถามอาการและสาเหตุ พออิยะวดีเล่าว่าเมื่อ คืนมีคนเข้ามาทำร้ายบัวบานกับละเอ สองแม่ลูกทำเป็นตกใจมากขึ้น พนาจึงบอกว่าตอนนี้ดีขึ้นแล้วและฝากเขามาบอก แสงแก้วทำงานที่ค้างให้เสร็จ สองแม่ลูกทำเป็นโล่งอก<br /><br />เครดิตข้อมูล หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6452780256792443707-8299311695396357106?l=xn--2-wxflf4cwa0fbo.blogspot.com' alt='' /></div>iHuajukProfilenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6452780256792443707.post-85037986164983027552009-11-08T06:29:00.001-08:002009-11-08T06:31:06.252-08:00เรื่องย่อ ละครธิดาวานร 2 ตอนที่ 6<br /><br />สองแม่ลูกนาถยากับเอมฤดีในสภาพตัวตนจริงๆคือหน้าตาเละน่าเกลียดน่ากลัว ยืนหันหลังอยู่ข้างโทรศัพท์ บัวบานเดินมาเห็นเข้าใจว่าเป็นอิยะวดีกับละเอ แต่ แปลกใจทำไมไม่รับโทรศัพท์จึงเข้ามาถาม สองแม่ลูกหันมายื่นมือที่มีเล็บยาวดำงองุ้มใส่บัวบาน บัวบานตกใจร้องกรี๊ดลั่น เสียงนาถยาร้องว่า "แกต้องได้รับบทเรียน แกต้องเสียโฉม"<br /><br />บัวบานหมอบฟุบลง "กลัวแล้วๆ อย่าทำฉันเลย จะเอาอะไรบอกมา ฉันจะให้"<br /><br />"ไปให้พ้นจากที่นี่ ถ้าไม่ไปแกจะต้องเจอแบบนี้ตลอดไป" สองแม่ลูกทำเสียงน่ากลัว<br /><br />บัว บานแย้งว่าที่นี่เป็นบ้านของเธอ ผีนาถยาแว้ดใส่ทันทีว่าเป็นบ้านฉัน แล้วรุมทำร้ายบัวบาน เสียงแตรรถดำรงดังขึ้น บัวบานดีใจที่ดำรงกลับมาแล้ว...<br />ดำรงเดินเข้าบ้านแปลกใจที่ไฟมืด ข้าวของล้มกระจาย "เกิดอะไรขึ้น บัวบาน อิยะวดี"<br /><br />พอ เปิดไฟ เห็นบัวบานหมอบสะอื้นฮักๆอยู่ ดำรงปราดเข้าประคองเห็นตามแขนขามือมีเลือดออกซิบ เสื้อผ้าขาดวิ่น บัวบานร้องไห้โฮ ดำรงกอดปลอบ บัวบานนึกได้เป็นห่วงอิยะวดี รีบบอกดำรงไปดูลูก ดำรงประคองบัวบานขึ้นบ้าน<br />สองแม่ลูกขึ้นมาข้างบนหวัง ทำร้ายอิยะวดี แต่พบละเอนอนหลับไม่รู้เรื่อง จึงรุมเตะ กระทืบ "เล่นงานมันเข้าไปลูก เอาให้มันเปิดปากเปิดจมูกสูดดมกลิ่นอะไรไม่ได้ไปเลย"<br /><br />สองแม่ลูกฉวยไม้เทนนิสเงื้อจะฟาดละเอ พลันเสียงดำรง และบัวบานมาทุบประตูเรียก<span class="fullpost"><br /><br />"ทำไมลูกอิยะวดีเงียบอย่างนี้" สองคนเป็นห่วง ดำรงจึงถีบประตูเข้ามา<br /><br />ผีสองแม่ลูกรีบเข้าไปแอบในตู้ ดำรงกับบัวบานเห็น ละเอนอนเลือดออกจึงเข้ามาปลุกเท่าไหร่ก็ไม่ตื่น ทั้งสองแปลกใจว่าอิยะวดีไปไหน<br /><br />พนา พาอิยะวดีนั่งรถสองแถวกลับบ้าน แสนไทสะกดรอยตาม พนาฟังเรื่องที่อิยะวดีเล่าแล้วสอนว่าคนที่อิยะวดีเจออาจจะคิดหลอกลวงไม่น่า ไว้ใจ ทีหลังไม่ควรออกจากบ้านตามลำพัง แล้วเรื่องคนที่ตายพรุ่งนี้เขาจะมารับไปให้ปากคำตำรวจ...อิยะวดีเข้าไปใน บ้านตกใจที่เห็นข้าวของเกลื่อนกระจาย จึงร้องเรียกพ่อกับแม่ ดำรงกับบัวบานกำลังจะเปิดประตู<br /><br />ตู้เสื้อผ้าดูว่ามีใครซ่อนอยู่หรือเปล่า ได้ยินเสียงอิยะวดีก็ดีใจรีบผละลงมาหา นาถยา กับเอมฤดีซึ่งซ่อนตัวอยู่ในนั้นถอนใจ<br /><br />หลุด ออกมานอกบ้าน นาถยา กับเอมฤดีก็กลับมาอยู่ในสภาพแสงแก้วและพวงมาลี ยืนมองบ้านดำรงด้วยความสะใจ ทั้งสองคิดว่าบัวบานคงกลัวจนประสาทเสียต้องไปนอนโรงพยาบาลอีก และละเอก็เจ็บน่วมและคงต้องไปเฝ้าเจ้านาย แต่เสียดายที่อิยะวดีรอดไปได้<br /><br />จาก เหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ดำรงจึงขอให้พนาพาอิยะวดีไปอยู่ด้วยที่บ้านน่าจะปลอดภัยกว่าอยู่ที่นี่ ดำรงกับบัวบานพาละเอไปโรงพยาบาล พนายังอยากสำรวจบริเวณบ้านเพื่อหาหลักฐาน รถดำรงแล่นออกจากบ้าน บัวบานมองไปข้างทางเห็นแสงแก้วกับพวงมาลียืนอยู่แต่เห็นหน้าไม่ชัด เธอร้องกรี๊ดขึ้น เพราะจำเสื้อผ้าที่ใส่ได้<br /><br />"บัวบานตกใจอะไร ไม่ต้องกลัว ผมกำลังจะพาคุณกับละเอไปหาหมอ" ดำรงตกใจ<br /><br />บัว บานพูดไม่ออก แสงแก้วเห็นท่าไม่ค่อยดีจึงรีบดึงพวงมาลีไปให้พ้นจากตรงนั้น...พนาเดินสำรวจ บริเวณบ้านพบเล็บปลอมสีดำยาว มีคราบเลือดติดอยู่ที่ปลายเล็บ<br /><br />"แสดงว่าพวกคนร้ายรีบร้อน ตอนหนีออกทางนี้" พนาสงสัย<br /><br />"ทำเล็บหล่นไว้ พนา...นี่คนแน่ๆ ไม่ใช่ผี"<br /><br />"พวกมันเพิ่งหนีออกไป เร็ว อิยะวดีรีบตามไปอาจจะทัน" ทั้งสองรีบวิ่งออกไป<br /><br />รถ สองแถวแล่นมา ทั้งสองรีบโบกขึ้นไป แล้วต้องแปลกใจเมื่อพบแสงแก้วกับพวงมาลีนั่งอยู่บนรถก่อนแล้ว สองแม่ลูกดีใจที่พบพนา แต่พอเห็นเล็บปลอมในมืออิยะวดีก็นึกได้ว่าพวกตัวลืมถอดเล็บออก จึงรีบซ่อนมือไว้ด้านหลัง อิยะวดีถามสองแม่ลูกว่าเห็นคนท่าทางแปลกๆขึ้นรถมาบ้างไหม สองแม่ลูกส่ายหน้าแล้วรีบกดกริ่งขอลง<br /><br />"ทำไมลงตรงนี้เล่าครับ น้าแสงแก้ว พวงมาลี"<br /><br />"มืดจะตาย ไม่กลัวว่าคนร้ายจะหนีมาหลบแถวนี้หรือ" อิยะวดีเป็นห่วง<br /><br />สอง แม่ลูกอ้างว่าคนจ้างพวกเธอทำงานนัดไว้ตรงนี้ อิยะวดีจึงเตือนให้ระวังตัว สองแม่ลูกลงมายืนคว้างไม่รู้จะไปทางไหน แสงแก้วให้รอรถคันต่อไป พลันแสงไทเข้ามาตบบ่าทั้งสองคน "เจ้าสองคนแอบไปทำอะไรกันมา"...สองแม่ลูกตกใจหน้าซีด<br /><br />ดึก มากแล้วพนายังไม่กลับมา อรุณีจึงชวนพินิจขึ้นนอน แอนโตนิโอแซวว่าอรุณีทำโรแมนติก คิดว่า ตัวเองยังน่ารักอยู่ อรุณีค้อนแอนโตนิโอที่ชอบขัดใจ ทันใด...แอนโตนิโอก็กระพือปีกร้องบอกให้พินิจกับอรุณีหลบ เกิดเสียงดังตูมสนั่นไปหมด อรุณีโผกอดพินิจ ตามด้วยเสียงปืนกราดยิงเป็นชุด สองคนหมอบลงข้างโซฟา<br /><br />พนากับอิยะวดีมาถึงหน้าบ้าน ตกใจกับเสียงที่ได้ยิน อิยะวดีจะวิ่งเข้าบ้าน พนาดึงไว้ อิยะวดีจึงหันมองไปตามทางวิถีกระสุนแล้ววิ่งไป พนาวิ่งตาม อิยะวดีเห็นว่าคนร้ายอยู่บนต้นไม้ ส่างหม่องชะงักเมื่อเห็นอิยะวดีวิ่งมา "นังเด็กลิง ไอ้พนา อยากตายหรือยังไงกัน"<br /><br />อิยะวดีชี้ให้พนาดูบนต้นไม้ ส่างหม่องจึงยิงลงมาใส่ พนาดึงอิยะวดีหลบ<br /><br />"นั่นมันกำลังจะหนีไปแล้วพนา อิยะวดีไม่ยอม"<br /><br />"จะทำอะไรน่ะ"<br /><br />"อุอุ๊อิอิ๊บอกว่าหนามยอกให้เอาหนามบ่ง โยนอาวุธลับของมันกลับไปให้มัน"<br /><br />อิ ยะวดีเอาอาวุธที่เก็บมาโยนใส่ ส่างหม่องตกใจเอาแขนเหล็กรับเสียงดังโช้งเช้ง เอาหน้าหลบพลัดหล่นจากต้นไม้ อิยะวดีร้องบอกพนาว่ามันตกลงมาแล้ว พนากับอิยะวดี วิ่งเข้ามา ส่างหม่องยิงปืนใส่แต่กระสุนหมด พนาร้องบอก "ฉันไม่กลัวแกหรอก ไอ้ตาเดียว"<br /><br />อิยะวดีโยนจอบให้พนาสู้กับแขนตะขอของ ส่างหม่อง อิยะวดีคอยเสริมทีเผลอ ส่างหม่องจึงสู้พนาไม่ได้ โดนพนาฟาดแขนตะขอหักขาด ส่างหม่องต้องหนีไปทั้งแขนข้างเดียว แต่ยังตะโกนขู่ไว้ว่า "แกสองคนจำไว้ให้ดี แกต้องตายถ้าไม่คืนอัญมณีของฉันมา"...<br /><br />ในมุมหนึ่งของบ้าน พินิจ อรุณี และแอนโตนิโอกอดกันหลบด้วยความตกใจ พอรู้สึกว่าเสียงปืนสงบจึงค่อยๆ โผล่ออกมา แอบดูเห็นพนาต่อสู้กับคนร้ายก็ลากปืนออกมาจะช่วยลูก แต่ไม่มีใครยิงปืนเป็น พอเห็นคนร้ายหนีไปก็ปรี่มากอดพนา พนาปลอบแม่ว่าคนร้ายแค่ขู่<br /><br />"มันต้องการทับทิมที่อิยะวดีได้มา"<br /><br />"มันอ้างว่าเป็นของมัน" พนาพูดตามที่คนร้ายขู่<br /><br />อรุ ณีแปลกใจ ทำไมไม่ขอกันดีๆหรือเอาหลักฐานมาแสดง อิยะวดีจึงบอกว่าเธอมั่นใจว่าไม่ใช่ของคนร้าย เธอจำคนร้ายตาเดียวมือเหล็กได้ คือคนที่ตามล่าคนใบ้ที่ให้ของกับเธอ พนาถอนใจ คนที่รู้ว่าเป็นของใครก็ตายไปแล้ว ทันใดสาวใช้วิ่งกระหืดกระหอบมาพร้อมกระดาษแผ่นหนึ่ง อรุณีโวย "หายไปไหนมา เขาฆ่ากันจะเป็นจะตาย"<br /><br />"ก็เพราะเขาฆ่าจะเป็นจะตายสิคะ หนูถึงไม่ออกมาตาย"<br /><br />"เพล้ง...แตกยับเย็บไม่ติด หม่ามี้เรา" แอนโตนิโอทำเสียงล้อ<br /><br />สาว ใช้รีบยื่นจดหมายที่มาแปะไว้หน้าบ้านให้ อรุณีเอามาอ่านเป็นจดหมายทวงทับทิมภายในเจ็ดวัน จะนัดสถานที่ให้เอาไปคืน อิยะวดีรู้สึกบางอย่าง "อุอุ๊อิอิ๊บอกว่าลับลวงพรางหรือเปล่า"<br />พินิจกระซิบบางอย่างกับพนา พนาสะดุ้ง "ฮ้า! หม่ามี้จะลับลวงพรางย้อนมันหรือฮะ"<br /><br />"เยส แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นก็ตัวใครตัวมัน" อรุณีทำหน้ามั่นใจ แต่ทุกคนร้องอ้าว!!...<br /><br />หลัง จากที่แสนไทพบแสงแก้วกับพวงมาลีแถวบ้านของบัวบานแล้ว เอาตัวสองคนตามมาดูส่างหม่องที่บ้านพนา และทันได้เห็นเหตุการณ์ยิงถล่ม จนส่างหม่องวิ่งแขนข้างเดียวหนีออกมา จึงฟาดส่างหม่องด้วยด้ามปืน<br /><br />"ไอ้ทาสโง่ ใครใช้ให้เข้าไปบุ่มบ่ามทำอย่างนั้นกับอิยะวดีของข้า"<br /><br />"ผมไม่รู้ว่าอิยะวดีไปที่นั่น ผมไปส่งจดหมายและแสดงพลัง แค่จะขู่พวกมันให้หวาดกลัว แล้วรีบคืนของให้นายท่าน"<br /><br />สอง แม่ลูกแสงแก้วกับพวงมาลีช่วยแก้ตัวให้ส่างหม่อง ว่าที่เขาทำเพื่อช่วยให้พวกเธอเข้าไปอยู่ที่ร้านของบัวบาน และอีกไม่นานก็จะเข้าไปอยู่ที่บ้านเพื่อล้วงความลับหาของสำคัญ<br /><br />"เอา ล่ะ ครั้งนี้ข้าจะละเว้นโทษของเจ้า ส่างหม่องจำไว้อย่าแตะต้องอิยะวดีอีก...เจ้าสองคนก็เช่นกัน ข้ายังสงสัยว่าเจ้าเข้าไปสืบความลับในบ้านอิยะวดีหรือไปดักทำร้ายเธอกันแน่"<br />สอง แม่ลูกก้มหน้าตอบว่าเข้าไปสืบความลับ แสนไทจึงสั่งให้กลับไปจัดการตามแผนแล้วรีบมารายงานเขา แสนไทเดินไป สามคนมองตามด้วยความแค้น ส่างหม่องเอามือกุมหน้าที่โดนกระแทก เข่นเขี้ยวว่าเขาไม่กลัว สองแม่ลูกแค้นที่โดนกดขี่ ทั้งสามคิดจะหาจุดอ่อนที่จะทำลายแสนไทกับสะมะแอให้ได้<br /><br />ริม ลำธาร บุราณกับลีกอยังคงเฝ้าดู แล้วพวกเขาก็ได้ยินเสียงร้องเพลงดังมา ลีกอฟังออกว่าเป็นเพลงเศร้า บุราณอยากรู้ว่าเธอเป็นใคร ครั้งก่อนบุราณเห็น เธอร้องเพลงอยู่หลังม่านน้ำตก แต่ครั้งนี้เสียงดังมาจากใต้น้ำ พวกเขาสงสัยว่าใต้น้ำจะมีเมืองบาดาล<br /><br />เครดิตข้อมูล หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ<br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6452780256792443707-8503798616498302755?l=xn--2-wxflf4cwa0fbo.blogspot.com' alt='' /></div>iHuajukProfilenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6452780256792443707.post-54065535012474897112009-11-08T06:27:00.000-08:002009-11-08T06:29:14.066-08:00เรื่องย่อ ละครธิดาวานร 2 ตอนที่ 5<br /><br />ใต้พื้นดินมีเสียงร้องไห้ของชายหญิงดังระงมขึ้นมา ลีกอเอาหูแนบฟัง บุราณหยุดอ่านแต่เขาไม่ได้ยิน ลีกอพยายามทุบพื้นดินตรงนั้น เมื่อหยุดอ่านลมก็สงบฟ้าโปร่ง ลีกอได้ยินเสียงเหมือนลมพัดผสมเสียงกังสดาล "ผมมั่นใจว่าใต้ดินแห่งนี้มีอะไรที่ไม่ปกติแน่นอน"<br /><br />แต่อย่างไรบุราณ ก็ไม่ได้ยิน ลีกอจึงชวนบุราณลงไปพิสูจน์ใต้ลำธาร "เพราะผมมีสัมผัสพิเศษอะไรบางอย่างเสมอ ลุงพรานเส็งบอกว่าสัมผัสนี้มาจากพ่อของผม"<br /><br />"พ่อของลีกอหรือว่าพ่อมด"<br /><br />"ไม่ใช่ก็ใกล้เคียงแหละครับ แม่ผมชื่อศรีไพร สวยมาก..." ลีกอเล่าอดีตเท่าที่เขารู้<br /><br />เมื่อ ยี่สิบปีก่อน ศรีไพรกำลังเก็บของป่า ถูกสะมะแอ จับตัวไป โดยบอกว่าต้องทำลูกชายให้เขา ลูกชายที่เขาใฝ่หามาร่วมร้อยปีแล้ว ศรีไพรไม่ยอมดิ้นรนจะหนี จึงโดนสะมะแอใช้อาวุธลับปาใส่ที่แขน ศรีไพรจึงหมดสติ "แม่ของผมเป็นน้องลุงพรานเส็ง แม่ถูกคนลึกลับจับไปไว้ในป่าต้องห้ามห่างออกไปฟากโน้น ในที่สุดแม่ก็ให้ลูกชายกับเขาคือผม หลังจากมีผม เขาก็มีลูกชายอีกคนจากภรรยาขี้อิจฉาคนแรกของเขา แม่บอกว่าลูกเมียหลวง แต่เกิดมาทีหลังลูกเมียน้อยคือลูกอิจฉา"<span class="fullpost"><br /><br />"แสดงว่าลีกอมีน้องชายต่างแม่"<br /><br />"ครับ พ่อรักเขามากกว่าผม เพราะเขามีเชื้อสายเดียวกับพ่อ แต่พ่อก็ยังหวงแหนผม แม่ผมใจเด็ดมาก หอบผมหนีออกมาทั้งที่โดนอาวุธลับอาบยาพิษจากพ่อตอนหนี แม่ยังเอาผมมามอบให้ลุงจนได้ก่อนตาย เพราะทนพิษไม่ไหว"<br /><br />"ลีกอจำหน้าพ่อกับน้องชายและแม่เลี้ยงได้ไหม"<br /><br />"จำไม่ได้หรอกครับ ผมจำแผลเป็นดาวห้าแฉกบน ต้นแขนของแม่ได้ ว่าเป็นชนิดเดียวกับอาวุธลับที่นายโดนขว้างใส่วันก่อน"<br /><br />และ นี่คือเหตุผลที่ลีกออยากติดตามบุราณเข้าป่าเพื่อตามหาพ่อ บุราณสงสัยว่าป่านนี้พ่อของลีกออายุเป็นร้อยปียังไม่ตายอีกหรือ ลีกอเล่าว่าพ่อสามารถทำยาพิษและยาอายุวัฒนะ บุราณตื่นเต้นที่รมยนครมีจริง และยังบันทึกเรื่องยาพิษและยาอายุวัฒนะไว้ด้วย<br /><br />"ผมดีใจที่นายมา เหมือนฟ้าบันดาลสุดๆ นายจะลุยไปทางไหน ผมจะไปเคียงข้างนายทุกที่ครับ ผมสัญญา" บุราณ แปลกใจ ลีกอบอกว่าเพราะเขาสัมผัสได้ว่าบุราณจะทำให้เขาได้พบพ่อ บุราณยื่นมือให้ลีกอจับสัญญาอย่างลูกผู้ชาย<br /><br />ooooooo<br /><br />ครอบครัว อิยะวดีนั่งคุยกัน บัวบานถามความเห็นของอิยะวดีที่จะให้พวงมาลีกับแสงแก้วมาอยู่ที่ร้าน อิยะวดีเห็นดีด้วย แต่ละเอคัดค้าน "เราเคยมีบทเรียนสองแม่ลูกนาถยากับเอมฤดีมาแล้ว อย่าให้ประวัติศาสตร์ อันตรายมาซ้ำรอยเดิมสิคะ"<br /><br />"ละเอเอาอีกแล้ว คุณพ่อคุณแม่ขา ละเอหาว่าพวงมาลีหน้าตาดีแต่หัวใจเลวค่ะ"<br /><br />"ละ เอขอให้เจอหน้าแม่เด็กคนนั้นอีกคน ละเอจะทั้งฟันธงและคอนเฟิร์มแบบไม่มีแคนเซิลเลยค่ะ ควรรับหรือไม่ ควรรับสองคนนั่นเข้าพักที่ร้านผ้าไหมบัวบานค่ะ ฟังละเอบ้างสิคะ จิ้งจกทักยังต้องฟัง นี่ละเอนะคะ ฟังสักนิดนะคะ"<br /><br />บัวบานกับดำรงทำหน้าไม่เชื่อ ละเอหงุดหงิดไม่มีใครฟัง...<br /><br />ด้าน พวงมาลีเล่าเรื่องในวันนี้ให้แสงแก้วกับส่างหม่อง ฟังด้วยความโมโหที่ละเอดูออก ส่างหม่องปลอบว่าไม่ต้องโกรธ เข้าไปอยู่ที่ร้านสักพักค่อยหาทางเข้าไปอยู่ในบ้าน แล้วส่างหม่องก็หันมาชมแสงแก้วที่ในวันนี้ตีบทแตก แสดงได้น่าสงสารมาก แสงแก้วยิ้มแต่ยังแค้นที่ต้องกราบไหว้บัวบาน<br /><br />ooooooo<br /><br />พออาการ ดีขึ้นแต่ยังไม่หายดี สะมะแอก็รู้ตัวว่า คงอยู่ได้อีกไม่นาน จึงขอร้องแสนไทให้ตามหาพี่ชาย แสนไทถามว่าให้ทำตามคำสั่งของแม่ คือให้หยิบยื่นความตายให้ หรือเพราะตามกฎของตระกูล คือลูกชายคนโตย่อมได้รับตราสัญลักษณ์ประจำตระกูล ไม่ใช่ตัวเขา<br /><br />"พ่อห้ามความคิดของเจ้าไม่ได้ แต่พ่อต้องห้ามการกระทำของเจ้าได้"<br /><br />แสน ไทแปลกใจว่าพ่อจะห้ามอะไร สะมะแอจึงบอกว่า ที่รมยนครล่มสลายหายไปจากแผนที่โลก เพราะผู้มีอำนาจฆ่าน้อง ฟ้องนาย และขายเพื่อน ทรยศหักหลังกันเอง จึงทำให้โดดเดี่ยวไร้เพื่อน ไร้พี่น้องเหมือนเช่นทุกวันนี้ สะมะเเอขอร้องแสนไท<br /><br />"เจ้าจงตามหาพี่ ชายของเจ้าให้พบ และยื่นไมตรีให้เขา ช่วยกันค้นหารมยนครที่สาบสูญให้พบ เพื่อริบเอาอัญมณีของเจ้าหญิงดารารายเทวีมาให้หมดแล้วแบ่งปันกัน ตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลจะมีความหมายอะไรถ้าพี่น้องแตกสามัคคี"<br /><br />"มันคงยากเย็นแสนเข็ญหนักหนา ข้าจะรับปากท่านพ่อ แต่ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมท่านพ่อถึงมาสั่งข้าเอาตอนนี้"<br /><br />"เจ็บ ป่วยครั้งนี้หนักหนานัก เพราะไอ้นกนรกตัวนั้นทำแสบ พ่ออายุร้อยยี่สิบปีแล้ว เจ้าอย่าลืม" และเพราะโดนพิษของตัวเอง เขาถึงทำยาอายุวัฒนะยืดอายุอีกไม่ได้แล้ว ฉะนั้น เขาจึงอยากเห็นลูกทั้งสองจับมือกันสักครั้ง มันคือความสุขสุดยอดของเขา<br /><br />แสนไทลำบากใจมากแต่จำต้องพยักหน้ายินยอม ทั้งที่ถูกปลูกฝังมาให้ฆ่าพี่ให้ได้...<br /><br />เพราะ ความที่แสงแก้วกับพวงมาลีไม่อยากพักอาศัยในร้าน อยากอยู่บ้านใหญ่โต ส่างหม่องจึงวางแผนจะก่อวินาศกรรมที่ร้านบัวบาน จึงเตือนว่าอย่าอยู่ในห้องคืนพรุ่งนี้ และในคืนนี้ควรจะไปเดินปรากฏตัวให้ใครๆเห็นว่าอยู่ที่ไหนสักแห่งก่อน แล้วมารอเขาที่แถวตลาดนี่....<br /><br />ooooooo<br /><br />ตอนที่ 6<br /><br />และใน คืนนี้ อิยะวดีอยากออกไปเที่ยวตลาดไนต์บาซาร์ แต่รู้ว่าละเอต้องห้ามจึงวางยานอนหลับละเอ ดำรงมีประชุมสมาคมสินค้าส่งออก อิยะวดีจึงแอบกระโดดเกาะหลังคารถออกไปด้วย...พนาบอกอรุณีว่าจะออกไปสืบหา เจ้าของทับทิมจึงนัดมะขิ่นไว้ และเขาจะไปโดยนั่งรถสองแถวเพื่อความปลอดภัย ขณะเดียวกันแสงแก้วกับพวงมาลีไม่อยากเดินเล่นจึงคิดไปทำผีหลอกบัวบานกับอิยะ วดีที่บ้าน<br /><br />เผอิญแสนไทมาตามหาพี่ชายต่างแม่ตามที่สะมะแอสั่ง เขายืนจังก้าบนที่สูง มองผู้คนที่เดินตลาดยามค่ำคืน มีนักท่องเที่ยวมากมาย "ผู้คนมากมายแล้วไอ้คนไหนกันจะเป็นพี่ชายตัวมารของเรา มันชื่ออะไร หน้าตาเป็นยังไงไม่อาจรู้ได้ แล้วจะหามันได้ที่ไหน"<br /><br />พลันแสนไทมองไป เห็นอิยะวดีเดินเริงร่าปะปนกับผู้คน หัวใจเขาพองโตแล้วต้องตะลึงยืนค้าง เพราะอิยะวดีเดินขึ้นมาทางเขา ใกล้เข้ามาๆ แสนไทเผลอเรียกชื่ออิยะวดี<br /><br />"ทำไมเรียกชื่ออิยะวดีถูก" อิยะวดีหันขวับมาจ้องแสนไท<br /><br />แสน ไทรู้ว่าตัวเองพลาด พอดีมะขิ่นเดินผ่านมา แสนไทแกล้งผลักมะขิ่นหวังให้ชนอิยะวดีหงายหล่น แล้วเขาจะเข้าไปช่วยรับไว้ แต่อิยะวดีกลับตีลังกาม้วนตัวลงมายืนอย่างสวยงาม ทำให้มะขิ่นล้มกลิ้งหลุนๆลงมาฟุบที่พื้นล่าง<br /><br />"แย่แล้ว อุอุ๊อิอิ๊รีบไปช่วยเขาเร็วๆ" อิยะวดีร้องตกใจ<br /><br />แสน ไทได้ยิน เหลียวหาคนที่อิยะวดีเรียกไม่เห็นมี เขาจึงผวาไปช่วยอิยะวดีประคองมะขิ่น...พนามาถึงหน้าตลาดโทร.หามะขิ่นแต่ไม่ รับสาย พนาแปลกใจจึงเดินลุยเข้าไปมองหา มะขิ่นได้ยินเสียงโทรศัพท์ตัวเองดัง พยายามบอกอิยะวดีให้ช่วยรับให้ "ผมนัดคุณพนาไว้"<br /><br />แต่อิยะวดีฟังภาษามะขิ่นไม่ออก จึงถามแสนไทว่ามะขิ่นพูดอะไร แสนไทไม่พอใจที่มะขิ่นรู้จักกับพนา จึงแกล้งบอกอิยะวดีว่าเขาบอกให้ไปส่งบ้าน<br /><br />"ได้สิ อิยะวดีก็มีส่วนปล่อยให้เขาตกลงไปเหมือนกัน อิยะวดีเสียใจ ไม่น่าหลบเอาตัวรอดเลย" อิยะวดีช่วยแสนไทประคองมะขิ่นเดินไป<br /><br />พนา มองมาเห็นอิยะวดีแวบหนึ่ง เขาแปลกใจว่าอิยะวดีมาทำอะไรที่นี่ เขาพยายามจะเดินไปหาอิยะวดี แต่ผู้คนมากมาย แสนไทเห็นพนาแหวกผู้คนมา จึงรีบควักเข็มฉีดยาออกมาจากกระเป๋าแล้วฉีดเข้าที่ขามะขิ่นโดยไม่มีใครเห็น มะขิ่นชักกระตุกตาเหลือก แสนไทปล่อยมะขิ่นล้มลง แล้วบอกอิยะวดีว่ามะขิ่นตายแล้ว อิยะวดีตกใจกลัว "อิยะวดีไม่ได้ทำนะ"<br /><br />"ไม่มีใครเชื่อ หนี รีบหนี" แสนไทดึงอิยะวดีวิ่งหวังหลบพนา<br /><br />ฝูง คนมุงเข้ามาจนพนาไม่เห็นอิยะวดี พอเขาแหวกผู้คนเข้ามาก็เห็นมะขิ่นนอนตายอยู่ คนที่มุงพูดกันว่ามะขิ่นตกบันไดลงมา มีสองผัวเมียพยายามจะช่วย แต่พอเห็นว่าตายก็หนีไป พนารีบกดโทรศัพท์แจ้งตำรวจมาจัดการ<br /><br />แสนไทดึง ลากอิยะวดีออกมานอกตลาด อิยะวดีสะบัด มือออก แสนไทจ้องมองอย่างหลงใหล อิยะวดีรู้สึกไม่สบายใจที่ทิ้งคนตายไว้อย่างนั้น จะวกกลับไป แสนไทรั้งไว้<br /><br />"ช่วยยังไงเขาก็ไม่ฟื้น เขาตายแล้ว และเขาจะทำให้ ทุกคนเข้าใจว่าเอ้อ อิยะวดีฆ่าเขา"<br /><br />"ทำไมเรียกชื่ออิยะวดีถูก เราไม่รู้จักกัน ไม่เคยเห็นด้วย"<br /><br />แสนไทอึกอัก รีบหาข้อแก้ตัวว่าเขาเคยเห็นเธอในความ ฝัน อิยะวดีอึ้ง "อิยะวดีจะกลับบ้าน อุอุ๊กับอิอิ๊ไม่สนุกแล้ว"<br /><br />"ผมอยากชวนไปเดินเล่น"<br /><br />"อิยะวดีไม่เดินเล่นกับใคร นอกจากพนา"<br /><br />ได้ ยินแล้วยิ่งแค้น แสนไทจึงขอไปส่งบ้าน อิยะวดีปฏิเสธเพราะถูกสอนมาว่ารู้หน้าไม่รู้ใจ ใจมนุษย์ลึกล้ำ ว่าแล้วอิยะวดีก็กระโจนขึ้นโหนเถาวัลย์ และยังเอากิ่งไม้ปาใส่แสนไทไม่ให้ตามเธอ...พนาลองโทรศัพท์เข้าไปที่บ้าน<br /><br />บัว บาน ไม่มีคนรับสายทั้งที่ยังไม่ดึกเท่าไหร่ เขาจึงแน่ใจว่าอิยะวดีไม่อยู่บ้าน พนาวิ่งร้องเรียกอิยะวดี อิยะวดีดีใจกระโดดลงมาขี่หลังพนาพอดี พนาดีใจ แต่ตำหนิอิยะวดีว่าหนีเที่ยวต้องโดนทำโทษ พนาเหวี่ยงอิยะวดีลง แต่เธอดึงพนาล้มไปด้วยกัน ทั้งสองสบตากันปิ๊งปั๊ง<br /><br />เครดิตข้อมูล หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6452780256792443707-5406553501247489711?l=xn--2-wxflf4cwa0fbo.blogspot.com' alt='' /></div>iHuajukProfilenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6452780256792443707.post-70224984750300105352009-11-08T06:25:00.000-08:002009-11-08T06:27:47.808-08:00เรื่องย่อ ละครธิดาวานร 2 ตอนที่ 5<br /><br />มะเมี๊ยะบีบผมที่เปียกน้ำพอหมาด เข้ามาเช็ดหน้าเช็ดตาให้อิยะวดีอย่างนอบน้อม...พนากับบุราณ พี่นกและนาตาลีพากันส่งเสียงเรียกอิยะวดี มะเมี๊ยะเอาอิยะวดีขึ้นจากหลุม และใช้ผมของตัวเองเช็ดตามเนื้อตัวจดปลายเท้าของอิยะวดี พี่นกบินส่งเสียงดังก้องมา มะเมี๊ยะตกใจเงยหน้ามองเห็นที่อุ้งเท้าพี่นกมียา<br /><br />"ยาถอนพิษ! เชิญท่านพญานกโยนลงมา มะเมี๊ยะปูผมรอรับแล้ว"<br /><br />พี่ นกปล่อยยาลงมาแล้วบินไปเกาะกิ่งไม้เฝ้าดู มะเมี๊ยะป้อนยาอิยะวดีแล้วโอบกอดเธอไว้ "ไม่เป็นไรแล้ว มะเมี๊ยะรู้จักยาถอนพิษนี่ดี อีกไม่กี่อึดใจพิษจะค่อยๆหมดไป มะเมี๊ยะดีใจเหลือเกิน เคยพบกันแต่ในความฝัน ที่มะเมี๊ยะสร้างจินตนาการจากรูปบนผนังถ้ำ ในที่สุดวันที่รอคอยก็มาถึง"<br /><br />ทันใดพนากับบุราณ และนาตาลีมาถึง พวกเขาเห็น<br /><br />มะเมี๊ยะเช็ดเนื้อตัวให้อิยะวดี บุราณดีใจ "นางไม้ นางไม้ผมยาวที่อยู่กับจระเข้"<br /><br />นา ตาลีส่งเสียงร้องดีใจ มะเมี๊ยะตกใจลุกขึ้นวิ่งหนีลงน้ำ พนากับบุราณร้องเรียก แต่ด้วยความเป็นห่วงอิยะวดีจึงหันมาดูแลเธอก่อน พนาประคองอิยะวดีที่สีหน้ากำลังเปลี่ยนจากซีดปากดำมาเป็นมีสีเลือดทีละน้อย อิยะวดีค่อยๆปรือตาเห็นพนา บุราณ และนาตาลี เลยไปจนถึงพี่นก อิยะวดีดีใจ สักพักก็ดีขึ้น อิยะวดีถามถึงผู้หญิงผมยาวไปไหน<span class="fullpost"><br /><br />"ผู้หญิงที่ใช้ผมของเธอเช็ดตัวให้อิยะวดีน่ะหรือ" พนาย้อนถาม<br /><br />"เธอคือผู้หญิงที่พี่พบว่าเป็นเพื่อนกับจระเข้" บุราณ รีบบอก<br /><br />นา ตาลีส่งเสียงออกท่าทาง อิยะวดีแปลความหมายว่าเธอไปแล้ว "เธอไล่จระเข้ไม่ให้มาวุ่นวายกับอิยะวดี แต่อิยะวดี ไม่เห็นหน้า แต่อุอุ๊กับอิอิ๊มั่นใจว่าเป็นคนเดียวกับที่อิยะวดีฝันเห็น เป็นผู้หญิงที่สวยมากๆ"<br /><br />บุราณเห็นด้วยและสงสัยว่าใต้น้ำตกนั่นอาจมี ถ้ำที่เธอพักอาศัย แต่พนาว่าเธอคงไม่อยากพบใครถึงหนีไป พนาชวนทุกคนกลับ อิยะวดีขอขี่หลังพนา นาตาลีสะกิดบุราณขอบ้าง อิยะวดีร้องบอกพี่นกว่าเธอขอบใจ...พนาแบกอิยะวดีมาจนถึงเนินที่จักรยานล้ม อยู่ พนาเหนื่อยหอบปล่อยอิยะวดีลง บุราณก็เหนื่อยเพราะนาตาลีตัวหนักไม่เบา อิยะวดีลุกยก<br />จักรยานขึ้น ร้องบอกนาตาลีให้กลับ นาตาลีเก็บกล้องกระโดดซ้อนจักรยาน อิยะวดีบ๊ายบายพนา สองหนุ่มร้องเฮ้ย!...อิยะวดี ร้องบอกว่าเธอหายแล้ว เธอแกล้งพนา และนาตาลีก็แกล้งบุราณ สองหนุ่มขำ บุราณบอกพนาว่าเขาอยากดำน้ำลงไปดู พนาขอให้เป็นวันอื่น วันนี้เขาเหนื่อยมากแล้ว<br /><br />แต่ด้วยความใจร้อน บุราณจึงนัดลีกอมาพบแล้วให้ เตรียมตัวไปเมืองใต้บาดาลกับเขา ลีกอตื่นเต้นระคนแปลกใจ แต่ก็ดีใจจะได้ติดตามบุราณอีกครั้ง<br /><br />ooooooo<br /><br />สะ มะแอยังคงอาการหนัก กว่าแสนไทจะแบกกลับมาถึงคุ้ม เอายาถอนพิษให้กิน แสนไทแปลกใจทำไมสะมะแอถึงอาการหนักกว่าคนอื่นๆที่โดน สะมะ-แอบอกว่า "มันเป็นอาถรรพ์ของตระกูลเรา ผู้ใดที่สร้างพิษร้ายนั้นขึ้นมา วันใดถ้ามันย้อนกลับใส่ตัวเราเอง มันจะร้ายแรงกว่าที่ทำใส่ผู้อื่นมากมายนัก"<br /><br />"ข้าไม่อยากจะเชื่อ คิดว่าเป็นแค่คำร่ำลือ"<br /><br />"ยิ่งกว่านั้นอีก คนที่โดนวางยาให้ทำตามคำสั่งก็จะเลิกทำตาม และได้สติกลับคืนมา"<br /><br />"หมายความว่า ไอ้นกแอนโตนิโอกับนางยี่เข่งมันจะเลิกทำตามคำสั่งเรา"<br /><br />สะมะแอพยักหน้าและให้ปล่อยพวกนั้นไปก่อน ต่อไปอย่าทำอะไรวู่วามอีก...<br /><br />จู่ๆ ยี่เข่งซึ่งกำลังรื้อค้นหาของมีค่าในบ้านก็สะดุ้งแล้วแปลกใจตัวเองว่าค้นหา อะไรอยู่ อรุณีกลับมา แอนโตนิโอด่าว่าอรุณี จู่ๆก็หยุด อรุณีไล่แอนโตนิโอให้ออกไปจากบ้าน แอนโตนิโอทำท่ามึน หมุนตัวไปรอบๆ อรุณีตกใจหันไปเห็น ยี่เข่งก็หมุนตัวเองไปด้วย<br /><br />"อะไรกันน่ะ แดดดี้ ทำไมแอนโตนิโอกับยี่เข่งมีอาการเดียวกันแบบนี้"<br /><br />"ยังกะพายุหมุนแน่ะหม่ามี้" พินิจเองก็งง<br /><br />สัก พัก ทั้งแอนโตนิโอและยี่เข่งก็หยุดนั่งมึนงง อรุณีกับพินิจจ้องมอง แอนโตนิโอรู้สึกตัวพูดจาเพราะประจบประแจง อรุณีหาว่าแอนโตนิโอเป็นบ้า หรือไม่ก็ผีเข้า ยี่เข่งเองก็เหมือนกัน ถึงได้รื้อบ้านจนรก ยี่เข่งงงต้องเก็บของเข้าที่อย่างไม่เข้าใจตัวเอง...<br /><br />คำรณรู้ว่าสะมะ แอบาดเจ็บหลบซ่อนรักษาตัวอยู่ จึงตกลงกับนาถยาและเอมฤดีว่าเป็นโอกาสที่จะดำเนินแผนต่อไป เอมฤดีบอกว่าเธอกำลังได้เข้าบ้านไปดูหนังสือสอบเทียบกับอิยะวดี คำรณจึงไปที่ร้านอรุณีอีกครั้งในสภาพของส่างหม่อง แล้วแกล้งทำกระเป๋าเงินหล่นหน้าร้าน นาถยาในสภาพแสงแก้วเดินมาเก็บกระเป๋าเงินได้<br /><br />พอส่างหม่องเข้ามาในร้านก็ทักทายแอนโตนิโอ แต่ แอนโตนิโอไม่ได้อยู่ใต้อำนาจแล้วจึงด่าส่างหม่อง "คนอะไรหน้าไหว้หลังหลอก"<br /><br />อรุณีกับพินิจเอ็ด ส่างหม่องแปลกใจที่แอนโตนิโอเปลี่ยนไป พลันแอนโตนิโอบอกว่ามีคนมาหน้าร้าน อรุณีหันไปต้อนรับ แสงแก้วเดินเข้ามา<br /><br />"สวัสดีเจ้า ข้าเจ้าพบกระเป๋าเงินของไผตกอยู่หน้าร้าน"<br /><br />ทุก คนสำรวจกระเป๋าตัวเอง ส่างหม่องทำตกใจว่าของเขาหายไป แสงแก้วยื่นให้ ส่างหม่องรับมา เขาเปิดกระเป๋าดูเงินอยู่ครบ แสงแก้วจะลากลับ ส่างหม่องเรียกไว้ "เดี๋ยวก่อนครับ ผมขอบคุณมากที่คืนกระเป๋าให้ผม ในนี้มีเงินแสนบาท มีเช็คเงินสดสิบห้าล้าน"<br /><br />อรุณีตื่นเต้นรีบถามไถ่ ชื่อเสียง แสงแก้วแนะนำตัว ส่างหม่องให้รางวัลสามหมื่นบาท แสงแก้วไม่รับ อรุณีกับพินิจชื่นชม จึงถามว่าทำงานที่ไหน แสงแก้วบอกชื่อร้าน ทั้งสองดีใจเพราะเป็นร้านของบัวบาน จึงพาแสงแก้วไปส่ง<br /><br />"น้องบัวบานจ๋า พี่พาพนักงานดีเด่นของน้องมาส่งคืนให้" อรุณีส่งเสียงเมื่อเข้าในร้าน<br /><br />บัวบานแปลกใจ ส่างหม่องมาด้วย เขาเล่าความดีของแสงแก้วให้ฟัง อรุณีชื่นชมและบอกบัวบานให้ดูแลลูกจ้างคนนี้ให้ดี แสงแก้วแอบยิ้มเยาะ<br /><br />ooooooo<br /><br />หอมนวล มาติวหนังสือสอบเทียบให้อิยะวดีที่บ้าน พนาพาพวงมาลีมาด้วย ดำรงเพิ่งได้เจอตัว หอม-นวลแปลกใจที่พวงมาลีก็คือจันสม แต่ท่าทางเปลี่ยนไป อิยะวดีเล่าว่าพวงมาลีโดนผีเอมฤดีหลอกหลอนจึงต้องเปลี่ยนชื่อ ดำรงขอตัวไปร้าน พนาจึงอาสาไปส่ง ละเอวิ่งเข้ามาได้กลิ่นความเลว ละเอจ้องหน้าพวงมาลี อิยะวดีตำหนิละเอที่เสียมารยาทกับพวงมาลี<br /><br />"มีคน นอกบ้านเข้ามาสองคน แต่มีกลิ่นความเลวหนึ่ง กลิ่น กลิ่นใครกัน เฮ้อ หน้าซื่อใจคดนี่มันดูยากแท้ๆ" ละเอ แอบมองและคิดได้ว่าต้องแยกสองคนออกจากกัน<br /><br />พอดีหอมนวลสอนเสร็จลากลับ พวงมาลีจะกลับเช่นกัน ละเอรีบเข้ามาชวนให้พวงมาลีอยู่ทานของว่างก่อน ละเอฉวยมือพวงมาลีไว้แล้วแอบสูดกลิ่นเต็มๆ ระหว่างที่ทานขนม ละเอก็นั่งจ้องพวงมาลีและเปรยว่า<br /><br />"แปลกนะคะ คุณหนูพวงมาลี หน้าตาของคุณหนูเหมือนไม่เหมาะกับอะไรบางอย่างทั้งตัวของคุณหนู"<br /><br />"ไม่เหมาะยังไงละเอ พวงมาลีสวยขนาดนี้ สวยหมดทั้งตัว"<br /><br />"ค่ะ หน้าของคุณหนูสวยเกินไป จริงๆค่ะ ละเอไม่เข้าใจ ว่าทำไมหน้ากับส่วนอื่นๆของคุณหนูทำไมมันไม่เข้ากัน"<br /><br />พวง มาลีชักทนไม่ไหว รีบขอตัวกลับ อ้างว่าต้องไป ทำงานที่รับจ้างไว้ พอพวงมาลีไปแล้ว อิยะวดีโกรธละเอที่คอยจับผิดเพื่อน ละเอบ่นว่าหน้าพวงมาลีมีกลิ่นความดี แต่ส่วนอื่นทั้งตัวมีแต่กลิ่นความชั่วอบอวล อิยะวดีไม่เข้าใจ ยกนิ้วโป้งให้ งอนละเอ...<br /><br />ด้านพนาพาดำรงมาส่งที่ร้าน พอเจออรุณีก็แปลกใจมาทำอะไรที่นี่ อรุณีแนะนำให้พนากับดำรงรู้จักส่างหม่อง และชมเชยแสงแก้วให้ฟัง พอแสงแก้วเห็นดำรงคนที่เคยมีสัมพันธ์กันก็ตะลึงแกล้งทำเป็นลม ดำรงรีบประคองพาไปนอนพัก ส่างหม่องแอบยิ้มพอใจ พนาจึงบอกอรุณีกับบัวบานว่า แสงแก้วเป็นแม่ ของพวงมาลี<br /><br />เมื่อแสงแก้วฟื้นก็ทำเจียมเนื้อเจียมตัว น่าสงสาร พนาบอกว่าแสงแก้วคงทำงานหนักจนเหนื่อยเป็นลม บัวบานสงสาร อรุณีจึงแนะว่า "ในเมื่อแสงแก้วก็ทำงานกับน้องบัวบาน พวงมาลีก็เป็นเพื่อนกับอิยะวดี ทำไมน้องไม่ให้สองคนนั่นพักที่ร้านของน้องซะเลยบัวบาน"<br /><br />ดำรงเห็นดี ด้วย บัวบานยินดี แสงแก้วแสร้งทำเป็นขอปรึกษาลูกก่อน อรุณีฉุกคิดขึ้นมาได้ ดึงพนามากระซิบ "แสงแก้วคนนี้อะไรๆก็ดี เสียอย่างเดียวสวยเกินไป"<br /><br />"หม่ามี้อย่าทำงานกร่อยสิฮะ" พนาจุ๊ปากไม่ให้คิดมาก<br /><br />ริม ลำธารที่บุราณเคยเห็นมะเมี๊ยะ บุราณพาลีกอมาดู ลีกอพยายามจับสัมผัสบางอย่างแต่ยังไม่แน่ใจจึงขออ่านตำนานรมยนครของบุราณ บทที่พูดถึงผู้หญิงผมยาวกับจระเข้ พอบุราณเปิดหนังสือ ทันใดก็เกิดลมพัดกระพือฟ้ามืดดำ บุราณบ่นว่าอ่านตำนานนี้ทีไรเป็น แบบนี้ทุกที ลีกอจึงขอให้บุราณเป็นคนอ่านให้เขาฟัง<br /><br />"มหาเสนาบดีใหญ่ เมืองนี้ชื่อว่าส่างโดย เป็นผู้ปกป้อง จงรักภักดีต่อเจ้าหญิงดารารายเทวี ผู้ที่ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรัชทายาทแทนเจ้ากุนริกนา ที่ถูกจับได้ว่าคดโกงและต้องการครอบครองอัญมณีทั้งหมด เจ้ากุนริกนาไม่พอใจมาก จึงสั่งฆ่าท่านเสนาบดีด้วยการจับโยนบ่อให้จระเข้กินต่อหน้าละอองคำธิดาของ ท่าน..." บุราณอ่านไปลมยิ่งพัดแรง<br /><br />Cedit หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6452780256792443707-7022498475030010535?l=xn--2-wxflf4cwa0fbo.blogspot.com' alt='' /></div>iHuajukProfilenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6452780256792443707.post-46788156315108565992009-11-08T06:23:00.000-08:002009-11-08T06:25:07.272-08:00เรื่องย่อ ละครธิดาวานร 2 ตอนที่ 4<br /><br />กลับมาถึงเต็นท์ บุราณรู้สึกสนุกกับเรื่องที่พบเจอ แต่แปลกใจที่ทำไมนาตาลีถึงตามมา ไม่อยู่กับยี่เข่งที่บ้าน จึงบอกพวกพรานเส็งให้เก็บของกลับบ้าน พรานเส็งถามว่าไม่ต้องการค้นหาประสบการณ์ในป่าแล้วหรือ บุราณว่าเขารู้สึกว่ามีคนคอยติดตามเขา<br /><br />นาตาลีแยกเขี้ยวชี้ไปบนยอดไม้ทันที ทุกคนมองตามแต่ไม่เห็นอะไร<br /><br />แสนไทกับสะมะแอหลบ แสนไทเคือง "ไอ้ลิงนั่นมันตัวแสบ มันพยายามบอกพวกนั้นว่าเราอยู่บนยอดไม้"<br /><br />สะ มะแอให้แสนไทตามดูบุราณต่อไป เขาจะไปฟังผลรายงานจากคำรณ...คำรณกลับมาหาอรุณีที่ร้านในคราบส่างหม่อง พบแอนโตนิโอจึงถามว่าของมีค่าซ่อนอยู่ที่ไหน ให้แอนโตนิโอช่วยค้นหา อรุณีเดินออกมา "แอนโตนิโอโม้อะไรกับคุณส่างหม่อง"<br /><br />"หม่าติงต๊อง หม่ามี้เพี้ยน" แอนโตนิโอยังไม่เลิกว่าอรุณีเพราะฤทธิ์ยาจากสตรอเบอร์รี่<span class="fullpost"><br /><br />อรุ ณีเอ็ดแอนโตนิโอ ส่างหม่องจึงปรามแอนโตนิโอให้พูดจาดีๆ แอนโตนิโอรับคำทันที อรุณีแปลกใจที่แอนโตนิโอเชื่อฟังส่างหม่อง เขาจึงบอกว่าเขาเชี่ยวชาญการฝึกนกแล้ว ส่างหม่องก็เปลี่ยนเรื่องมาถามอรุณีถึงอัญมณีที่เขาให้หา<br /><br />"ผมดีใจมาก ครับที่เราทำธุรกิจด้วยกันได้ แต่ผมไม่ได้พบของตามออเดอร์ที่มหาเศรษฐีโลกรายใหญ่สั่งไว้" ส่างหม่องลองหยั่งเชิงพูดถึงมรกต บุษราคัม และทับทิม<br /><br />สังเกตเห็นอรุ ณีชะงักเมื่อได้ยินว่าทับทิม จึงเดาว่าของมีค่านั้นคือทับทิม แอนโตนิโอรีบพูดว่ามีทับทิมชุดใหญ่ ของแท้ด้วย อรุณีเอ็ดว่าเหลวไหล แล้วหันมาบอกส่างหม่องว่าเธอจะพยายามหาของเหล่านั้นมาขายให้...<br /><br />ส่า งหม่องรีบมารายงานสะมะแอ เขาตีขลุมเพื่อหยั่งเชิงเพราะสะมะแอไม่ยอมบอกว่าของมีค่าคืออะไร "ได้ผลเกินคาดครับ ผมมั่นใจว่าทับทิมนั่นอยู่ที่พวกมัน"<br /><br />สะมะแอตกหลุมพราง "นี่พวกมันบอกเจ้าหรือ"<br /><br />"พวกมันบอกผมว่าไม่มีของชิ้นใหญ่ขายนอกจากทับทิมชุดใหญ่มาก"<br /><br />"บ้าจริง อย่าเที่ยวเอาไปพูดที่ไหนเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นเจ้าจะไม่ได้ยาถอนพิษจากข้า"<br /><br />ส่า งหม่องรับคำแล้วรายงานถึงผลงานของแสงแก้วกับพวงมาลี สะมะแออยากเห็นหน้าอิยะวดี ส่างหม่องจึงบอกว่าอิยะวดีต้องไปเรียนหนังสือบนดอยแล้วจึงกลับบ้าน ฉะนั้นจะเห็นหน้าต้องดักดูตามทาง<br /><br />ooooooo<br /><br />กลับมาถึงบ้าน บุราณพบว่าห้องของเขาไม่ได้ ถูกรื้อ แต่หนังสือตำนานของเขาที่คั่นหนังสือวางสลับหน้า ยี่เข่งรีบเข้ามาบอกว่าเธอเอามาอ่านเอง แต่อ่านไม่ ค่อยออก จึงขอให้บุราณเล่าให้ฟังบ้าง และขอติดตามไปค้นหาเมืองรมยนคร เพราะเธอคิดว่าเธออาจมีเชื้อสายคนเมืองนั้นก็เป็นได้ บุราณดีใจที่มีคนสนใจเรื่องนี้อีกคน<br /><br />ผลการเรียนของอิยะวดีเป็นที่น่า พอใจมาก หอมนวลชม ทั้งอิยะวดีและนาตาลี หอมนวลบอกว่าจะตามไปสอนให้ก่อนสอบเทียบ อิยะวดีดีใจ...เธอไหว้หอมนวลก่อนจะขี่จักรยานให้ นาตาลีซ้อนกลับบ้าน ระหว่างทางอิยะวดีร้องเพลงไปด้วย นาตาลีส่องกล้องทางไกลไปรอบๆ แล้วมันก็ได้เห็นสะมะแอกับแสนไทส่องกล้องมองมาเช่นกัน<br /><br />"เห็นแล้ว ลิงนะไม่ใช่อิยะวดี ลิงมันส่องกล้องมาที่เรา" สะมะแอบอกแสนไท<br /><br />แสน ไทโมโหคิดจะฆ่านาตาลี แสนไทเอาอาวุธลับออกมา นาตาลีเห็นรีบเขย่าจักรยาน อิยะวดีตกใจ จักรยานล้ม จังหวะเดียวกับที่แสนไทขว้างอาวุธใส่นาตาลี อาวุธลับจึงปักเข้าที่แขนและข้อมือของอิยะวดี ทั้งสองล้มกลิ้งลงจากเนิน<br /><br />"แย่แล้วแสนไท อิยะวดีโดนอาวุธลับของเจ้า"<br /><br />"ไอ้ลิงนั่นอีกแล้ว มันทำให้เสียแผน แทนที่จะโดนมันกลับโดนอิยะวดี"<br /><br />"ที่แย่กว่านั้นคือพ่อไม่ทันได้เห็นหน้าของอิยะวดี รีบตามไปช่วยชีวิตนางเร็วเข้า"...<br /><br />พนา กลับมาถึงบ้านบนดอย เดินตามหายี่เข่ง บุราณกับ พวกพรานเส็งกลับมาแล้ว และพอรู้ว่านาตาลีไปอยู่กับบุราณ พนาแปลกใจทำไมไม่อยู่กับยี่เข่ง พวกพรานเสือเล่าเรื่องที่บุราณ ไปพบเจอทั้งนางไม้ เสือ แล้วก็อาวุธลับ พนาตกใจที่บุราณ โดนอีกแล้ว แต่โล่งใจที่ปลอดภัย พวกพรานเส็งลากลับ<br /><br />ขณะ ที่สะมะแอกับแสนไทตามหาอิยะวดี ยี่เข่งมาพอดีเพื่อรายงานความคืบหน้า แสนไทไม่อยากฟังเพราะเป็นห่วงอิยะวดี แต่สะมะแอให้ฟังก่อน ยี่เข่งบอกเรื่องที่บุราณกลับมาและเล่าว่าไปพบนางไม้อยู่กับจระเข้ สองพ่อลูกตกใจ<br /><br />ขณะเดียวกัน พนาฟังบุราณเล่าเรื่องจระเข้กับนางไม้ก็หาว่าเพ้อเจ้อ มีแต่ตะเภาแก้วตะเภาทองเท่านั้น<br /><br />"แก นั่นแหละไม่ยอมฟังฉัน ผู้หญิงที่เป็นเพื่อนกับจระเข้ มีจริงนะแก ในหนังสือเล่มนี้ฉันก็อ่านเจอ เธอเป็นลูกใหญ่โต ตงฉินที่โดนพวกกังฉินทรยศจับพ่อเธอโยนบ่อจระเข้"<br /><br />พนาสะดุดหูนึกถึง ความฝันของอิยะวดีที่เล่าให้เขาฟังตอนไปทำบุญที่วัด นี่อิยะวดีฝันมั่วหรือบังเอิญกันแน่...บุราณ รีบถามถึงเรื่องราวความฝันของอิยะวดี พนาเล่าให้ฟัง แต่เขาเชื่อว่าเพราะอิยะวดีอ่านจากหนังสือของบุราณ แล้วทั้งสองก็นึกได้ว่าทำไมอิยะวดียังไม่กลับจากโรงเรียนจึงไปตามหา พบจักรยานล้มอยู่บนเนินและมีกล้องส่องทางไกลของนาตาลี<br /><br />"เกิดเหตุร้าย แน่ๆ อิยะวดีไม่มีวันทิ้งรถไว้แบบนี้" แล้วพนาก็พบอาวุธลับตกอยู่ยิ่งตกใจ สองคนพรวดพราดวิ่งหาอิยะวดีด้วยความเป็นห่วง...<br /><br />อิยะวดีกลิ้งลงมา จากเนินมาไกลถึงริมลำธาร นาตาลีส่งเสียงร้องอยู่ข้างๆ อิยะวดีเจ็บปวดจากบาดแผล เธอจำได้ว่าต้องขุดหลุมฝังตัวเองเพื่อดูดพิษ จึงให้นาตาลีไปหาสมุนไพร เธอพยายามขุดหลุมด้วยมืออีกข้าง นิ้วมือเลือดไหลเจ็บปวดจนน้ำตาไหล เธอพยายามแทรกตัวลงไปในหลุม...นาตาลีพยายามหาสมุนไพร แต่ก็โดนแสนไทปาอาวุธลับใส่หวังฆ่าให้ตาย ด้วยความว่องไวของนาตาลีจึงหลบได้ทันทุกครั้ง แต่ไม่วายส่งเสียงร้องจนพนากับบุราณได้ยิน อิยะวดีก็ได้ยิน รู้ว่านาตาลีกำลังหวาดกลัว แต่เธออ่อนแรงที่จะไปช่วย พลัน....เงยหน้ามาเห็นจระเข้ตัวใหญ่ขึ้นมาจากลำธารเดินเข้ามาหาเธอ อิยะวดีตกใจกลัว เป่าปากเรียกพี่นกด้วยเสียงอันแผ่วเบา<br /><br />"พะ...พี่นกมาช่วยอิยะวดีด้วย"<br /><br />เสียง ร้องของนาตาลีทำให้พนากับบุราณตกใจ ไม่ทันไรเสียงพี่นกดังมา พนาเป่าปากเรียก บุราณแปลกใจ พนาจึงบอกว่านกของอิยะวดี พี่นกบินโฉบมาเหมือนบอกทางให้พนาได้รู้ว่าอิยะวดีอยู่ทางไหน...อิยะวดีได้ ยินเสียงนกก็ดีใจ แต่จระเข้ยังคงก้าวย่างเข้ามา อิยะวดีร้องบอกว่าเธอไม่ใช่ศัตรู อย่าทำร้ายเธอเลย จระเข้หยุดนิ่งแต่ไม่ยอมไปไหน<br /><br />ooooooo<br /><br />ตอนที่ 5<br /><br />ใน ขณะที่นาตาลีส่งเสียงร้องกระโดดหลบอาวุธลับของแสนไท พี่นกก็บินโฉบมารับอาวุธลับด้วยอุ้งเท้าแล้วปล่อยลงใส่แสนไทและสะมะแอ สองพ่อลูกตกใจที่มีนกตัวใหญ่บินมา แสนไทโดดหลบอาวุธตัวเองได้ทันแต่ไม่วายสะมะแอโดนเข้าหนึ่งอัน แสนไทโกรธมากชักปืนออกมายิงใส่นก พี่นกถลาเข้าจิกตีจนปืนหลุดจากมือ แสนไทต้องปกป้องพ่อแล้วพาหนี<br /><br />พนากับบุราณยิ่งตกใจเมื่อได้ยินเสียง ปืนและเสียงร้องของนาตาลี ก็ช่วยกันร้องเรียก นาตาลีวิ่งมากระโดดกอดพนาตัวสั่น พี่นกบินโฉบมาหมายบอกให้ตาม<br /><br />"พี่นกบอกทางแล้ว อิยะวดีอยู่ทางโน้น ใช่ไหมนาตาลี" พนาถาม นาตาลีแยกเขี้ยวใช่<br /><br />เสียง ปืนทำให้อิยะวดีเป็นห่วงนาตาลี พยายามจะขึ้นจากหลุมไปช่วย แต่จระเข้ยังคุมเชิง อิยะวดีร้องบอก "พี่จระเข้ ไปซะ อิยะวดีไม่ใช่ศัตรู อิยะวดีเป็นเพื่อน"<br /><br />"ตู่ ออน พ็อด...ไปให้พ้น" เสียงเข้มเหมือนตวาดดังมา<br /><br />อิยะวดีเงยหน้ามองเห็นผู้หญิงผมยาวมากเหมือนนางในความฝันของเธอ จระเข้หันกลับเดินลงน้ำไปทันที อิยะวดี ร้องถามว่านางเป็นใคร<br /><br />แต่นางกลับโดดน้ำตามจระเข้ไป<br /><br />"ผู้หญิงคนนั้นเป็นเพื่อนกับจระเข้ อุอุ๊อิอิ๊...อิยะวดีไม่ไหวแล้ว" ขาดคำก็สลบไป...<br /><br />พิษ จากอาวุธลับทำให้สะมะแออาการหนัก แสนไทพาสะมะแอมาหลบพักเพื่อจะให้กินยาถอนพิษ แต่ไม่วายที่เขาจะชื่นชมอิยะวดีที่สามารถสื่อสารกับลิง เสือ แล้วยังนกได้อีก<br /><br />"เจ้าจะมัวพล่ามแต่ความเก่งกล้าของอิยะวดี จนลืมถอนพิษให้พ่อหรือแสนไท"<br /><br />"ขอโทษด้วยท่านพ่อ นี่ยาถอนพิษ โชคดีที่ข้ารอบคอบติดมา" แสนไทหยิบยาถอนพิษออกมา พลันพี่นกบินมาฉกยาจากมือแสนไทไปทันที<br /><br />แสน ไทร้องลั่นเพราะมียาเพียงเม็ดเดียว สะมะแอหน้าเจื่อน "ไหนว่าเจ้ารอบคอบ นี่เจ้ากำลังจะฆ่าพ่อ พ่อ...พ่อ...ไม่ไหวแล้ว" สะมะแอหมดสติไป<br /><br />ooooooo<br /><br />เวลา ผ่านไปสักพัก นางในความฝันหรือมะเมี๊ยะก็เดินขึ้นมาจากน้ำ ผมยาวสยายมาก เข้ามายืนมองอิยะวดีด้วยความประหลาดใจ เหมือนภาพที่ผนังถ้ำที่มะเมี๊ยะเห็น อิยะวดีในชุดเจ้าหญิงถูกมัดบูชายัญมีฝูงลิงล้อมรอบ มีข้อความจารึกไว้ว่า...เจ้าหญิงดารารายเทวี เหนือหัวแห่งรมยนคร ผู้ใดทำร้ายท่าน ขอให้มันมีอันเป็นไปที่เลวร้าย...มะเมี๊ยะย่อตัวทำความเคารพ<br /><br />"นี่มันอะไรกัน ทำไม ทำไมถึงเหมือนอย่างนี้ หรือว่า คำสาปแช่งของต้นตระกูลมะเมี๊ยะเป็นความจริงแล้วหรือนี่"<br /><br />เครดิตข้อมูล หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6452780256792443707-4678815631510856599?l=xn--2-wxflf4cwa0fbo.blogspot.com' alt='' /></div>iHuajukProfilenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6452780256792443707.post-82852723730759618982009-11-08T05:56:00.000-08:002009-11-08T06:22:51.382-08:00อ่านเรื่องย่อ ละครธิดาวานร 2 ตอนที่ 4 <br /><br />"ไล่ไม่กลัว กลัวไม่ไล่ คนอะไรติงต๊อง เอาของคนอื่นมาเก็บไว้ไม่ยอมคืน"อรุณีโกรธมาก แอนโตนิโอรีบบินไปซ่อนตัว ทุกคนแปลกใจที่แอนโตนิโอเปลี่ยนไป อิยะวดีกับละเอคุยกัน เธอบอกละเอว่า อุอุ๊กับอิอิ๊บอกว่าถ้าเป็นผีก็ผีเอมฤดี ละเอตกใจ ถ้าอย่างนั้นผีที่หลอกบัวบานก็ต้องเป็นผีนาถยา พนาเองก็ครุ่นคิดว่าไอ้มนุษย์ตาเดียวมือตะขอนั่นจะมารังควานทำไม เขาชักอยากเห็นหน้าผีที่หลอกอิยะวดีกับบัวบานว่าเป็นคนหรือผี<br />กันแน่...<br /><br />ป่วน สำเร็จ เอมฤดีกับนาถยานั่งหัวเราะสะใจที่ได้หลอกอิยะวดีกับบัวบาน ไม่ทันไรทั้งสองคนก็โดนผีแสงจิ่งกับจันสมมาทวงหน้าคืนอีก ทั้งสองร้องลั่น คำรณตกใจวิ่งมาเคาะประตูห้อง สองแม่ลูกรีบออกมา ร้องว่าโดนผีหลอก แต่คำรณกลับเห็นว่าทั้งสองตาฝาด<br /><br /><span class="fullpost"><br /><br />ในป่า บุราณเดินเล่นเพลินๆ ได้ยินเสียงเพลงที่ไม่ใช่ภาษาไทย เขาแปลกใจว่าใครมาร้องเพลงในป่าดึกดื่นป่านนี้ แต่ช่างไพเราะเหลือเกิน บุราณเดินตามเสียงเพลงไปเหมือนต้องมนตร์ เห็นสาวงามนั่งบนโขดหินใต้น้ำตกที่ไหลลงมา ร้องเพลงหน้าตาดูหม่นหมอง บุราณเหมือนต้องมนตร์เดินลุยน้ำจะไปหาไม่ทันเห็นว่ามีจระเข้ตัวหนึ่งกำลัง ว่ายน้ำตรงมาที่เขา<br /><br />เมื่อถูกยี่เข่งไล่ นาตาลีจึงหนีมาหาบุราณในป่า ระหว่างที่โหนเถาวัลย์มาได้ เห็นจระเข้พุ่งมาทางบุราณ นาตาลีส่งเสียงร้องเตือน บุราณได้ยินเสียงนาตาลี รู้สึกตัวหันไปมองตกใจ<br /><br />ร้องลั่น "จระเข้!!"<br /><br />มะ เมียะตกใจได้ยินเสียงบุราณจึงหยุดร้องเพลง แล้วหันมาส่งภาษากับจระเข้ พร้อมพูดเป็นภาษาไทยด้วยว่า "...ไปให้พ้น" แล้วกระโดดลงน้ำว่ายตรงไปหาจระเข้<br /><br />บุราณตกใจอะไรกันนี่ มะเมียะดำดิ่งลงไปในน้ำ จระเข้ ดำตามลงไป "ผู้หญิงคนนั้นพูดกับจระเข้!" บุราณไม่อยากจะ เชื่อ หรือว่าจระเข้จะลงไปทำร้ายเธอ เขาจึงดำลงไปดูแต่ไม่<br /><br />พบอะไรเลย เขาสงสัย หรือเธอจะเป็นเพื่อนกับจระเข้<br /><br />เสียง ร้องเจี๊ยกจ๊ากของนาตาลีทำให้บุราณกลับขึ้นมาบนฝั่ง นาตาลีกระโดดโลดเต้นเข้าหา บุราณแปลกใจ ทำไมนาตาลีไม่อยู่กับยี่เข่ง นาตาลีแยกเขี้ยวส่งเสียงดุเมื่อได้ยินชื่อยี่เข่ง บุราณจึงพานาตาลีกลับไปที่เต็นท์ แต่เขาหลงทางจำทางกลับไม่ได้ นาตาลีจึงชี้ไปบนต้นไม้ ให้ขึ้นไปมองบนนั้น จะเห็นทาง ขณะเดียวกันพรานเส็งกับพวกเพิ่งรู้ว่าบุราณหายไปจึงพากันออกตามหา...แสนไท กับสะมะแออยู่บนยอดไม้ เห็นบุราณเดินอยู่กับนาตาลี สะมะแอเฝ้าดูบุราณเพราะเชื่อว่าจะเป็นคนนำทางเขาไปสู่รมยนคร<br /><br />นาตาลีได้กลิ่นเสือจึงร้องเจี๊ยกจ๊าก พรานเส็งกับพวกได้ยินเสียงนาตาลีแว่วๆ ไม่ทันไรมีเสียงเสือดังแว่วมาเช่นกัน ทุกคนตกใจระวังตัว เสือเดินย่างเข้าใกล้บุราณ นาตาลีกระโดดหนีขึ้นต้นไม้ บุราณทำอะไรไม่ถูกยืนแข็งทื่อ "หนีจระเข้ปะเสือหรือนี่..."<br /><br />สะมะแอ สั่งแสนไทให้ช่วยบุราณ ทั้งสองขว้างอาวุธลับ ใส่เสือ ประจวบกับพวกพรานเส็งยิงปืนใส่เสือ เสือโดนทั้งกระสุน และอาวุธลับโดดหนีเข้าป่าไป บุราณยืนตะลึงที่อาวุธลับปักอยู่ ที่พื้นรอบตัวเขา พรานเส็งกับพวกกรูเข้ามา บุราณร้องบอกให้ ทุกคนหยุด ทุกคนตกใจ<br /><br />"ดูที่พื้น อาวุธลับดาวห้าแฉกปักรอบตัวผม มันมี<br /><br />พิษถึงตายทั้งนั้น"<br /><br />"อาวุธลับ!" ทุกคนพูดพร้อมกัน<br /><br />นา ตาลีหยิบอาวุธลับขึ้นมาแล้วเขวี้ยงกลับไปบนยอดไม้ บุราณแปลกใจว่านาตาลีทำอะไร แสนไทกับสะมะแอตกใจกระโดดหลบ "ไอ้ลิงบ้านั่นมันแสนรู้จริงๆ แสนรู้เหมือนลิงของเจ้าหญิงน้อยทรายคำ"<br /><br />"ท่านพ่อกำลังจะบอกว่ามันรู้ว่าเราอยู่บนนี้"<br /><br />สะมะแอพยักหน้า "อย่างที่พ่อคิดนั่นแหละ ประวัติศาสตร์<br /><br />มันกำลังจะซ้ำรอย หรือไม่ก็การกลับชาติมาเกิดเป็นเรื่องจริง"...<br /><br />ใน คืนเดียวกัน อิยะวดีกำลังเคลิ้มจะหลับ ก็มีเสียงสอง เสียงที่ข้างหู "ช่วยเราด้วยๆๆ เอาหน้าเราคืนมาให้ด้วยๆๆ" อิยะวดีสะดุ้งตื่นปลุกละเอให้ตื่นมาช่วยฟังว่าเสียงใคร<br /><br />"กลิ่นคนดีหอมหวนไปหมดค่ะ" ละเอตื่นมาสูดดมทั่วห้อง<br /><br />อิ ยะวดีถามว่าได้กลิ่นแล้วไม่ได้ยินเสียงหรือ เสียงคนขอให้ช่วยเอาหน้าคืน ละเองง เพราะไม่ได้ยินอะไร "ฝันหรือเปล่าคะ ทำไมไม่ลองถามอุอุ๊กับอิอิ๊ดูบ้างคะว่าได้ยินไหม"<br /><br />"อุอุ๊กับอิอิ๊หลับสนิทน่ะสิ ไม่ได้ยินหรอก กลิ่นคนดีที่ละเอได้กลิ่นยังอยู่ไหม"<br /><br />ละ เอบอกว่าหายไปหมดแล้ว อิยะวดีทำหน้าเศร้าและบอกว่า ทั้งอุอุ๊และอิอิ๊ก็คิดไม่ออกว่าเป็นเรื่องจริงหรือฝันไป... เสียงนี้ไม่เพียงแต่อิยะวดีได้ยิน แต่พนาก็ได้ยินเช่นกัน เขาตกใจตื่นคิดว่าแอนโตนิโอพูด แต่พอมองไปรอบห้องไม่มีแอนโตนิโอจึงนั่งงงว่าฝันหรือจริง<br /><br />พออิยะวดี พยายามข่มตาหลับ เธอก็ฝันอีก ฝันเห็นบ่อจระเข้ยุบยับไปหมด มีเสียงกรีดร้องของหญิงสาว ทหารจำนวนหนึ่งจับชายชรามัดมือมัดเท้าลากมาริมบ่อ ชายคนนั้นสาปแช่งเป็นภาษาขอมและภาษาไทยว่า "...ข้าขอสาปแช่งพวกเจ้าให้มีอันเป็นไป"<br /><br />หญิงสาวร้องขอให้ปล่อยพ่อ ของเธอ แต่พวกทหารก็โยนชายชราลงไป จระเข้ขย้ำร่างชายชรา หญิงสาวกรีดร้องโดดตามลงไป จระเข้แหวกออกว่ายน้ำหนี หญิงสาวร้องเรียก "ท่านพ่อ ท่านพ่อ จระเข้มาสิมากินข้า ข้าจะตามไปหาท่านพ่อ มากินข้าๆๆ"<br /><br />อิยะวดีสะดุ้งตื่นลุกพรวดขึ้น ละเอตกใจตื่นไปด้วย อิยะวดีเล่าความฝันให้ละเอแก้ฝัน<br /><br />"ละเอขอทำนายฝันประหลาดของคุณหนูว่า คุณหนูกำลังจะพบเพื่อนแท้แต่ชาติปางก่อน" ละเอต้องอธิบายคำว่าชาติปางก่อนให้อิยะวดีฟังอีก<br /><br />อิยะวดีสงสัยว่าเราเกิดมาใช้กรรม แสดงว่า "ชาติก่อนอิยะวดีทำเลวมาก เกิดมาชาตินี้เลยลำบากมาก"<br /><br />"ไม่ใช่ค่ะไม่ใช่ คุณหนูแค่อาจไปทำอะไรใครไว้ เลยต้องรับกรรมบ้าง เขาเรียกว่าชดใช้ให้เจ้ากรรมนายเวรค่ะ"<br /><br />"เอมฤดีกับคุณนาถยา นายคำรณเป็นเจ้ากรรมนายเวรของอิยะวดีใช่ไหม"<br /><br />"อะไรประมาณนั้น แต่พวกเขาก็ชดใช้กรรมที่มาก่อไว้ถึงตายไปแล้วนะคะ"<br /><br />อิ ยะวดียังถามอีกว่าทั้งสามคนจะกลับมาทำร้ายเธออีกไหม ละเอปลอบว่าเกิดมาก็โตไม่ทันทำร้ายได้ แต่อิยะวดียังสงสัยว่าถ้าทั้งสามคนยังไม่ตายล่ะ ละเอตกใจห้ามอิยะวดีพูดแบบนี้ อิยะวดีอ้างอุอุ๊กับอิอิ๊อยากรู้ ละเอหวั่นใจ อิยะวดี<br /><br />เห็นละเอใจเสียจึงบอกว่าเธอพูดเล่น<br /><br />ooooooo<br /><br />เช้า วันรุ่งขึ้น อิยะวดีกับพนาถือถังสังฆทานมา ทำบุญที่วัดด้วยกัน เพื่ออุทิศส่วนกุศลให้คนที่เขาทั้งสองฝันถึง ในเวลาเดียวกัน นาถยากับเอมฤดีเดินหิ้วของถวายพระมาอีกทาง ตั้งใจจะมาขอของกันผีจากหลวงพ่อ ทั้งสองคุยกันว่า แก้แค้นพวกอิยะวดีแล้ว จะหนีจากเจ้านายอำมหิตไปอยู่ต่างประเทศ เพราะเชื่อว่าจะได้ทรัพย์ สมบัติอย่างที่คำรณสาธยายไว้<br /><br />พอเดินมาถึงบันไดกุฏิ ทั้งสี่คนก็เจอกัน พนาทักพวงมาลีกับแสงจิ่ง แสงจิ่งรีบบอกว่าเธอเปลี่ยนชื่อเป็นแสงแก้ว อิยะวดี ชักสีหน้าไม่พอใจ พนากระซิบให้อิยะวดีมีมารยาท สองแม่ลูกทำเป็นสงบเสงี่ยมให้พนากับอิยะวดีขึ้นไปถวายของพระก่อน แต่พนาให้ขึ้นไปพร้อมกัน สองแม่ลูกแอบยิ้มพอใจ<br /><br />เมื่อถวายของเสร็จ อิยะวดีกราบพระเก้ๆกังๆแล้วกล่าว "หลวงพ่อขา อิยะวดีมีปัญหาอยากจะถามค่ะ เมื่อคืนมีคนแต่หน้าเหมือนผีมายืนด่าอิยะวดีค่ะ"<br /><br />"อิยะวดีพูดกับหลวงพ่ออย่างนั้นไม่ได้ ด่าเด่ออะไร แทนตัวว่าอิยะวดีก็ไม่ได้ต้องใช้คำว่าดิฉัน" พนารีบสอน<br /><br />หลวง พ่อยิ้มๆบอกให้พูดตามสบายเข้าประเด็นเลย สองแม่ลูกกลัวว่าหลวงพ่อจะรู้รีบพูดแทรกขึ้นว่า พวกเธอก็โดนผีหรือคนไม่ทราบมาหลอกหลอน อิยะวดีรีบบอกว่าผีเอมฤดี กับผีนาถยา สองแม่ลูกสบตากัน หลวงพ่อกล่าวว่าผีไม่มีจริงเป็นเพียงความเชื่อ<br /><br />"ถ้าอย่างนั้นเป็นอย่างที่อิยะวดีกับอุอุ๊อิอิ๊คิดแน่ๆ คนที่มาด่าอิยะวดีไม่ใช่ผี"<br /><br />"โยมคิดมีเหตุผลดีมาก"<br /><br />"ถ้าไม่ใช่ผี บางทีนาถยากับเอมฤดียังไม่ตาย มีเหตุผลมั้ยคะ"<br /><br />สอง แม่ลูกสะดุ้ง พนาเอ็ดอิยะวดีว่าเหลวไหล ใครๆก็รู้ ว่าสองคนนั่นตายแล้ว แสงแก้วรีบพูดว่าผีสองคนนั่นมาเข้าสิงเธอกับลูก อิยะวดีไม่เชื่อว่าสองคนนั่นตาย พวงมาลีเริ่มโกรธ แสงแก้วสะกิดปราม พนาจึงบอกอิยะวดีว่าความเชื่อของใครก็อย่าไปลบหลู่ แต่อิยะวดียืนกรานว่าเธอเชื่ออย่างนั้น สองแม่ลูกรีบกราบลา พนาจึงชวนให้กลับด้วยกัน แล้วให้อิยะวดีกราบลาหลวงพ่อ อิยะวดีก้มกราบ "เจริญพรค่ะหลวงพ่อ"<br /><br />ทุกคนชะงัก พนารีบอธิบายว่าคำนั้นพระเท่านั้นที่พูดได้ อิยะวดีบ่นอุบว่าหน้าแตก...เดินกันออกมาถึงหน้าวัด แสงแก้วกับพวงมาลีทำเป็นเจียมตัวขอไปเอง เพราะต้องไปหางานทำ ต้องทำงานทุกอย่างเพื่อให้พอค่ากินอยู่ อิยะวดีเริ่มใจอ่อนสงสาร พนาแกล้งถาม<br /><br />"ขอประชามติจากอุอุ๊กับอิอิ๊แล้วหรือว่าพวกเขาน่าสงสาร"<br /><br />อิยะวดีชี้ที่หัวใจ "ความสงสารมาจากใจอิยะวดี" ว่าแล้วอิยะวดีก็เรียกสองแม่ลูกให้ขึ้นรถไปด้วยกัน<br /><br />อิ ยะวดีพูดคุยด้วยดีกับสองแม่ลูก และชวนพวงมาลีให้มาดูหนังสือด้วยกัน สองแม่ลูกยิ้มดีใจเข้าทาง รีบขอบคุณก่อนจะลงจากรถ พอรถแล่นไป สองแม่ลูกก็ระเบิดหัวเราะกันเต็มที่ด้วยความสะใจ "โอ๊ย ทำเป็นอวดฉลาด ที่แท้ก็โง่เหมือนแม่มัน"<br /><br />"เป็นทีของเราแล้ว รุกคืบเข้าไป ให้เข้าไปอยู่ในบ้านหลังนั้นให้ได้"<br /><br />พวงมาลียิ้มเยาะ เพราะบ้านนั้นเคยเกือบเป็นของเธอกับแม่มาก่อน<br /><br />เดรดิตข้อมูล หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ </span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6452780256792443707-8285272373075961898?l=xn--2-wxflf4cwa0fbo.blogspot.com' alt='' /></div>iHuajukProfilenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6452780256792443707.post-40083059520364897832009-11-08T05:28:00.001-08:002009-11-08T06:19:14.276-08:00อ่านเรื่องย่อ ละครธิดาวานร 2 <br /><br />สองพ่อลูก สะมะแอกับแสนไทใช้กล้องส่องดูอยู่บนยอดไม้ เห็นบุราณกับพวกเดินป่าก็แปลกใจที่อิยะวดีกับพนาหายไปไหน แสนไทคิดกำจัดบุราณ แต่สะมะแอยั้งไว้กลัวเสียงานใหญ่ เขาอยากเข้าไปใกล้บ้านของพนาให้มากกว่านี้...<br /><br />วันนี้ พนามารับอิยะวดีเพื่อไปสมัครสอบเทียบ ดำรงกับบัวบานออกไปทำงาน ละเอยิ่งรู้สึกถึงกลิ่นความเลวอบอวลมาเป็นระยะๆใกล้เข้ามาเรื่อยๆ คำรณ นาถยา และเอมฤดีออกทำงานตามแผน พอรู้ว่าพนาพาอิยะวดีไปโรงเรียนศึกษาผู้ใหญ่ เอมฤดีก็ปฏิบัติงานทันที เธอตามมาสมัครบ้าง โดยแกล้งทำเป็นหยิบใบสมัครแผ่นเดียวกับอิยะวดีแล้วทำตกใจ พนาดีใจที่พบจันสมมาเรียนที่เดียวกับอิยะวดี<br /><br />"ข้าเจ้าไม่ได้ชื่อจันสมแล้วค่ะ พระท่านเปลี่ยนชื่อให้ใหม่เป็นพวงมาลี" เอมฤดีตีสนิท<span class="fullpost"><br /><br />อิ ยะวดีสงสัยว่าชื่อแปลว่าอะไร ทำไมต้องเปลี่ยน พนาสะกิดเตือนอิยะวดีไม่ควรถามซอกแซก อิยะวดีบ่นอุบ "อิยะวดีอยากรู้นี่นา จริงสิ รู้แล้ว ถ้าชื่อเดิมผีเอมฤดีจะมาสิงอีก อิยะวดีไม่ชอบผีเอมฤดี แอนโตนิโอบอกว่าผีแบบนี้ต้องจับวิญญาณไปใส่หม้อถ่วงน้ำให้เข็ด"<br /><br />พนา ปรามให้อิยะวดีหยุดพูด เอมฤดีถลึงตาใส่เจ็บใจ พนาชวนพวงมาลีนั่งรถกลับด้วยกัน แต่อิยะวดีไม่ยอม พนาเห็นว่าถ้าอิยะวดีสนิทสนมกับพวงมาลีจะได้เป็นเพื่อนช่วยกันดูหนังสือ แต่อิยะวดีกลับบอกว่าเธอมีแอนโตนิโอช่วยอยู่แล้ว พวงมาลีจึงแยกกลับด้วยความแค้น แต่ไม่วายนั่งรถรับจ้างตามรถของพนาไป...ด้านนาถยาไปสมัครงานที่ร้านผ้าไหม ของบัวบานโดยใช้ชื่อใหม่ว่าแสงแก้ว บัวบานจิตใจดีรับเข้าทำงานง่ายดาย<br /><br />ในร้านเพชรของอรุณี เธอกำลังบอกแผนการลับลวงพรางกับพินิจเพราะเกรงจะมีคนร้ายมาชิงสร้อยทับทิมไป<br /><br />พลัน แอนโตนิโอร้องว่าเหม็นกลิ่นคนเลว แล้วเสียงออดหน้าร้านก็ดังขึ้น คำรณเข้ามาแนะนำตัวว่าชื่อส่างหม่อง สนใจอยากแลกเปลี่ยนซื้อขายอัญมณีกับที่ร้าน แอนโตนิโอร้องว่า... โกหก พินิจกับอรุณีมองหน้ากัน แต่ความโลภจึงไม่สนใจคำทัก...<br /><br />ในร้านอาหาร พนายังคงอบรมอิยะวดีให้มีมารยาทกับพวงมาลี จะได้มีเพื่อนสนิทรุ่นราวคราวเดียวกัน แต่อิยะวดี กลับย้อนว่า "อิยะวดีมีเพื่อนสนิทแล้ว ชื่ออุอุ๊กับอิอิ๊"<br /><br />"ไม่เคยเห็นสักที พวกเขาอยู่ที่ไหน" พนาขำ<br /><br />"ในนี้ เวลาเศร้าอิยะวดีก็บอกอุอุ๊กับอิอิ๊ เวลาดีใจอุอุ๊ กับอิอิ๊ก็ดีใจกับอิยะวดีด้วย" อิยะวดีทุบที่หัวใจ<br /><br />พนา จับแก้มอิยะวดีอย่างเอ็นดูหาว่าช่างจินตนาการ พลันพวงมาลีเดินมาแล้วทำตกใจที่พบพนากับอิยะวดี "เอ้อ ขอโทษด้วย พวงมาลีไม่ได้ตั้งใจจะมาเจอ พวงมาลีไปกินอาหารที่อื่นได้ ขอตัวก่อน"<br /><br />พนารีบบอกว่าไม่ต้องแล้วให้อิยะวดีชวนพวงมาลี<br /><br />นั่งทานอาหารด้วยกัน อิยะวดีจำต้องฝืนใจชวน พวงมาลียิ้มแต้ดีใจ<br /><br />ooooooo<br /><br />พระ อาทิตย์กำลังจะตก บุราณกับพวกกางเต็นท์ ในป่า บุราณนั่งมองรอบๆป่าอย่างพอใจ พรานเส็งมัก เผลอออกอาการแบ๊วชื่นชมบุราณที่รูปหล่อ เขาเตือนบุราณว่าอย่ามองป่าเพียงด้านเดียว เพราะในป่ามีสิ่งน่ากลัวอีกมากมาย สุชาติกับมะสังช่วยกันสาธยายว่า ในป่ามีสิ่งลึกลับ มีผี มีสัตว์ร้ายมากมาย แต่บุราณ กลับเห็นว่าเขาอยากมีประสบการณ์เจอผีบ้าง<br /><br />พรานเส็ง ลีกอ มะสัง และสุชาติตกใจรีบเตือนบุราณ เข้าป่าอย่าท้าทาย แต่บุราณกลับลุกขึ้นพนมมือ "เจ้าป่าเจ้าเขา ผีสางสารพัดในป่านี้ ข้าพเจ้า นายบุราณ ไม่ต้องการลบหลู่ท่าน แต่ต้องการเรียนรู้ประสบการณ์จากป่า ขอสักบทเรียนเถอะครับ"<br /><br />ขาดคำลมพัดโหมกระพือ ฟ้ามืดดำ ข้าวของลอยว่อน บุราณดีใจไล่ตะครุบของอย่างสนุก แต่พวกพรานเส็งกลับทุกข์ใจ วิ่งเก็บของกันลิ้นห้อย...<br /><br />ใน บ้านของดำรง พินิจ อรุณี พนา มาทานอาหารเย็น ด้วย ทุกคนคุยกันถึงเหตุการณ์ในวันนี้ อรุณีดีใจที่มีชาวไทยใหญ่ มาค้าอัญมณีร่วมด้วย แอนโตนิโอค้านทันทีว่าเขาโกหก อรุณีเอ็ดแอนโตนิโอ แต่ละเอเห็นด้วยเพราะได้กลิ่นความเลว อรุณีจึงขับละเอและแอนโตนิโอออกจากวงสนทนา พินิจบอกว่า<br /><br />ส่างหม่องอยากได้อัญมณีชิ้นใหญ่จากเขา พนารู้ว่าหมายถึง สร้อยทับทิม แต่มันไม่ใช่ของเรา ทุกคนหนักใจว่าใครคือเจ้าของ<br /><br />"คุณแม่หม่ามี้ คุณพ่อแดดดี้ คุณพ่อดำรง คุณแม่บัวบาน เคยเห็นอะไรอย่างนี้บ้างไหมคะ" อิยะวดีเอากล่องใส่อาวุธลับ ออกมาให้ทุกคนดู<br /><br />"ของ ผู้ชายที่แอบลอบตามผมกับอิยะวดีไปที่ถํ้าของแม่มา เอามาปาใส่ผมหมายจะฆ่า บุราณก็โดนมาแล้ว ถึงขั้น เกือบจะตาย" พนาเล่าให้ทุกคนฟัง<br /><br />ทุกคน อยากจับแต่พนาห้ามไว้ เพราะถ้ามีแผลที่มือพิษจะเข้าตัวได้ ต้องให้มันอยู่ในกล่องแบบนี้...บัวบานเล่าบ้างว่าวันนี้เธอรับช่างใหม่ชื่อ แสงแก้วมาจากดอย พนาเอะใจ<br /><br />"ลงมาจากดอยหรือครับ เด็กที่มาสอบเทียบ ป.6 วันนี้ ก็เพิ่งลงมาจากดอย ชื่อพวงมาลี"<br /><br />อิ ยะวดีหมั่นไส้ อรุณีถามว่าหมั่นไส้เขาทำไม อิยะวดี โยนว่าอุอุ๊กับอิอิ๊เป็นคนหมั่นไส้ ทุกคนขำความเป็นเด็กของอิยะวดี พินิจฟังจากที่พนาเล่าแล้วเห็นว่าอิยะวดีน่าจะเป็นเพื่อนกับพวงมาลี ดำรงก็เห็นด้วย แต่ละเอแย้งว่ามีกลิ่นแปลกๆ ไม่น่าไว้วางใจ ไม่มีใครเห็นด้วยกับละเอ กลับให้ชวนพวงมาลี มาดูหนังสือที่บ้านเสียอีก...<br /><br />ขณะ เดียวกันที่บ้านของพนา ยี่เข่งนั่งเป็นคุณนายบน โซฟา กินผลไม้อย่างอร่อย ใช้ให้นาตาลีเอาของมาเสิร์ฟอีก สะมะแอกับแสนไทลอบเข้ามาแอบมอง หมั่นไส้ยี่เข่ง<br /><br />"นังคนนี้บังอาจนัก สมควรไปเป็นทาสใบ้ในคุ้มของเราซะให้เข็ด" แสนไทเสนอ<br /><br />"อย่า เอาไป มันอ้วนแถมตะกละอย่างนี้ ข้าไม่ต้องการให้มารับใช้ ทำให้มันลืมความจำสักวันสองวัน ทำตามคำสั่ง เรา บอกเล่าทุกอย่างที่เราต้องการรู้มาให้หมด" สะมะแอหยิบสตรอเบอร์รี่พวงหนึ่งมาขว้างไปที่ถาดผลไม้ของยี่เข่ง<br /><br />ยี่เข่ง หันมาเห็นก็แปลกใจว่ามีได้อย่างไร แต่เพราะความน่ากินจึงหยิบขึ้นมา นาตาลีเห็นแยกเขี้ยวห้ามไม่ให้กิน แต่ยี่เข่งไม่สนใจรีบเอาเข้าปากทั้งพวง กลัวนาตาลีแย่ง...แสนไท บอกสะมะแอว่านาตาลีเป็นลิงที่ไปไหนมาไหนกับอิยะวดี<br /><br />สะ มะแอเห็นว่ามันแสนรู้ ไม่ทันไรยี่เข่งก็เปลี่ยนนิสัยเป็นร้ายไล่นาตาลีให้กลับไปอยู่ป่า นาตาลีโกรธเอากล้วยขยําปาใส่หน้ายี่เข่งก่อนจะวิ่งหนีไป สะมะแอกับแสนไทเข้ามาสั่งยี่เข่งให้หาของสำคัญให้ ยี่เข่งเอาหนังสือของบุราณมาวางให้ ทั้งสองอ่านภาษาไทยไม่ออก แต่พอเห็นภาษาอังกฤษว่า...เดอะลีเจ้นด์ ออฟ รมยนคร...ก็เดาได้ว่าเกี่ยวข้องกับเมืองที่หายสาบสูญไปแล้ว สองพ่อลูกดีใจ ซักถามยี่เข่ง<br /><br />"ใครคือบุราณ?"<br /><br />"เพื่อนคุณพนาน่ะสิ แต่แกเพิ่งมา แกบ้าเรื่องราวโบราณ ตำนานขานกล่าวเล่มนี้แหละ"<br /><br />"มันมาเที่ยวป่าแล้วจะกลับเมื่อไหร่" สะมะแอซักอีก<br /><br />ยี่เข่ง ตอบว่าไม่กลับ จนกว่าจะหาเมืองที่เขาต้องการเจอ สองพ่อลูกดีใจ สั่งยี่เข่งว่าบุราณออกหาเมืองนี้เมื่อไหร่ให้บอกพวกเขา ต้องจำเรื่องทั้งหมดให้ได้ ถ้าจำไม่ได้จะถูกตัดลิ้น...<br /><br />ในคืนเดียว กัน คำรณเห็นว่าควรจะแก้แค้นพวกพนาสักครั้ง จึงบอกนาถยากับเอมฤดีให้ใช้หน้ากากหน้าเละออกไปหลอกพวกนั้น พอดีอิยะวดีกำลังเล่นอาวุธลับอยู่ตรงหน้าต่างห้องนอน ละเอได้กลิ่นความเลวจึงเตือนให้อิยะวดีถอยออกมา ทันใดอิยะวดีก็เห็นคนหน้าเละยืนอยู่ใต้ต้นไม้เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ชี้มือมาที่เธอและพูด "แกฆ่าฉัน อิยะวดีแกฆ่าฉัน"<br /><br />"ตายแล้ว ผี ปีศาจแน่ๆ อย่ามองมันค่ะ ช่วยด้วยๆ จะผีจะคนนั่นคือความเลว ช่วยคุณหนูด้วย" ละเอร้องลั่น ดึงอิยะวดีให้ถอยออกมา แต่อิยะวดีดึงดันจะออกไปดู<br /><br />ดำรงได้ยินเสียงร้องลุกขึ้นจะไปดู บัวบานคว้าเสื้อคลุม จะตาม พอดีได้ยินเสียงเรียกที่หน้าต่าง พอหันไปมองก็เจอคนหน้าเละกวักมือร้องว่าเธอฆ่าเขา บัวบานร้องกรี๊ด ดำรงตกใจ<br /><br />ขณะเดียวกัน อรุณีก็โดนหลอกหลอนจากคำรณมาทวง สมบัติ แต่พนาออกมานอกบ้านเอาธนูยิงใส่ คำรณจึงต้องตะกายหนี "ไอ้ปีศาจตาเดียวตัวนั้น มันมาถึงนี่จนได้" พนา แปลกใจ แต่แล้วต้องโดดหลบอาวุธลับที่คำรณขว้างมา คำรณทำพวงสตรอเบอร์รี่หล่นไว้...<br /><br />ooooooo<br /><br />ตอนที่ 4<br /><br />หลัง จากหนีเที่ยว แอนโตนิโอก็บินกลับมา ได้ยิน เสียงเอะอะของพนาจึงหยุดดู และได้เห็นผลสตรอเบอร์รี่ ที่หล่นอยู่ สีแดงน่ากิน แอนโตนิโอจึงคาบใส่ปากกินจนหมด...<br /><br />วันรุ่งขึ้น ทุกคนมารวมกันที่บ้านพนา อรุณีกำลังเล่าความน่าเกลียดน่ากลัวของผีที่เธอเห็น "โอย หัวใจจะวาย มันเกือบเอาตะขอข่วนหน้าเสียโฉมแล้ว"...พินิจโอบกอดปลอบใจ<br /><br />พนารู้สึก ว่าครั้งนี้ทำรุนแรงกว่าเดิม ละเอว่ากลิ่นความ เลวเหมือนเดิม หมายถึงคนเดิมๆ อิยะวดีมั่นใจว่าไม่ใช่ผี แต่ ทำตัวเป็นผี บัวบานใจเสียที่ถูกกล่าวหาว่าฆ่ามัน ดำรงแปลกใจที่มันลงมือพร้อมกันทั้งสองบ้าน แสดงว่าเป็นพวกเดียวกัน แอนโตนิโอมีนิสัยเปลี่ยนไปเพราะกินสตรอเบอร์รี่เข้าไป มันบินโฉบเข้ามาเหยียบหัวแต่ละคน บ้างก็อึใส่หัวแล้วร้องว่า<br /><br />"คืนของเขาไปซะ คืนของเขาไปซะ ไม่อย่างนั้นตายแน่ๆ"<br /><br />"บ้าไปแล้วหรือแอนโตนิโอ หนีไปเที่ยวแล้วยังมาทำตัวเกเร หม่ามี้จะไล่ออกไปจากบ้านนะ" อรุณีเอ็ด</span><br /><br />เครดิตข้อมูล หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6452780256792443707-4008305952036489783?l=xn--2-wxflf4cwa0fbo.blogspot.com' alt='' /></div>iHuajukProfilenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6452780256792443707.post-53705898492340108012009-11-08T05:28:00.000-08:002009-11-08T06:15:39.813-08:00่อ่านเรื่องย่อธิดาวานร 2 ตอนที่ 3<br /><br />ในราวป่า แสนไทแอบมาคุยกับคำรณเพื่อสั่งการให้คำรณและสองแม่ลูกนาถยากับเอมฤดีเปลี่ยน ชื่อเสียงตัวเองใหม่ แล้วเข้าทำงานเพื่อหาหลักฐานส่งข่าวให้กับเขาโดยเร็ว พลันได้ยินเสียงโห่ร้องของอิยะวดี สีหน้าแสนไทตื่นเต้นดีใจ ผิดกับคำรณที่แค้นเคือง คำรณบอกแสนไทว่าผู้หญิงคนนี้คือคนที่เอาของนายไปจากทาสใบ้<br /><br />"ฟังนํ้าเสียงเจ้า เกลียดเธอมากราวกับว่าเป็นศัตรูกันมาก่อน"<br /><br />"ผม เกลียดเพราะโกรธแค้นแทนนายท่าน ผมมั่นใจว่า ผู้หญิงคนนี้จงใจไม่ตามหาเจ้าของเพราะพบว่าของนั้นมีค่า" คำรณลองหยั่งเชิงเพราะอยากรู้ว่าของนั้นมีค่าไหม<br /><br />"เจ้าฉลาดที่รู้ว่า ของนั่นมีค่า แต่ข้าไม่โทษอิยะวดี ข้าโทษไอ้ผู้ชายคนนั้น มันนั่นแหละที่ไม่ยอมคืน จำไว้สำหรับไอ้ผู้ชายเล่นงานถึงตายก็ได้เพื่อให้ได้ของคืนมา แต่สำหรับอิยะวดีอย่าแตะต้องเธอ เพราะเธอคือของข้า"<span class="fullpost"><br /><br />คำรณแปลกใจ แสนไทจึงบอกความจริงว่าอิยะวดีคือนางในฝันของเขาและเขาอยากรู้ว่าทำไมเธอถึง พูดกับสัตว์ได้และสนิทสนมกับลิง คำรณรู้แก่ใจดีแต่แสร้งบอกว่าจะสืบมาให้...<br /><br />ใน ขณะนั้น อิยะวดีงอนพนาหนีไปหาแม่มา พนากับบุราณจึงตามไป พนาบ่นว่าอิยะวดีเอาแต่ใจตัวเองขึ้นทุกวัน เพราะพ่อแม่และแอนโตนิโอให้ท้าย แต่บุราณกลับเห็นว่าเธอเป็นคนมั่นใจในตัวเองมากกว่า บุราณเห็นอิยะวดีโหนเถาวัลย์น่าสนุกจึงขอให้พนาสอนให้บ้าง พอได้ลองบุราณถึงกับร้องโวยวาย ด้วยความเสียวไส้ พนาหัวเราะเยาะความอยากลองของเพื่อน<br /><br />รับคำสั่งแล้วคำรณก็มาบอกต่อนาถ ยากับเอมฤดี คำรณ ขอให้ทั้งสองร่วมมือกันแก้แค้นอย่าหักหลังกันเองแล้วอาจจะได้ครอบครองสมบัติ มหาศาลด้วย "ไอ้เจ้านายอำมหิตสองคนนั่นมันมีแค่เวทมนตร์กับอำนาจ แต่สมองมันไม่ฉลาดเท่าทันผมกับพวกคุณแน่"<br /><br />สองแม่ลูกแปลกใจเรื่อง สมบัติ คำรณจึงเล่าให้ฟังขณะพามาที่บ้านแห่งหนึ่ง ซึ่งคำรณเช่าไว้เป็นเซฟเฮาส์เพื่อพักอาศัยแล้วค่อยแยกย้ายกันไปทำงานตามแผน นาถยาเกรงสะมะแอกับแสนไทจะรู้ คำรณบอกว่าสองคนนั่นไม่ชอบเข้าเมืองรอฟังรายงานอย่างเดียว แต่พวกเราต้องทำตัวให้เพื่อนบ้านเข้าใจว่าเป็นพ่อแม่ลูก<br /><br />"นอกบ้านเราจะไม่รู้จักกัน และเวลาออกไปจากที่นี่เราจะไปแบบลับๆ ตอนกลางคืน รถผมมีสติกเกอร์หมู่บ้าน เข้าออกโดยไม่มีใครมาขอตรวจ"<br /><br />"ช่างสุดยอดชั่วร้ายได้รอบคอบจริงๆนะ" นาถยาประชด<br /><br />คำรณบอกว่าเขาจะใช้ชื่อส่างหม่องเข้าไปทำธุรกิจเพชร พลอยกับอรุณี นาถยาเปลี่ยนชื่อเป็นแสงแก้วเข้าไปสมัครงานร้านของบัวบาน<br /><br />"นังบัวบานมันต้องโดนฉันยํ่ายีครั้งที่สอง"<br /><br />"เอม ก็จะไปเป็นเพื่อนสนิทของอิยะวดีให้ได้ จะทนทำดี ทั้งที่หัวใจเคียดแค้น ให้มันตายใจแล้วทำลายมันซะ" เอมฤดี พูดด้วยความแค้น เธอจะใช้ชื่อใหม่ว่าพวงมาลี<br /><br />ooooooo<br /><br />แสนไทยังคงตามอิยะวดี เขาเห็นเธอกับนาตาลี เข้าไปในถํ้า ตรงเข้ากอดแม่ลิงและนอนหนุนตัก เขายิ่งทึ่งอยากรู้ว่าเธอเป็นใครกันแน่ พอดีได้ยินเสียงพนากับบุราณมาจึงหลบซ่อนตัว เห็นสองคนตามลงไปในถํ้า<br /><br />เห็นอิยะวดีนอนหนุนตักแม่มา บุราณแปลกใจ "ไหนนายบอกว่าอิยะวดีมาหาแม่มา"<br /><br />"แม่ลิงนั่นแหละคือแม่มาของอิยะวดี"<br /><br />บุราณ ยิ่งตื่นเต้นและหลงรักป่ามากขึ้น "อิยะวดีช่างน่ารักเหลือเกิน นึกว่ามีแต่เจ้าหญิงน้อยทรายคำกับแม่ลิง ที่ไหน ได้ยังมีอิยะวดีกับแม่มาตัวเป็นๆให้เห็นอีก"<br /><br />สองหนุ่มเผลอทำเสียงดัง แม่มากับนาตาลีตกใจโผนเข้าใส่ พนารีบแสดงตัวว่าเป็นเขาเองแต่ไม่ทัน โดนถีบกลิ้งหลุนๆไปทั้งสองคน แม่มายังคงเข้าทุบตีบุราณ พนารีบร้องบอก นาตาลีให้ห้ามแม่มา อิยะวดีช่วยประคองบุราณให้ลุกและขอโทษ "อิยะวดีขอโทษพี่บุราณ แต่ไม่ขอโทษพนา พนาต้องไปให้พ้น"<br /><br />พนาส่ายหน้า "ไม่ไป แม่มา นาตาลี ฝากดูแลเพื่อน ของพนาด้วย เขานิสัยดีมาก" ว่าแล้วพนาก็ดึงแขนอิยะวดีออกจากถํ้า<br /><br />อิ ยะวดีโวยวายไม่ยอมไป บุราณจะตาม แม่มากับนาตาลี รีบดึงบุราณไว้ พนาบอกว่าเขาจะปรับความเข้าใจกับอิยะวดี อิยะวดีไม่ยอม พนาเตือนอิยะวดีว่าโตแล้ว ทำอะไรต้อง มีเหตุผล อิยะวดีว่าพนาลำเอียงเห็นจันสมสวยก็เข้าข้าง<br /><br />"พนาเข้าข้างความถูกต้อง อิยะวดีอย่าอิจฉาจันสม"<br /><br />"อิยะวดีไม่อิจฉา แต่ไม่ไว้ใจ พนาอย่าใส่ร้ายอิยะวดี นาตาลีบอกอิยะวดีว่าสองคนนั่นไม่จริงใจ"<br /><br />"นา ตาลีติดนิสัยขี้อิจฉา นาตาลีอิจฉาแทนอิยะวดี ฟังนะอิยะวดีต้องทำในสิ่งที่ถูกต้อง ถึงแม้ว่าบางทีอาจไม่ถูกใจอิยะวดี พนาขอโทษถ้าทำให้อิยะวดีไม่พอใจ แต่ในใจพนาไม่เคยเห็นใครดีกว่าอิยะวดี"<br /><br />ได้ ฟังคำหวาน อิยะวดียิ้มปลื้ม ให้พนาสาบาน พนายอมสาบาน อิยะวดีดึงมือพนามาแนบแก้มอย่างรักใคร่ดีใจ แสนไทส่องกล้องดูการกระทำของพนากับอิยะวดีอย่างไม่ค่อยพอใจ พนาพยายามอธิบายให้อิยะวดีเข้าใจว่าแสงจิ่งกับจันสมน่าสงสาร ที่บ้านถูกไฟไหม้<br /><br />"แอนโตนิโอบอกว่าความสงสารกับความรักมันเฉียดกันนิดเดียว มันกระโดดมาหากันได้ อิยะวดีกลัวว่าพนาจะกระโดดข้ามความสงสารนั่น"<br /><br />"พนามีคุณธรรม มีจริยธรรม คนเรารักกันได้หลายแบบ พนาอยากให้ทุกคนรักกันฉันเพื่อนร่วมโลก นี่คือเหตุผล"<br /><br />"แต่อิยะวดีไม่อยากมีเหตุผล ถ้าพนาไปสนใจคนอื่นมากกว่าอิยะวดี เข้าใจไหม"<br /><br />"เข้าใจแล้วเด็กขี้อิจฉา แต่อิยะวดีต้องเก็บความรู้สึก" พนาขยี้หัวอิยะวดีอย่างเอ็นดู<br /><br />อิ ยะวดีไม่เข้าใจ พนาสอนว่าเป็นคนต้องรู้จักเก็บความ รู้สึกไว้บ้าง อิยะวดีบ่นปอดแปดว่าเป็นมนุษย์ลำบาก ปากอย่างใจอย่าง น่าเบื่อ พนาขำ รู้ว่าแอนโตนิโอสอนอีกเป็นแน่...<br /><br />แสนไทไม่พอใจอย่างมาก ถึงกับเอาอาวุธลับออกมาถึงสี่อัน ร่ายเวทอำมหิตให้เป้าหมายคือพนาแล้วขว้างออกไป ด้วยสายตาฉับไวของอิยะวดี เธอผลักพนาล้มลงแล้วกระโดดรับอาวุธได้สองอัน อีกสองอันหล่นจะโดนพนา อิยะวดีมัวห่วงพนาจึงพลาดเกือบโดนเสียเอง แต่พนากอดอิยะวดีหลบไปได้ทัน อิยะวดีไม่รอช้า ขว้างอาวุธลับในมือกลับไปโดนแสนไทซึ่งไม่ทันระวังเข้าที่ข้อมือหนึ่งอัน กล้องส่องทางไกลหล่นก่อนจะกระโดดหนีไป<br /><br />พนาเก็บกล้องขึ้นมา อิยะวดีให้สอนเธอใช้ แล้วเอามาส่องมองหาคนที่ทำร้ายพนา<br /><br />"คนอำมหิตโดนอาวุธลับกลับคืนบาดเจ็บหนีไปแล้ว เขาวิ่งบนต้นไม้ได้เร็วมาก"<br /><br />พนา แปลกใจว่าเป็นใคร ทำไมอยากฆ่าเขา อิยะวดีสงสัยว่าจะเป็นเจ้าของสร้อยทับทิมนั่น อิยะวดีข้องใจที่อาวุธลับนี่เหมือนกับที่เธอเก็บได้จากชายใบ้คนที่ให้ของกับ เธอ และเป็นตราเดียวกับที่ประทับบนแขนเขาด้วย<br /><br />ooooooo<br /><br />ขนาด บาดเจ็บกลับมาให้สะมะแอรักษา แสนไทยังชื่นชมอิยะวดีว่าทั้งเก่งเหมาะสมกับเขา สะมะแอชักอยากเห็นหน้าอิยะวดีว่าสวยกว่ามะเมี๊ยะแค่ไหน แสนไทเล่าเรื่องที่อิยะวดีสนิทสนมกับลิง สะมะแอแปลกใจเป็นไปได้อย่างไร เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเมื่อร้อยปีก่อน แสนไทจึงขอให้เล่าให้เขาฟัง สะมะแอเล่าถึงครั้งที่ฤษีสุทัศน์เก็บเด็กแบเบาะมาเลี้ยง และตั้งชื่อว่าเจ้าหญิงน้อยทรายคำ จนอายุแปดขวบ จำต้องปล่อยไปผจญชะตากรรม<br /><br />"กง ล้อรถศึกของนักรบซ้ำรอยเดิมฉันใด กงล้อประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเดิมได้ฉันนั้น เจ้าจำไว้ พ่อสังหรณ์อะไรบางอย่าง เจ้าจงพาพ่อไปเห็นหน้าอิยะวดีที่มีแม่เป็นลิงผู้นั้นสักครั้งเถิด บางทีความหวังการตามหาขุมทรัพย์รมยนครที่เลือนรางอาจชัดเจนขึ้น" สะมะแอหวังเช่นนั้น<br /><br />เสียงสาปแช่งดังขึ้นในโสตประสาทของสะมะแอจนต้อง เอามือปิดหู แสนไทตกใจกับอาการของพ่อ สะมะแอเองก็แปลกใจที่ทุกครั้งที่เขาคิดเรื่องนี้จะมีเสียงสาปแช่งดังก้องใน หู...<br /><br />วันรุ่งขึ้น บุราณพยายามให้พนาอ่านเรื่องราวของเจ้าหญิงน้อยทรายคำ แล้วจะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจ แต่พนาไม่เชื่อ อิยะวดีพูดถึงทาสใบ้ที่โดนตัดลิ้น บุราณบอกว่านี่ก็มีในตำนานเมืองรมยนครที่สาบสูญ พนาไม่สนใจ เขาหานักล่องไพรมาพาบุราณไปท่องป่า อันมี...มะสัง พรานเส็ง สุชาติ และลีกอ หลานชายของพรานเส็ง พนาแนะนำให้ทุกคนรู้จักบุราณ<br /><br />"นี่คุณบุราณเป็น นักโบราณคดี ต้องการสำรวจป่ารอบๆเขาลูกนี้และข้างเคียง อยากให้ช่วยนำทางและดูแลทุกอย่างให้คุณบุราณ ระหว่างที่ผมลงไปในเมืองเจ็ดวัน"<br /><br />ทุกคนรับทราบ อิยะวดีโบกมือบ๊ายบายให้บุราณและร้องบอกว่ากลับมาให้เล่าเรื่องตำนานให้เธอ ฟัง พนาหมั่นไส้ "พนาไม่ชอบให้อิยะวดีสนใจใครมากกว่าพนาเหมือนกัน"<br /><br />"ผู้ใหญ่ขี้อิจฉา ว่าแต่เขาอิเหนาเป็นเองกิ๊วๆหน้าไม่อาย"<br /><br />"แอนโตนิโอสอนอิยะวดีมากเกินไปแล้วนะ" พนาโวย อิยะวดีหัวเราะร่า...<br /><br />พนา อิยะวดี อรุณี และพินิจตกลงกันว่าจะเอาสร้อยไปตรวจสอบว่าเป็นของแท้หรือไม่ และจะได้ตามหาเจ้าของ อรุณีเสียดายที่มีของมีค่ามาให้สัมผัสแต่เป็นเจ้าของไม่ได้ อยู่เรื่อย พนาไม่อยากเชื่อว่าคนที่ทำร้ายเขาจะเป็นเจ้าของ อิยะวดีแปลกใจที่ทำไมทาสใบ้ถึงให้สร้อยนั่นกับเธอ อรุณีสงสัยว่าจะเป็นของโจร แต่แอนโตนิโอตั้งข้อสังเกตว่าถ้าเป็นของโจรทำไมเจ้าของไม่แจ้งความ อรุณีหน้าแตกที่นกฉลาดกว่า</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6452780256792443707-5370589849234010801?l=xn--2-wxflf4cwa0fbo.blogspot.com' alt='' /></div>iHuajukProfilenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6452780256792443707.post-85367184983903985862009-11-08T05:24:00.000-08:002009-11-08T06:14:09.404-08:00อ่านละครธิดาวานร 2 ตอนที่ 2<br /><br />เมื่อคำรณใช้ความกะล่อนรายงานสะมะแอว่า พนาใช้ปืนยิงไอ้หน้าโง่ขณะที่เขาจะเอาตัวมา ส่วนอิยะวดียิงเขาด้วยธนู สะมะแอถามว่าจำหน้าสองคนนั่นได้ไหม คำรณแอบยิ้มทำเป็นไม่รู้จักแต่จำหน้าได้ สะมะแอจึงให้คำรณกลับไปตามว่าสองคนนั่นเอาของไปไว้ที่ไหน โดยให้แขนเทียมและดวงตาพร้อมถอนพิษให้เสร็จสรรพ แถมยังให้เงินก้อนโตไว้ใช้จ่าย<br /><br />สะมะแอกับแสนไทปรึกษากัน "ทำไมไอ้ทาสโง่นั่นถึงให้สร้อยทับทิมกับมัน"<br /><br />"พ่อเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมมันไม่ยอมคืน กลับเอาไปให้คนอื่น"<br /><br />แสน ไทจึงคิดส่งนาถยากับเอมฤดีซึ่งเปลี่ยนหน้าตาเป็นแสงจิ่งและจันสมแล้วไปช่วย สืบหาอีกแรง แสนไทเล่าให้ พ่อฟังว่า เขาได้พบผู้หญิงที่เขาฝันถึงเสมอ สะมะแอเตือนแสนไทไม่ให้หลงใหลหญิงอื่นเพราะมีคู่หมั้นคือมะเมี๊ยะอยู่แล้ว แต่แสนไทไม่ค่อยชอบใจเพราะเป็นการหมั้นตามประเพณีของชนเผ่า สะมะแอจึงถามว่านางในฝันสวยมากนักหรือ<br /><br />"นางสวยงามมาก นางแต่งชุดโบราณคล้ายขอม แต่ ผู้หญิงที่หน้าเหมือนนางกลับดูแตกต่าง สวยแปลกไปอีกแบบ"<br /><br />สะมะแอให้เลิกฝันแล้วหันมาช่วยเขาหาสร้อยทับทิมกลับคืนให้เร็วที่สุด...<span class="fullpost"><br /><br />พอ ได้เงิน คำรณก็แปลงโฉมตัวเองจนดูภูมิฐานมายืนมองหน้าร้านเพชรของอรุณี พอดีบุราณเดินมาเห็นคำรณจ้องมอง จึงเข้ามาถามว่ารู้จักคนในร้านหรือ คำรณหงุดหงิดที่มีคนมาขัดจังหวะ จึงแสดงกิริยาไม่เป็นมิตรเดินหนี บุราณจึงร้องถาม อย่างสุภาพว่า<br /><br />"ขอโทษครับถ้าคุณเป็นคนที่นี่ ผมอยากทราบว่าคุณเคยได้ยินเรื่องสุสานอัญมณีบ้างไหม" เมื่อเห็นคำรณนิ่ง จึงบอกว่าถ้าไม่ใช่คนที่นี่ก็ไม่เป็นไร บุราณจะเดินไป<br /><br />คำรณรีบเรียก แล้วถามว่ารู้จักเจ้าของร้านนี้หรือ บุราณ พยักหน้า ตอบว่าเขาเป็นเพื่อนลูกชายเจ้าของร้าน คำรณสนใจบุราณขึ้นมาทันที...จากนั้นคำรณก็มาด้อมๆมองๆที่หน้าบ้านพนาอีก จนรู้จากสาวใช้ว่าครอบครัวพนาไปพักบ้านบนดอย และกำลังจะกลับลงมารับเพื่อน<br /><br />พนา มาส่งอิยะวดีที่บ้านดำรง ละเอดีใจออกมาต้อนรับ แล้วเธอก็ได้กลิ่นความชั่วร้าย รีบพาอิยะวดีเข้าบ้าน และจริงอย่างลางสังหรณ์ของละเอ เพราะคำรณมาซุ่มดูอยู่หน้าบ้านดำรง<br /><br />หลังจากส่งอิยะวดี พนาก็มาหาบุราณที่ล็อบบี้โรงแรม บุราณเอาหนังสือสุสานอัญมณีเมืองที่สาบสูญยื่นให้พนาเอาไปอ่าน พนาทำหน้าเอือมระอา<br /><br />"แกยังไม่เลิกบ้าเรื่องเมืองโบราณ เมืองในป่าหิมพานต์ เมืองใต้บาดาลพวกนี้สักที"<br /><br />"ฉันบ้า แต่ถ้าความบ้าของฉันมันกลายเป็นจริงเมื่อไหร่ ฉันจะดังระเบิดยิ่งกว่าค้นพบสมบัติพระศุลี ค้นพบทูมไรเดอร์ ค้นพบมัมมี่"<br /><br />พนา เคืองที่บุราณมาหาเขาเพราะต้องการเป็นฮีโร่ ไม่ใช่ มาเพราะคิดถึงเขา บุราณขำ เขาไม่ใช่ตุ๊ดใช่แต๋วที่จะมาคิดถึงผู้ชายด้วยกัน แต่เขาต้องการความช่วยเหลือจากพนา...<br /><br />ที่ให้อิยะวดีกลับมาบ้านเพราะ ต้องการให้ดำรงกับบัวบานช่วยเกลี้ยกล่อมให้อิยะวดีไปโรงเรียน แต่อิยะวดียืนกรานว่าเธอจะเรียนโรงเรียนบนดอย ละเอเห็นดีด้วยเพราะเธอรู้ว่ามีความชั่วร้ายมาใกล้ตัว ไม่ควรให้อิยะวดีอยู่ที่นี่<br /><br />ขณะที่พนาขับรถกลับขึ้นดอยโดยมีบุราณ นั่งมาด้วย บุราณรู้สึกว่ามีคนขับรถตาม แต่พนาไม่เห็นผิดสังเกตตรงไหน คำรณขับรถตามพนามาจริง แต่เขาทำเป็นเลี้ยวไปอีกทางเพราะรู้จักบ้านบนดอยของพนาดี<br /><br />ooooooo<br /><br />แสนไทได้ทำหน้ากากน่าเกลียดสองอันไว้ให้<br /><br />นาถ ยากับเอมฤดี โดยใช้หน้าเก่าของพวกเธอ เอาไว้ ใช้สวมยามคับขันเพื่อให้ศัตรูหวาดกลัว และให้สองแม่ลูกไปใช้ชีวิตเป็นแสงจิ่งกับจันสม สองคนกลัวผีมาทวงคืนหน้า แต่ต้องยอมเพราะไม่อยากโดนตัดลิ้นเป็นทาส<br /><br />ดำรงกับบัวบานพาอิยะวดี กลับมาฝากอรุณีกับพินิจดูแล เพราะเธออยากเรียนที่นี่ พนากับบุราณกลับมาถึงรู้จากยี่เข่งสาวใช้ว่าอิยะวดีกลับมา บุราณแปลกใจที่พนามีน้องเพิ่งจะเข้าเรียนก็อยากรู้จัก เขาชอบเล่นกับเด็ก พนาพาบุราณไปเดินหาอิยะวดีตามชายป่าที่มีต้นไม้ใหญ่ อิยะวดีห้อยหัวอยู่ บนต้นไม้กับแอนโตนิโอคุยกันอย่างสนุกสนาน บุราณได้ยินเสียงหัวเราะจึงถามพนาว่าเสียงใคร พนาตอบว่า "นั่นแหละเสียงอิยะวดี"<br /><br />"อิยะวดี ชื่อเพราะมาก ชื่อคลาสสิกสุดๆ เธอเป็นใคร"<br /><br />พอ พนาบอกว่าคือน้องที่จะมาเรียนที่นี่ บุราณจึงอยากเห็น พอเดินเข้ามาใกล้ได้ยินการพูดคุยของแอนโตนิโอกับอิยะวดี บุราณก็แปลกใจว่าพูดได้ขนาดนี้ไม่จำเป็นต้องเรียนแล้ว พนาขำแล้วส่งเสียงเรียกอิยะวดี "วู้ๆๆ อิยะวดีมานี่เร็ว วู้ๆๆ"<br /><br />อิยะ วดีส่งเสียงตอบว่ากำลังมา บุราณแปลกใจที่เสียงมาจากด้านบน ไม่ทันไรอิยะวดีก็โหนตัวบนเชือกผ่านหัวบุราณ ไปเกาะต้นไม้ข้างๆ บุราณประหลาดใจอ้าปากค้าง อิยะวดีถามว่าเขาคือใคร บุราณแนะนำตัวว่าเขาชื่อบุราณ<br /><br />"แอนโตนิโอบอกว่าบุราณแปลว่าโบราณ แปลว่าเก่า" อิยะวดีรีบพูดตามที่เรียนรู้มา<br /><br />"ชื่อโบราณ ชอบของโบราณ เขาเป็นเพื่อนพนา ลงมาคุยกัน เขาอยากรู้จักอิยะวดี"<br /><br />อิ ยะวดีดีใจที่จะมีเพื่อนอีกคน จึงโถมตัวโดดลงใส่บุราณ ล้มลงไปด้วยกัน พนาชักสีหน้าไม่พอใจที่บุราณกอดอิยะวดี จึงรีบฉุดให้ลุกขึ้นและเอ็ดว่ากระโดดกอดผู้ชายแบบนี้ไม่ได้<br /><br />"ทีพนายังให้อิยะวดีกระโดดกอดได้ หอมแก้มได้" อิยะวดีแย้ง<br /><br />พนา เขิน ปรามอิยะวดีให้หยุด แอนโตนิโอบินโฉบมาพูดว่า "ผู้ชายกับผู้หญิงถ้าไม่ใช่กิ๊กกัน แฟนกัน รักกันลั่นเปรี้ยงเขาไม่กอดกัน จับมือกันยังดูไม่จืด โอ๊ยดูหน้าพนาสิไม่ไหวจะเคลียร์ ฮิๆ"<br /><br />อิยะวดีขอโทษบุราณ พนารีบตั้งสติ บุราณรู้สึกว่าเขาหลงรักอิยะวดีเสียแล้ว...<br /><br />ooooooo<br /><br />หอม นวลเป็นครูโรงเรียนบนดอยที่พนากำลังจะพาอิยะวดีมาฝากเรียน หอมนวลมาที่บ้านแสงจิ่งเพื่อมาเอาผ้าที่สั่งปักไว้ พบแสงจิ่งและจันสมยืนท่าทางหวาดๆอยู่หน้าบ้าน ทั้งสองกลัวไม่กล้าเข้าบ้าน สองคนเงอะงะหยิบจับไม่ถูก พอหอมนวลได้ผ้าที่สั่งครบก็จ่ายเงินค่าจ้างแล้วบอกว่าจะสั่งเพิ่ม แต่สองคนพูดพร้อมกันว่าไม่รับแล้ว หอมนวลแปลกใจ พลันสองคนเห็นผีแสงจิ่งกับจันสมหน้าตาเละมาทวงใบหน้าคืนก็ร้องกรี๊ด...<br /><br />พนา อิยะวดี บุราณ และนาตาลี พากันเดินทางไปหาหอมนวล บุราณพูดขึ้นว่าเสร็จเรื่องโรงเรียนแล้ว ให้พนาช่วยเขาตามเรื่องทรายคำ อิยะวดีตกใจเมื่อได้ยินชื่อนี้ บุราณจึงถามว่ารู้จักหรือ อิยะวดีตอบว่าเธอรู้จักในฝัน พนางง บุราณ เตือนให้อ่านในหนังสือเอาเองแล้วจะรู้ ทันใด...มีอาวุธลับพุ่งมาใส่กลุ่มพนา อิยะวดีกับนาตาลีช่วยกันรับไว้ได้ แต่มีพลาดอันหนึ่งโดนบุราณ อิยะวดีเห็นคนที่ทำเป็นคำรณ เสียงคำรณตะโกนมาว่าอาวุธนั่นอาบยาพิษ ให้เอาของมาแลกยาถอนพิษ แต่พนากับอิยะวดีไม่เข้าใจว่าของอะไร จึงรีบพาบุราณไปหาที่รักษา<br /><br />มา ถึงหน้าบ้านแสงจิ่ง ได้ยินเสียงหวีดร้องและแสงจิ่งกับจันสมวิ่งออกมา หอมนวลวิ่งตามมา ร้องบอกว่าสองคนโดนผีหลอก พอเอมฤดีเห็นพนาก็ดีใจโผกอด อิยะวดีไม่พอใจ<br /><br />นาตาลีรู้สึกได้ว่าสองแม่ลูกคือนาถยากับเอมฤดีจึงแสดงท่าไม่ชอบและคอยจะทำร้าย พนาขอให้หอมนวลช่วยบุราณ<br /><br />หอม นวลจึงให้ช่วยกันขุดหลุมฝังตัวของบุราณไว้ในดิน และให้แสงจิ่งกับจันสมไปหาสมุนไพรถอนพิษเพราะสองคนรู้จักดี แต่เอมฤดีกับนาถยาไม่รู้จัก จำต้องสวมรอยไป สองแม่ลูกไม่พอใจที่ต้องมาเจออิยะวดีอีกครั้ง<br /><br />คำรณตามเฝ้าดูไม่ยอม ให้แสงจิ่งกับจันสมหายามาช่วยบุราณ จึงซัดด้วยอาวุธลับ สองแม่ลูกตกใจที่อาวุธลับแบบที่เธอมีทำไมมาทำร้ายพวกเธอเอง คำรณได้ยินก็แปลกใจจึงเข้ามาซักถามว่าสองคนเป็นใคร พอต่างรู้ว่าตัวเองคือใคร คำรณจึงรีบช่วยเหลือนาถยากับเอมฤดี แต่ห้ามบอกให้สะมะแอและแสนไทรู้ว่าพวกเขารู้จักกันมาก่อน...สองแม่ลูกหายไป นาน พนากับอิยะวดีจึงออกไปตาม พบสมุนไพรตกอยู่และมีรอยเลือดจึงสงสัยว่าสองคนถูกทำร้ายจะไปช่วย แต่พนาให้เอายากลับไปช่วยบุราณก่อนจนบุราณปลอดภัย<br /><br />คำรณวางแผนร้ายแก้ แค้นพนากับอิยะวดี และจะหนีจากการเป็นทาสของสะมะแอกับแสนไทด้วย แต่นาถยากับเอมฤดีไม่อยากกลับไปอยู่บ้านแสงจิ่ง คำรณจึงวางแผนเผาบ้านทิ้ง เพื่อให้ทั้งสองได้ไปอยู่บ้านใหม่ในสภาพของแสงจิ่งและจันสม<br /><br />แผนการไป ได้สวย คำรณกลับมารายงานสะมะแอว่าเขาจะเข้าไปสมัครงานร้านเพชร เพราะเขามีความรู้ด้านนี้อยู่บ้าง และขอให้ส่งแสงจิ่งกับจันสมไปช่วยสืบหาในบ้านของพนา<br /><br />แต่ตอนนี้นาถยา และเอมฤดีพักอยู่บ้านของหอมนวล ทั้งสองกลัวผีจนเอาสายสิญจน์มาล้อมห้องไว้ และผีแสงจิ่งกับจันสมก็มาหลอกหลอนจริงๆ สองแม่ลูกร้องลั่น หอมนวลตกใจรีบวิ่งเข้ามาดูสะดุดสายสิญจน์ล้มสะโพกแทบหัก พนากับอิยะวดีตามมาดู เอมฤดีโผกอดพนา<br /><br />"พี่พนาขาช่วยเอมด้วย เอมกลัว..." เอมฤดีเผลอร้องออกไป<br /><br />อิยะวดีแปลกใจ "ทำไมพี่จันสมชื่อเอม" นาตาลีสะกิดอิยะวดีเป็นเชิงว่านั่นแหละตัวจริง "นาตาลีบอกว่าเขาชื่อเอม"<br /><br />นาถ ยารีบแก้สถานการณ์ว่า ผีที่หลอกพวกเธอคือผีเอมฤดีและนาถยา มันขู่ว่าจะมาสิงร่างพวกเธอ อิยะวดีหมั่นไส้จึงกระโดดถีบเอมฤดีเพื่อให้วิญญาณออกไป เอมฤดีโมโหหันมาจะตบกลับ หอมนวลดึงรั้งไว้ เอมฤดีรีบทำเป็นสงบเสงี่ยมเหมือนจันสม แต่ในใจแค้นสุดๆ<br /><br />เหตุที่สะมะ แออยากได้ของที่ถูกขโมยไปเพราะสร้อยทับทิมนั่นจะไขไปสู่ขุมทรัพย์อัญมณีอีก มากมาย แล้วเขาจะกลายเป็นเจ้าของอาณาจักรที่ร่ำรวยมหาศาล<br /><br />ooooooo<br /><br />เป็น ที่สนุกสนานของอรุณีกับแอนโตนิโอที่ได้ส่งภาษาเขมรแบบที่อิยะวดีพูด ทั้งที่ไม่แน่ใจในคำแปล แต่แอนโตนิโอว่าสักวันจะต้องรู้ความหมาย... เอมฤดีกับนาถยาออดอ้อนขอพนาหางานให้ทำเพราะไม่มีบ้านแล้ว พวกเธอต้องหารายได้เลี้ยงชีพ อิยะวดีรู้สึกหึงหวงพนา แสดงความไม่พอใจ แสนไทมาพบบ้านแสงจิ่งถูกไฟไหม้ไปหมดก็แปลกใจ พอดีได้ยินเสียงอิยะวดีโห่ร้องโหนเถาวัลย์ผ่านไปก็ดีใจที่ได้พบ<br /><br />แต่ พนา บุราณ และหอมนวลเดินอยู่ด้านล่าง แสนไท จึงต้องหลบ ได้ยินทั้งสามคุยกัน หอมนวลตื่นเต้นที่อิยะวดีกับนาตาลีมีชีวิตคล้ายคลึงกัน บุราณจึงนึกถึงเจ้าน้อยทรายคำ ที่มีชีวิตอยู่กับฝูงลิงเหมือนกัน แสนไทตกใจ "อะไรนี่! ทำไม ผู้ชายคนนี้รู้จักเจ้าหญิงทรายคำกับลิง"<br /><br />แสนไทสืบเสาะจนรู้ว่านาถยากับเอมฤดีอยู่บ้านหอมนวล จึงตามมา "เจ้าสองคนมาทำอะไรที่บ้านหลังนี้"<br /><br />"บ้าน นั่นถูกเผา...ผู้ชายผู้หญิงที่พวกเราพบมันกับนายท่านวันก่อนเผา" สองแม่ลูกปรักปรำพนากับอิยะวดี แสนไทไม่อยากเชื่อ สองแม่ลูกแปลกใจที่แสนไทรู้จักชื่ออิยะวดี...<br /><br />วันต่อมา อิยะวดีกับนาตาลีแต่งชุดนักเรียนสะพายเป้ ขี่จักรยานไปเรียนโรงเรียนบนดอย มีนกส่งเสียงร้องบินวนอยู่เหนือหัว บุราณชอบใจธรรมชาติและความเป็นอยู่แบบอิยะวดี อยากหัดโหนเถาวัลย์บ้าง แต่พนาเตือนว่าจะต้องปวดเมื่อยไปเจ็ดแปดวันอย่างที่เขาเคย พนาร้องทักอิยะวดี แต่เธอทำเมินไม่สนใจ<br /><br />"ไม่รู้ ไม่ชี้ อิยะวดีไม่ชอบ ไม่สนใจ ไม่แยแส ไม่นำพา"<br /><br />"โห แรงจนเว่อร์" พนาหมั่นไส้<br /><br />"น่ารักออก อิยะวดีโกรธพนาหรือ" บุราณถามขำๆ<br /><br />อิ ยะวดียกนิ้วโป้งให้พนาและว่าโกรธสามชาติอย่ามาดีกันเลย บุราณแปลกใจที่อิยะวดีพูดคำเหล่านี้ได้ พนาบอกว่าแอนโตนิโอสอน บุราณยิ่งทึ่ง "นี่แปลว่านกสอนคนพูดได้ พนาทำไมแกไม่เคยบอกว่าที่นี่มีเรื่องแบบนี้ ฉันหลงรักที่นี่จนอยากลืมโลกภายนอกสุดๆ"<br /><br />"และที่นี่มีอะไรน่ากลัวหลุดโลกสุดๆ แกก็เจอมาแล้ว นั่นขั้นอนุบาลขอบอก"<br /><br />เมื่อ ส่งอิยะวดีกับนาตาลีเข้าโรงเรียนแล้ว พนาก็กลับมาขออรุณีรับแสงจิ่งเข้าทำงาน แอนโตนิโอเตือนว่ารับคนง่ายๆ รู้หน้าไม่รู้ใจเดี๋ยวเป็นเรื่องเหมือนนาถยากับเอมฤดีอีก พนาเอ็ดแอนโตนิโอว่าจุ้น อรุณีจึงให้พามาให้รู้จักก่อนแล้วถึงจะรู้ว่าทำอะไรเป็นบ้าง<br /><br />ตามแผนของคำรณคือ นาถยาต้องเข้าไปทำงานร้านผ้า กับบัวบาน ส่วนเขาจะเข้าไปทำงานร้านเพชรกับอรุณี และ<br /><br />เอม ฤดีต้องพยายามเป็นเพื่อนกับอิยะวดีให้ได้ เอมฤดีจึงต้องมาที่โรงเรียน แต่พอเอมฤดีเห็นพนามารับอิยะวดีก็รีบวิ่งไปหา ขณะเดียวกัน อิยะวดีขี่จักรยานมาหลบไม่ทันชนเอมฤดีเข้าอย่างจัง พนาหาว่าอิยะวดีแกล้ง อิยะวดีน้อยใจที่พนาฟังความข้างเดียวจึงดึงนาตาลีวิ่งไปร้องบอกว่าจะไปหาแม่ มา ไม่อยากอยู่กับคนใจร้ายอีก...</span><br /><br />เครดิตข้อมูล หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6452780256792443707-8536718498390398586?l=xn--2-wxflf4cwa0fbo.blogspot.com' alt='' /></div>iHuajukProfilenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6452780256792443707.post-40363089808760760582009-11-08T05:23:00.000-08:002009-11-08T06:12:18.771-08:00อ่านละครธิดาวานร 2 ตอนที่ 1<br /><br />หลังจากที่ได้เพชรสีชมพูกลับคืนมา อิยะวดีกับลิงแม่มาและลิงนาตาลีก็กลายเป็นคนดังถูกนักข่าวรุมสัมภาษณ์ถ่าย ภาพกันยกใหญ่ พนากับครอบครัวรอการนัดหมายจากพระชายาของเจ้าชายแทงโก้เพื่อรับมอบคืนเพชรสี ชมพู บัวบานแม่แท้ๆของอิยะวดีได้กลับมาใช้ชีวิตกับดำรงและอยู่เป็นครอบครัวพร้อม หน้าพ่อแม่ลูก<br /><br />ทุกคนคิดว่าคำรณตายแล้วจากระเบิด แต่เขากลับนอนจมกองเลือดแขนขาดข้างหนึ่ง ตาบอดข้างหนึ่ง และได้รับการช่วยเหลือจากสะมะแอผู้มีวิชาอาคม...ส่วนเอมฤดีกับนาถยาสองแม่ ลูกที่ตกลงมาจากรถระเบิด หน้าเละนอนร้องครวญครางใกล้ตายก็ได้รับการช่วยเหลือจากแสนไทลูกชายของสะมะแอ ซึ่งแสนไทได้ให้ยาและบอกสองแม่ลูกแล้วว่า<br /><br />"ข้าจะช่วยเจ้าแล้วเอาไป เป็นทาสของข้า พวกเจ้าจะค่อยๆหายเจ็บปวดด้วยยาชุบชีวิตของข้าแล้วสลบไปเจ็ดวันจากนั้นจะ ตื่นมาเป็นหญิงสุดแสนอัปลักษณ์"...สองแม่ลูกยินยอม<span class="fullpost"><br /><br />พนากับอิยะวดีพา แม่มากับนาตาลีกลับคืนสู่ป่า อิยะวดี กับแม่มากอดกันร้องไห้ อิยะวดีพยายามบอกแม่มากับนาตาลีว่า "ไม่ได้จากกันตลอดไป จากกันแค่อาทิตย์ไปพระจันทร์มาเจ็ดครั้ง อิยะวดีจะรอพบแม่มากับนาตาลีที่นี่ นาตาลีดูแลแม่มาดีๆ อย่าดื้ออย่าซนอย่าทิ้งแม่มา"<br /><br />นาตาลีพยักหน้ารับ แม่มากับนาตาลีพากันเดินลงไปในหน้าผา โบกมือลาให้อิยะวดีกับพนา พลันได้ยินเสียงร้องของพี่น้องลิง เกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแน่ๆ พนากับอิยะวดีจึงรีบวิ่งตามแม่มาไปทันที...เห็นกลุ่มคนกำลังจับลิงเพื่อไป ส่งขายชาวต่างชาติ พวกมันจับลิงใส่กล่องไม้แบกหามไปใส่รถ แม่มากับนาตาลีวิ่งเข้าไปขวางหน้า พวกนั้นเห็นแม่มาตัวใหญ่ก็ ดีใจหันมาจะจับ เตรียม<br />ปืนยาสลบจะยิง แต่ด้วยความฉลาดของ แม่มากับนาตาลีจึงทำให้พวกมันโดนยิงด้วยปืนยาสลบเสียเอง พนาโทร.แจ้งตำรวจมาจัดการต่อ<br /><br />ภาพ ข่าวครึกโครม พนากับอิยะวดี แม่มาและนาตาลีช่วยเหลือลิงไม่ให้ถูกจับไปขายเพื่อเอาสมองลิงมากิน พินิจ อรุณี ดำรง และบัวบานกำลังเป็นห่วงที่พนากับอิยะวดีหายไปนาน พอเห็นข่าวในทีวีก็ดีใจและตื้นตันที่ลูกๆช่วยชีวิตสัตว์ไว้ได้<br /><br />ooooooo<br /><br />ใน ห้องนอนบ้านบนดอย อิยะวดีนอนหลับมีละเอ นอนหน้าเตียง ลมพัดเข้ามาเหมือนเสียงกระซิบของฤษีสุทัศน์ เข้ามาที่หูของอิยะวดี "ทรายคำ ทรายคำ ของพ่อ ตื่นสิทรายคำ" อิยะวดีตกใจตื่นร้องถามว่าเสียงใคร ละเอตกใจตื่นตามถามว่าฝันร้ายหรือ<br /><br />"อิยะวดีได้ยินเสียงใครมาเรียก...ทรายคำของพ่อ"<br /><br />ละ เอเห็นว่าไม่ใช่อิยะวดีก็ไม่เห็นน่าจะต้องตกใจ แต่อิยะวดีว่ามันเหมือนเสียงเรียกข้างหู ละเอปลอบ "คุณหนูอาจฝันที่เป็นเหมือนจริงมากจนคิดว่าได้ยินเสียงนั้นจริงๆก็ได้ค่ะ หลับซะนะคะพรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้าเอาเพชรสีชมพูไปมอบคืนให้พระชายานาโนเนีย ที่ฮ่องกงนะคะ"<br /><br />ละเอนอนเกาหลังให้จนอิยะวดีหลับไป...ไม่ทันไร อิยะวดีก็ฝันอีก ฝันถึงเมื่อหลายชาติปางก่อน เธอคือเด็กหญิงทรายคำ กำลังร้องไห้เพราะถูกฤษีสุทัศน์จับใส่แพพร้อมกับแม่มา นาตาลี และลิงอื่นๆอีกหลายตัว ฤษีสุทัศน์กล่าว<br /><br />"เจ้าคือเจ้าหญิงน้อยทรายคำ ที่ถูกนำมาปล่อยไว้กับแม่ลิงและฝูงลิงเหล่านี้ พ่อเลี้ยงดูเจ้ามาจนเติบใหญ่ขึ้นทุกที แต่เนื่องจากเจ้าคือเด็กหญิง พ่อมิอาจเลี้ยงดูเจ้าต่อไปได้จนเป็นสาวน้อย มันผิดวิสัยของผู้ทรงศีล"<br /><br />"ท่านพ่อฤษีสุทัศน์ได้โปรดอย่าขับไสข้าไปจากท่านพ่อ"<br /><br />"พ่อ ไม่ต้องการทำเช่นนี้ พ่อจำใจปล่อยเจ้าไปเสี่ยงดวงชะตา ซึ่งพ่อมองเห็นแล้วว่าเจ้าจะได้เป็นผู้ครองนครรุ่งเรือง รุ่งโรจน์เต็มไปด้วยอัญมณีอันมีค่า ที่ผู้คนต่างพากันอยากได้"<br /><br />"ข้าไม่ต้องการอัญมณี ข้าไม่ต้องการครองนครอันรุ่งโรจน์ ข้าต้องการเป็นลูกสาวของท่านพ่อต่อไป"<br /><br />"มัน เป็นไปตามกฎแห่งกรรม แม่ลิงและน้องลิงกับฝูงลิงพวกนี้ จะปกป้องคุ้มครองเจ้าตลอดทุกชาติไป เพราะพวกมันคือ ผู้พิทักษ์ของเจ้า จงไปเถิดเจ้าหญิงน้อยลูกรักของข้า ใช้วิชาอาคมที่พ่อสอนไว้ ให้เป็นประโยชน์ให้มากที่สุด"<br /><br />ทรายคำร้องไห้โฮไม่ยอมไป แต่ฤษีตัดใจเป่าพรวด ลมพัดแพพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เสียงร้องของทรายคำว่าอย่าผลักไสข้าดังจนแผ่วเบาลง...ภายให้ห้องนอนของอิยะ วดี มีลมพัดกระโชกเข้ามาทำให้ข้าวของหล่นกระจาย เสียงอิยะวดีร้องว่าท่านพ่ออย่าผลักใสข้าๆๆ ปลุกละเอตกใจตื่นและเห็นเหมือนมีพายุหมุนรอบตัว ละเอปลุกอิยะวดีให้ตื่น เสียงร้องอิยะวดีดังปลุกดำรงกับบัวบานให้ตกใจตื่นวิ่งมาดูลูก ต่างแปลกใจกับคำบอกเล่าของอิยะวดี<br /><br />ขณะเดียวกัน บุราณ ชายหนุ่มนักโบราณคดีกำลังนั่งอ่านหนังสืออย่างคร่ำเคร่งภายในบ้านไม้โบราณ ของเขา เขากำลังอ่านถึงตอนตื่นเต้นความว่า...ครั้นเมื่อเจ้าหญิงทรายคำอายุครบแปด ปีบริบูรณ์ ท่านฤษีสุทัศน์ผู้บิดาเลี้ยง ได้เนรมิตแพวิเศษไม่บุบสลายแม้โดนพายุ ไม่ต้องสายฝนแม้ฝนตก ไม่ ระคายเคืองแม้โดนฟ้าผ่า ท่านฤษีส่งเจ้าหญิงใส่แพไปพร้อมกับแม่วานรและลูก<br />วานร ซึ่งเจ้าหญิงถูกนำมาทิ้งไว้สมัยแบเบาะ ท่านฤษีทำไปเช่นนี้ตามกฎแห่งกรรมที่กำหนดไว้ แม้ว่าในหัวใจจะอาวรณ์และสงสารแต่มิอาจหลีกเลี่ยงกำหนดแห่งกรรมนี้...ทันใด เกิดลมพัดอึงอลเข้ามาในห้อง ข้าวของปลิว บุราณ ตกใจว่าเกิดอะไรขึ้น<br /><br />บุราณ โทรศัพท์หาพนาอยากมาหามีเรื่องคุยด้วย แต่ พนาบอกว่าเขากำลังจะเดินทางไปฮ่องกงในวันนี้ ต้องรอให้กลับมาก่อน บุราณจึงนั่งอ่านหนังสือเรื่องราวของทรายคำต่อจนหลับ<br /><br />การเดินทางไป ฮ่องกงเพื่อคืนเพชรสีชมพู พนาและทุกคนไม่ได้เอ่ยปากบอกใครเพราะไม่อยากเป็นข่าวใหญ่โต แต่ไม่วายรถของเขาถูกลอบยิง รถดำรงแล่นตามมาช่วยไว้ได้ทันพร้อมตำรวจ รถคนร้ายถูกยิงยางรถคว่ำไฟลุก ดำรงให้พนารีบไปขึ้นเครื่องให้ทัน<br /><br />พนา อิยะวดี และอรุณีเดินทางไปฮ่องกงทันพิธีมอบคืนเพชรสีชมพู พระชายานาโนเนียมอบสิ่งตอบแทนให้พนากับอิยะวดี คือพาสปอร์ต ซึ่งหมายถึงได้เป็นพลเมืองกิตติมศักดิ์ จากนั้นทั้งสามคนก็เที่ยวนั่งเรือเฟอร์รารี่ข้ามไปมาระหว่างเกาลูนกับฮ่องกง อิยะวดียืนมองไปนอกเรือแล้วก็เกิดภาพเบลอๆขึ้น เป็นภาพเจ้าเมืองรมยนคร พระมารดา พระชายา และ ข้าราชบริพาร กำลังเล่นกระทงสาย พลันเกิดสายน้ำหมุนวน แพของทรายคำกับฝูงลิงผุดขึ้นมากลางสายน้ำ พระมารดาตื่นเต้น ดีใจระคนตกใจ ถามว่าเจ้าคือใคร อิยะวดีตอบออกมาว่าเธอคือเจ้าหญิงน้อยทรายคำ พนากับอรุณีได้ยินตกใจและเห็นอิยะวดี เอามือกุมหัวทำท่าจะล้ม...<br /><br />ooooooo<br /><br />เมื่อ กลับมาถึงเมืองไทย อรุณีก็เล่าเรื่องแปลกๆที่เกิดขึ้นให้ดำรงฟัง แต่ดำรงไม่ตกใจ เพราะเขาก็เคย ได้ยินมาก่อน และนี่คือข้อสงสัยว่าทรายคำคือใคร...<br /><br />พอรักษาเอมฤดีกับนาถยาหายแต่ หน้าตายังอัปลักษณ์ แสนไทก็พามาให้รู้จักสะมะแอ และสะมะแอก็แนะนำคำรณ "นั่นแสนไทลูกชายข้า ที่รักษาซากชีวิตเจ้าเอาไว้ เขาคือนายของเจ้าเช่นเดียวกับข้า"<br /><br />แสนไทหันไปบอกสองสาว "นั่นพ่อของข้า ท่านสะมะแอ ผู้สืบตระกูลเสนาบดีหลายชั่วอายุมาจากรมยนคร เจ้าทั้งสองจะต้องเป็นทาสของท่านพ่อเช่นกัน"<br /><br />สะมะแอให้ทั้งสามคนทำ ความรู้จักกัน คำรณจำสองสาวไม่ได้เพราะหน้าตาอัปลักษณ์ และสองสาวก็จำคำรณไม่ได้เพราะสภาพพิการของเขา ทั้งสามถูกสั่งให้สาบานจะจงรักภักดีต่อสะมะแอและแสนไท เป็นทาสไปจนกว่าจะแตกดับ ถ้าผิดคำพูดต้องพบกับภัยพิบัติหายนะทุกชาติภพ ทั้งสามถูกตีตราด้วยเหล็กร้อนที่แขนแสดงความเป็นทาสส่งเสียงร้องโหยหวน ...ทั้งโดนกำชับห้ามบอกหรือพาใครมาที่นี่ มิฉะนั้นจะถูกตัดลิ้น สะมะแอพาคำรณไปที่ที่โดนระเบิดเพื่อให้ทำงานให้เขาอย่างหนึ่ง<br /><br />"ร่องรอยของไอ้หน้าโง่ที่ขโมยสมบัติของข้ามันก็หายไปตรงนี้"<br /><br />"นายท่านต้องการให้ข้าตามหาไอ้หน้าโง่คนนั้น" คำรณเกรงจะยากเพราะเขาพิการ<br /><br />สะมะแอให้แขนเหล็กมือเป็นตะขอแก่คำรณ "เจ้าได้<br /><br />ร่อง รอยของไอ้หน้าโง่นั่นมาบอกข้า ข้าจะมอบดวงตาเทียมและแขนเทียมให้เจ้าทันที ถ้าสามวันผ่านไปเจ้าทำงานไม่ได้ผล เจ้าจะไม่มีลิ้นอีกต่อไป" แถมย้ำว่าถ้าคิดหนีไม่กลับมาก็ต้องตาย เพราะได้กินผลไม้มีพิษเข้าไป ถ้าไม่ถอนพิษภายในสามวัน<br /><br />คำรณรับคำแต่ขอถามว่าของที่ถูกขโมยไปคือ อะไร สะมะแอไม่บอกแต่สั่งให้เอากลับคืนมาให้ได้...ขณะที่แสนไทพานาถยากับเอมฤดีไป ที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งเพื่อเลือกใบหน้าที่อยากได้จากชาวบ้านเหล่านั้น เป็นเวลาเดียวกันกับที่พนาพาอิยะวดีมาหาแม่มาตามที่นัดไว้ ทั้งสองพากันท่องป่า อิยะวดี<br /><br />เป่าปากส่งสัญญาณเรียกสัตว์ นาถยากับเอมฤดีได้ยินถึงกับสะดุ้งท่าทางหวาดกลัว แสนไทแปลกใจจึงถามว่ารู้จักเจ้าของเสียงนั่นหรือ สองแม่ลูกพยักหน้า<br /><br />"พวกเจ้ากลัวเจ้าของเสียงนั่น"<br /><br />"เกลียดต่างหาก" สองแม่ลูกตอบพร้อมกัน<br /><br />"เกลียดเพราะเจ้าของเสียงคือศัตรูของพวกเจ้า ข้าอยาก<br /><br />เห็น หน้าศัตรูของพวกเจ้า" แสนไทเดินนำสองแม่ลูกไปตามทิศทางของเสียง ไปซุ่มดูอิยะวดี พนา และแม่มากับฝูงสัตว์ แล้วถามว่านั่นใช่ศัตรูของพวกเธอใช่ไหม พอรู้ว่าใช่จึงมอบอาวุธให้สองแม่ลูก<br /><br />"นี่ คืออาวุธลับตราสัญลักษณ์ของตระกูลข้า ใครโดนเข้าไปถึงเลือด มันผู้นั้นต้องตายภายในเจ็ดวัน พวกเจ้าสามารถจับอาวุธลับนี้ได้ ถ้าพวกเจ้าไม่มีบาดแผล พิษของมันก็ทำอะไรเจ้าไม่ได้ นี่คือการทดสอบความกล้าของเจ้าว่ามีจิตใจเข้มแข็งพอที่จะฆ่าศัตรูซึ่งหน้า ได้ไหม"<br /><br />สองแม่ลูกมองหน้ากันหวั่นๆ แสนไทย้ำว่าถ้าทำไม่ได้ จะกลายเป็นทาสชั้นสองที่ไม่มีลิ้น สองแม่ลูกรีบรับปากว่าทำได้ แต่พอได้จังหวะที่สองแม่ลูกจะเล่นงานอิยะวดี แสนไทเห็นหน้าอิยะวดีก็ตะลึงตกหลุมรักทันที เขากระโจนไปรับอาวุธลับของสองแม่ลูกไว้ทั้งสองอัน แล้วรีบม้วนตัว<br /><br />หลบ อิยะวดีได้ยินเสียงกิ่งไม้หันไปมอง แต่พอดีขณะนั้น อิยะวดีกับพนากำลังตามหาคนที่ทำร้ายสัตว์ป่าจึงไม่มีเวลาสนใจ และเผอิญคนคนนั้นเป็นคนเดียวกับที่คำรณตามหา คำรณตามจนเจอและกำลังแย่งถุงผ้าที่ผูกไว้กับอก ไอ้หน้าโง่เป็น ใบ้ร้องไม่เป็นภาษาจะบอกว่า มีเสือโคร่งตัวใหญ่กระโจนมา คำรณผงะหนีและยิงเสือด้วยปืนที่แย่งมาจากชาวบ้าน อิยะวดีได้ยินเสียงปืนกับเสียงเสือคำรามจึงรีบตามมา เห็นคำรณกำลังแย่งถุงผ้าจากคนเจ็บ จึงยิงธนูใส่โดนที่ข้อมือ คำรณหันมาเห็นรีบหนีไปด้วยความเคียดแค้น ไอ้หน้าโง่เห็นอิยะวดีก็ตกใจหวาดกลัว แต่อิยะวดีพยายามช่วยรักษาแผล เขาจึงมอบถุงผ้าให้ก่อนที่จะล้วงยาเม็ดลูกกลอนออกมายัดใส่ปากแล้วชักกระตุก ตายไปต่อหน้าต่อตา<br /><br />เมื่อมีคนตาย พนาจึงนำศพมาส่งให้ตำรวจที่สถานี ตำรวจพากันงงเพราะชายคนที่ตายไม่ใช่คนภูเขา ไม่ใช่ชาวบ้านที่นี่แถมโดนตัดลิ้น<br /><br />ooooooo<br /><br />กลับ ถึงบ้าน อิยะวดีก็นึกได้ว่าลืมให้ถุงผ้ากับตำรวจไปด้วย พนาบอกว่าชายคนนั้นให้อิยะวดีก็ไม่จำเป็นต้องให้ตำรวจ อรุณีจึงให้เปิดออกดู พอเห็นว่าของนั้นเป็นอะไรก็ตะลึง<br /><br />"ทำไมประวัติ ศาสตร์มันซ้ำรอยเร็วนัก" เพราะของในห่อผ้าคือสร้อยทับทิม ตัวเรือนเป็นทองคำสุกสกาว มีทับทิมเม็ดใหญ่ฝังอยู่ตรงกลาง และเม็ดเล็กประดับประดาอีกนับไม่ถ้วน อิยะวดีลงความเห็นว่าต้องเอาไปคืนเจ้าของ แต่ใครล่ะที่เป็นเจ้าของโคตรเพชรนี่...<br /><br />บุราณเดินทางมาพักที่โรงแรม รอพนากลับมา เขาอ่านเรื่องราวของทรายคำต่อ จนได้รู้ว่าพระมารดารับทรายคำเป็นบุตรบุญธรรม ตั้งชื่อใหม่ว่าเจ้าหญิงดารารายเทวี แต่เจ้าเมืองกับพระชายาไม่พอใจจึงคิดกำจัดทุกวิถีทาง พระมารดาจึงพาเจ้าหญิงหลบหนีมาสร้างเมืองเล็กๆลึกลับอยู่ และมอบอัญมณีให้เจ้าหญิงทั้งหมด ไม่วายเจ้าเมืองกับพระชายาตามมาราวีจนพระมารดาสิ้นพระชนม์ เจ้าเมืองรมยนครจับเจ้าหญิงใส่หน้ากากทองบูชายัญ และฆ่านางกำนัลกับลิง เจ้าเมืองกระชากสร้อยทับทิมออกจากคอเจ้าหญิง พลันเกิดสายฟ้าฟาดใส่ไฟลุกท่วมเมือง และเมืองทั้งเมืองจมหายไปใต้สายน้ำเหลือเพียงสร้อยทับทิมลอยวนอยู่บนผิวน้ำ<br /><br />ใน คืนนั้น อิยะวดีถูกวิญญาณหญิงสูงศักดิ์แต่งตัวเหมือนขอม เครื่องประดับมากมายเข้าสิงร่าง อิยะวดีพยายามต่อต้านดิ้นรนไปมา พนา พินิจ และอรุณีได้ยินเสียงจึงรีบมาที่ห้องได้ยินเสียงอิยะวดีพูดภาษาแปลกๆทำนองว่า อย่าทำร้ายเธอ จึงพังประตูเข้าไป พวกเขาได้เห็นหน้าของหญิงที่สวมหน้ากากแวบเดียวแล้วกลายเป็นใบหน้าอิยะวดี ตามเดิม อิยะวดียังคงดิ้นไปมาร้องอย่าทำร้ายเธอ อรุณีจึงเข้าไปกอดปลุกอิยะวดีให้ตื่น เธอตื่นขึ้นมาด้วยความงุนงงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ</span><br /><br />เครดิตข้อมูล หนังสือพิมพ์ไทยรัฐ<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6452780256792443707-4036308980876076058?l=xn--2-wxflf4cwa0fbo.blogspot.com' alt='' /></div>iHuajukProfilenoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-6452780256792443707.post-44784362448129191132009-10-31T21:11:00.000-07:002009-10-31T21:22:22.184-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_lwLQ27prZ48/Su0LT_ecVmI/AAAAAAAAAUE/mdisjwBfzBc/s1600-h/2101396041250.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 400px; height: 300px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_lwLQ27prZ48/Su0LT_ecVmI/AAAAAAAAAUE/mdisjwBfzBc/s400/2101396041250.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5398983966371632738" border="0" /></a><br /><br /><span style="font-weight: bold;">เรื่องย่อ ละครธิดาวานร ภาค 2 (ตอนขุมทรัพย์สุสานอัญมณี)</span><br /><br />ธิดาวานรภาคสอง จะเปิดฉากที่ เห็น อิยะวดี (อาเมเรีย จาคอป) ถูกจับบูชายันต์ใส่ชุดออกแนวขอมผสมล้านนา ปล่อยผมสยายถูกตรึงอยู่บนแท่นไม้ มีไฟอยู่ด้านล่าง อิยะวดีใส่เครื่องทับทิมสีแดงเต็มยศ มีบรรดาหญิงสาวสวยมากมายแต่งตัวสวยเช่นกันห้อมล้อมอยู่ มีลิงสองตัวพยายามจะเข้าไปที่แท่นบูชาแต่โดนจับไว้<br /><br />ที่อิยะวดีบอกกล่าวกับทุกคนในที่นั้นไว้ว่าจะขอเฝ้ารักษาขุมทรัพย์แห่งสุสาน อัญมณีเพื่อป้องกันและทวงคืนอัญมณีจากผู้บุกรุกทุกชาติภพไปตราบจนกว่าผู้ บุกรุกเหล่านั้นจะอ่อนล้าและหมดกำลังไม่สามารถมาปล้นอัญมณีที่สุสานแห่งนี้ ได้อีก ขาดคำเห็น สะมะแอ (ชุมพร เทพพิทักษ์) แสนไท (ณัฐวัฒน์ เปล่งศิริวัธน์)เจ้ากุนริกา แห่ง รมยนคร และทหารผู้บุกรุกกำลังขนอัญมณีและทำร้ายหญิงสาวทั้งหลาย มีฝูงลิงกำลังช่วยกันต่อสู้ต่างตกตะลึงกับภาพที่เห็น เพราะเกิดไฟลุกท่วมสรรพสิ่งทั้งหลายระเบิดเป็นจุล พวกบุกรุกร้องโอดโอย เห็นหน้าของอิยะวดียิ้มพอใจในกองเพลิง ในที่สุดผู้บุกรุกก็เสียชีวิต<br /><br />นี่คือความฝันของอิยะวดีนั่นเอง อิยวะดีแปลกใจในความฝันที่เหมือนจริงและชัดเจนนั่นมาก แต่ไม่ได้ปริปากบอกใครเพราะทุกคนต่างวุ่นวายกับเรื่องราวต่างๆ หลังจากที่ได้เพชรสีชมพูคืนมา<br /><span class="fullpost"><br /><br />ทุกคนร่วมกันเอาเพชรสีชมพูไปคืน เจ้าชายแทงโก้ ที่ทุกคนเข้าใจว่าสิ้นพระชนม์ไปแล้ว พนา (วงศกร ปรมัตถากร) อรุณี (ดวงดาว จารุจินดา)พินิจ (ทูน หิรัญทรัพย์) รวมทั้งอิยะวดีจึงพากันไปพบเจ้าชายเพื่อเอาไปไถ่ตัวพระชายาออกมาจากคุก นัดพบมอบเพชรกันที่มาเก๊าหรือฮ่องกงเช่นเดิม การไปครั้งนี้แม้ปิดบังที่สุดแล้วก็ยังเกิดเหตุระหว่างเดินทางไปสนามบิน<br /><br />รถที่ทั้งหมดนั่งไปโดนยิงจากพวกที่ต้องการเพชรสีชมพูไว้ในครอบครอง รถโดนยิงล้อ ทั้งหมดต้องลงจากรถเพราะรถโดนปาระเบิดมาใส่ หลังจากวิ่งหนีลงมาได้รถก็ระเบิดเฉียดตายกันหวุดหวิดอีกครั้ง<br /><br />เจ้าชายจึงมีพระดำรัสว่าจะจัดส่งเรือยอชน์มารับทั้งหมดให้ไปพบที่ฮ่องกง ทั้งหมดต้องเดินทางไปขึ้นฮ.<br />แล้วไปขึ้นเรือยอชน์ที่เจ้าชายส่งมา รอรับทางทะเลอีกที<br /><br />ในที่สุดก็สามารถส่งมอบคืนเพชรสีชมพูแก่เจ้าชายได้ พนากับอิยะวดีได้รับเหรียญตราเชิดชูเกียรติยศมา มีพิธีรับมอบกันในโรงแรมหรูที่มาเก๊าหรือฮ่องกง ส่วนอรุณีและพินิจได้รับการติดต่อให้เป็นตัวแทนซื้อขายอัญมณีของประเทศ แทงโก้ในประเทศไทย ทุกคนอิ่มเอิบใจที่ได้ผลดีตอบแทนความดีที่ทำไว้<br /><br />กลับมาเมืองไทย ดำรง (ศตวรรษ ดุลยวิจิตร) บัวบาน (ฐรินดา กรรณสูต)พินิจ ลงความเห็นว่าอิยะวดีสมควรเรียนหนังสือ แต่อิยะวดีอิดออด ยังไม่คุ้นเคยกับการเป็นคนในเมืองและยังเป็นห่วง แม่มา กับ นาตาเลีย และเพื่อนพ้องและผืนป่า แม้ว่าพนาสัญญาว่าจะดูแลให้ดีที่สุดให้อิยะวดีกลับมาบนดอยทุกวันสุดสัปดาห์ อิยวะดีไม่ยอม ในที่สุดตกลงกันว่าให้อิยะวดีเรียนโรงเรียนตชด.กับพวกเด็กบนดอย อิยะวดีต่อรองขอเรียนกับครูหอมนวล เอานาตาเลียไปเรียนด้วย ครูหอมนวลตกลงและมีข้อแม้ว่าให้อิยะวดีสอนภาษาลิงให้ครูทุกคนจึงจบลงด้วยดี ทุกฝ่าย ถึงแม้ว่าจะไม่อยู่ในถ้ำแต่อิยะวดียังคงพอใจใช้วิธีเดินทางในป่าและที่ไหนๆ ด้วยการโหนเถาวัลย์เช่นเดิม และพยายามสอนคนอื่นรอบข้างให้ทำบ้าง ไม่มีใครยอมทำด้วย ยกเว้นอรุณีที่พยายามอยู่สองสามครั้งแต่กลับมาปวดเมื่อยไปเจ็ดวันจึงเลิกรา ไปเพราะพินิจขอร้องแกมสั่งห้าม<br /><br />ส่วน คำรณ (ปิยะ วิมุกตายน) หลังจากโดนระเบิดวันนั้นทุกคนคิดว่าคำรณตายไปแล้ว คำรณนอนจมกองเลือดแขนขาด ก่อนลมหายใจสุดท้ายความตายกำลังมาเยือน สะมะแอ สืบ เชื้อสายมาจากขุนนางผู้ปกป้องขุมทรัพย์รมยนครที่แอบปล้นมาจากสุสานอัญมณีของ เจ้าหญิงทรายคำ เขาเป็นคนมีวิชาอาคมขลังมากมาพบคำรณนอนรอความตาย แร้งกาบินมาเต็มบนต้นไม้รอจังหวะจะมาแย่งกันจิกกิน ในที่สุดก็พากันบินลงมาจะกิน สะมะแอเดินผ่านเลยไป คำรณครางเรียกให้ช่วย<br />คำรณ ช่วยด้วย<br />สะมะแอ ข้าไม่ช่วยคนไร้ค่าที่กำลังจะถูกแร้งกาจิกกิน<br />คำรณ ถ้าช่วยผม ผมจะกลายเป็นคนมีค่าสำหรับท่านผมจะยอมเป็นทาสรับใช้<br />ของท่านตลอดกาล<br />สะมะแอ ถึงเจ้ารอดตายเจ้าก็คงพิการ<br />คำรณ พิการข้าก็ยอม<br /><br />สะมะแอหยุดคิดมองไปยิ้มพยักหน้า หันไปเป่าปากเสียงปรี๊ดบรรดาแร้งกาแตกฮือไปจากการมารุมจิกทึ้งคำรณทันที จากนั้นป้อนยาชุบชีวิตให้คำรณกิน<br /><br />ส่วน เอมฤดี (อติมา ธนเสนีวัฒน์) กับ นาถยา (รชยา รักกสิกรณ์ )สอง แม่ลูกหลังจากรถระเบิดตกลงมาไหม้ดำสลบไป แต่พวกดำรงกับบัวบานคิดว่าตายแล้ว แสนไทผ่านมาตามหาสมบัติที่โดนขโมยไปมาพบสองแม่ลูกนอนสลบและฟื้นมาพอดีกำลัง ครวญคราง แสนไทจึงช่วยเหลือเพื่อทดสอบวิชาของตัวเองและคิดจะเอาไปเป็นทาสรับใช้ แสนไทให้ยาชุบชีวิตแก่สองคนกินสองคนได้สติ<br /><br />แสนไท ถึงเจ้ารอดตายแต่เจ้าต้องเสียโฉมอัปลักษณ์สุดประมาณ<br /><br />สองคนตอบตกลง แสนไทจึงสั่งบริวารนำสองคนกลับไปรักษาในบ้านลึกลับกลางป่า<br /><br />ที่โรงเรียนตชด. อิยะวดีไปเรียนกับนาตาเลีย ใส่ชุดนักเรียน สะพายเป้ ไปเรียนร่วมกับเด็กๆ ร้องเพลงชาติ อ่านหนังสือ ยามว่างสองคนกับนาตาเลียสอนภาษาลิงให้ครูและเด็กอื่นๆ สนุกสนานเฮฮากันมากที่โรงเรียน อิยะวดีเรียนเร็วมาก เรียนเก่งเลื่อนชั้นพรวดๆ ในเวลาไม่นานก็กลายเป็นเรียนจบโรงเรียนตชด. ตลอดเวลาที่เรียนมีพนาเป็นพี่เลี้ยงคอยสอนการบ้านและแนะนำเรื่องราวต่างๆ วันหยุดและยามว่างก็พากันเข้าไปในป่าดูแลเยี่ยมเยียนช่วยเหลือพวกสัตว์ในป่า ความรักของสองคนราบรื่นและอยู่ในขอบเขตเพราะอิยะวดียังเด็ก อรุณีและบัวบานมีหน้าที่คอยสอนเรื่องความเป็นอยู่และการเข้าสังคมของอิยะวดี อิยะวดีจึงดูเป็นสุภาพสตรีน้อยที่น่ารัก แจ่มใสแต่ยังซุกซนและเจ้าเล่ห์เหมือนเดิม<br /><br />คำรณได้รับการรักษาดูแลจากสะมะแออาการดีขึ้น ตาบอดข้างหนึ่งต้องปิดตาไว้ข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างก็ใส่ตะขอเหล็กไว้จับฉวยและกลายเป็นอาวุธสำคัญของคำรณในเวลา ต่อมา คำรณเรียนรู้วิชาชั่วร้ายจากสะมะแอด้วยวิธีครูพักลักจำกลายเป็นคนชั่วร้าย มากกว่าเดิม คำรณหวังจะกลับไปแก้แค้นพวกพนาอิยะวดีให้ได้สักวัน<br /><br />ส่วนสองแม่ลูกเอมฤดีและนาถยาได้รับการรักษาเช่นกันแต่หน้าตาพังยับเยิน ตกแต่งแล้วก็ยังหน้าเกลียด จึงอ้อนวอนให้แสนไททำหน้ากากใบหน้าเทียมให้สวยงาม สองคนเปลี่ยนลุคใหม่ทั้งใบหน้าและทรงผม ทนยอมเป็นทาสของแสนไทเพื่อรอวันออกไปแก้แค้นอิยะวดี ทั้งสะมะแอและ แสนไทมีคุ้มอยู่กลางป่าบนเขาที่ลึกลับแห่งหนึ่ง มีทาสรับใช้มากมายที่ไม่เคยปริปากบ่นทำทุกอย่างตามที่ทั้งสองสั่งเพราะ โดนครอบงำด้วยเวทย์มนต์<br /><br />สะมะแอกับแสนไทมีฐานะร่ำรวยเพราะมีทรัพย์สินที่ต้นตระกูลแอบหยิบฉวยมาจาก เจ้ากุนริกาที่ขโมยมาจากเจ้าหญิงทรายคำอีกต่อ ทั้งสองทำตัวลึกลับไม่ยอมพบปะกับคนภายนอกถ้าไม่จำเป็นและพยายามสืบหาขุม ทรัพย์ของรมยนครที่เจ้ากุนริกาแอบปล้นจากสุสานอัญมณีมาให้ได้ เพราะได้ติดตามชายแก่คนหนึ่งก่อนหน้านี้ที่มีสร้อยทับทิม ซึ่งทั้งสองมั่นใจว่าขโมยมาจากขุมทรัพย์ดังกล่าว<br /><br />ในการออกเดินสำรวจป่าและดูแลสัตว์ พรานเส็ง กับ ลีกอ หลานชายของพรานเส็งที่พ่อเพิ่งตายมาอยู่ด้วยออกติดตามไปกลายเป็นผู้ช่วยพนา ส่วน สุชาติ กลับไปเป็นนักมายากลโดยใช้แค่สัตว์เล็กสัตว์น้อยเช่นนกพิราบ กระต่าย ประกอบมายากลเท่านั้นเอง<br /><br />ดำรงกับบัวบานก็มีความสุขอยู่ด้วยกันโดยลืมเรื่องนาถยากับเอมฤดีไปจนหมดสิ้น ไม่เคยคิดว่าจะโดนย้อนรอยกลับมาล้างแค้นกันอีก อรุณีกับพินิจก็ยังสนุกสนานร่าเริงร่ำรวยมากขึ้นกับการค้าขายอัญมณีและไม่ คิดว่าจะโดนย้อนรอยมาล้างแค้น<br /><br />ต่อมาคำรณได้พบกับเอมฤดีและนาถยา แต่ต่างจำกันไม่ได้และไม่เคยบอกที่มาที่ไปของตัวเอง เพียงแต่สงสัยท่าทีของกันและกัน ในที่สุดทั้งสามก็รู้เรื่องของกันและกันและวางแผนล้างแค้นร่วมกัน<br /><br />คำรณเปลี่ยนชื่อเป็นส่างหม่อง นาถยาเปลี่ยนชื่อเป็นแสงแก้ว เอมฤดีเปลี่ยนชื่อพวงมาลี สามคนไปบอกกับแสนไทและสะมะแอว่าได้เวลาตอบแทนพระคุณให้แล้วจะไปช่วยตามล่าหา สมบัติที่สะมะแอกับแสนไทบอกว่าโดนขโมยมามอบให้ แสนไทกับสะมะแอจึงส่งสามคนเข้าเมืองทันที<br /><br />พวงมาลีและแสงแก้วเปลี่ยนทรงใหม่ใส่หน้ากากเทียมยามปกติ แต่ถ้าอยากทำร้ายใครก็จะถอดหน้ากากออกเห็นใบหน้าอัปลักษณ์ ส่วนส่างหม่องได้แขนเทียมใหม่ใส่แว่นดำบดบังสายตาในยามปกติ แต่ในเวลาที่ต้องการทำร้ายใครจะถอดแว่นปิดตาข้างเดียวแล้วใช้มือตะขอเหล็ก เล่นงาน<br /><br />อิยะวดีได้เข้าเรียนในคณะวนศาสตร์ ที่นั่นอิยะวดีได้พบเพื่อนสาวแสนสวยสุภาพอ่อนน้อมชื่อพวงมาลี(เอม) ส่วนอรุณีได้รู้จักพ่อค้าเพชรเชี่ยวชาญการดูอัญมณีชื่อส่างหม่องเป็นคนไทย ใหญ่ ส่วนดำรงและบัวบานได้ผู้จัดการบริษัทส่งออกผ้าไหมคนใหม่ชื่อ แสงแก้ว<br /><br />อิยะวดีกลายเป็นเพื่อนสนิทกับพวงมาลี (เอม) พวงมาลีพูดอะไรอิยะวดีเชื่อหมดจนบางครั้งอิยะวดีต้องผิดใจกับพนา พ่อแม่จนกระทั่งละเอ ทางด้านพินิจก็ชื่นชมพ่อค้าอัญมณีคนใหม่ชื่อส่างหม่องมาก พากันไปหาซื้ออัญมณีโบราณมาจากหลายที่ ส่วนดำรงและบัวบานก็ต่างชื่นชมแสงแก้ว แสงแก้วแกล้งทำซึมๆ น่าสงสาร และหาโอกาสทำให้ดำรงกับบัวบานผิดใจกันเงียบๆ และร้าวลึกมากขึ้นเรื่อยๆ<br /><br />วันหนึ่ง พนา พรานเส็ง ลีกอ กางเต้นท์อยู่ในป่า ได้กลิ่นสาปเสือรุนแรงมาก เสียงเสือคำรามลั่นทั้งคืน รุ่งขึ้นพนาได้ทราบจากพวกชาวบ้านว่ามีคนงานรับจ้างนายทุนตัดไม้ถูกเสือขบตาย สองคน พวกชาวบ้านจะพากันไปยิงเสือให้ตาย พนาตกใจรีบห้าม แต่ไม่มีใครฟัง ละเอรีบไปบอกอิยะวดี อิยะวดีจึงตามพนาไปในป่าเพื่อไปช่วยเสือลำบากแต่ขอเอาพวงมาลีไปด้วย พวงมาลีทำเป็นดีใจฉวยโอกาสรู้จักพนา สนิทสนมกับพนา<br /><br />เสือกัดชายคนนั้น ก่อนตายชายคนนั้นได้มอบสร้อยทับทิมเม็ดใหญ่มากให้กับอิยะวดีพร้อมกับกล่าวขอ โทษ ทุกคนคิดว่าคนนี้บ้า ทุกคนคิดว่าของปลอมเพราะชาวบ้านได้พบชายคนนี้มาก่อนเป็นคนบ้าๆ บอๆ ก่อนตายพร่ำเอ่ยชื่อ กุนริกนา(กุนนะริกกะนา) เสือจะโดนฆ่าตายเพราะทำร้ายผู้คนเนื่องจากบาดเจ็บและจนตรอก ในที่สุดนาตาลีกับอิยะวดีก็พูดกับเสือเข้าใจ เสือยอมให้ช่วยเหลือรักษาบาดแผล เสือได้รับการรักษาและถูกปล่อยเข้าป่าตามเดิม เสือสัญญาว่าจะตอบแทนพวกพนากับ อิยะวดีสักวัน<br /><br />พวงมาลีได้ติดตามไปทุกที่ที่อิยะวดีไปในฐานะเพื่อนรักเพื่อพิทักษ์ป่า พวงมาลีเคยแกล้งจัดฉากช่วยชีวิตอิยะวดีโดยมีพวกของส่างหม่องมาเป็นตัวละครจะ มาทำร้ายอิยะวดี ดำรงบัวบานเห็นความดีจึงชวนให้พวงมาลีมาพักที่บ้านเพราะรู้ว่ามาจากจังหวัด อื่น<br /><br />ส่วนแสงแก้วก็ได้สร้างภาพความซื่อสัตย์ให้ปรากฏแก่ดำรงและบัวบานด้วยการจัด ฉากโดยส่างหม่องเช่นกันว่าส่างหม่องไปซื้อผ้าไหมแล้วแกล้งทำกระเป๋าเงินกับ เพชรตกไว้หน้าร้าน ในนั้นมีเงินเป็นล้านและเพชรอีกจำนวนหนึ่ง แสงแก้วทำเก็บได้แล้วเอาไปให้บัวบานกับดำรงประกาศหาเจ้าของ ส่างหม่องทำเป็นให้รางวัลแสงแก้ว แสงแก้วทำว่ามีโรคประจำตัวคือลมชัก ทำให้บัวบานสงสารขอดำรงให้แสงแก้วมาพักอยู่ในบ้านสมความต้องการของแสงแก้ว และพวงมาลี ทั้งสองทำเป็นว่าต่างเกรงใจและเพื่อความประหยัดน้ำไฟ สองคนจะพักห้องเดียวกัน เพราะปกติพวงมาลีก็มักมานอนห้องเดียวกับอิยะวดีอยู่แล้ว<br /><br />ละเอนั้นคัดค้านการนำเอาสองคนมาพักในบ้านหัวชนฝา แต่ไม่มีใครฟังแถมโกรธละเอ โดยเฉพาะอิยะวดีโกรธละเอจนไม่ยอมให้ละเอมาใกล้ชิดดูแลเหมือนเดิมอีก<br /><br />อิยวะดีฝันเห็นตัวเองนั่งแพกับฝูงวานรใส่สร้อยทับทิมเส้นที่คนแก่มอบให้ก่อน ตาย จึงบอกพนา พนานึกถึงสร้อยทับทิมที่ชายแก่บ้าให้ไว้ก่อนตายได้จึงเอามาให้อรุณีและพินิจ ดู สองคนตะลึงให้กับความสวยงามของทับทิมยักษ์ทั้งเส้นนั่น และตรวจดูพบว่าเป็นของจริง ส่างหม่องถูกเชิญมาร่วมตรวจสอบตื่นเต้นมาก ส่างหม่องแอบแจ้งให้สะมะแอกับแสนไทรู้ สองคนมอบให้ส่างหม่องจัดการตามแผนที่ช่วยกันวางไว้<br /><br />ส่างหม่องปรึกษากับพวงมาลีและแสงแก้วว่าจะแกล้งทำเป็นหาทางเอาคืนให้สะมะแอ กับแสนไท แต่ความจริงต้องการจะเอาไว้เองและคิดว่าจะพ้นเงื้อมมือของแสนไทและสะมะแอ ซึ่งคงไม่สามารถติดตามไปทำร้ายถึงในเมืองได้<br /><br />ต่อมามีจดหมายลึกลับมาถึงพวกอรุณีว่าเครื่องประดับเหล่านั้นเป็นของนางพญา ทรายคำที่ต้องคำสาปไว้จะเกิดเหตุร้ายกับทุกคนในครอบครัวของอรุณี อรุณีตกใจมากมาปรึกษาส่างหม่องว่าจะคืนของเหล่านั้น ส่างหม่องให้สืบหาคนเอามาขายเพื่อหาที่มาและทวงเงินคืน ส่างหม่องรับปากจะจัดการให้ทั้งหมด<br /><br />ต่อมามักเกิดเหตุร้ายแปลกๆ อันคาดไม่ถึงกับทั้งบ้านของดำรงและอรุณี ดำรง บัวบาน อรุณี พินิจ พนา อิยะวดีต่างพบอุบัติเหตุ ที่แปลกๆ เหลือเชื่อหลายครั้ง เช่น จู่ๆ มีงูใหญ่มากเข้ามาในห้องนอน ค้างคาวยักษ์ นกยักษ์ ฝันร้ายหลับๆ ตื่นๆ เห็นคนยุคโบราณมาด่าทอ พบชายตาเดียวมือเป็นตะขอเหล็กจะมาทำร้าย พบหญิงหน้าปีศาจมาหลอกหลอน<br /><br />แต่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ทุกคนก็ยังดำเนินชีวิตตามปกติ พนายังคงเข้าป่า คืนหนึ่งพนากับพวกได้ยินเสียงประหลาดเป็นบทเพลงช้าๆ เยือกเย็น ร้องโดยผู้หญิง พนาฟังไม่รู้เรื่อง ไม่มีใครฟังรู้เรื่อง ตามหาต้นเสียงแต่เสียงขาดหายไป รุ่งขึ้นพนาได้ยินเสียงนั้นอีกจึงอัดเสียงไว้ หญิงคนนี้ได้ปรากฏตัวแบบลับๆ ล่อๆ ให้ทุกคนเห็นหลายครั้งมาตั้งแต่ต้นเรื่องแล้ว สร้างความแปลกใจกับทุกคนว่าเธอคือใคร<br /><br />มีคนฟังแล้วพอเข้าใจความหมายคือละเอนั่นเอง ละเอบอกว่าเสียงนั้นพรรณาถึงเมืองอันงดงาม อันมีสมบัติโบราณแก้วแหวนเงินทองและหญิงงามผู้เศร้าโศก พนาแปลกใจมาก พอดี บุราณเพื่อนสนิทของพนาซึ่งเป็นอาจารย์โบราณคดีที่มหาวิทยาลัยศิลปากรมาพบและ บอกว่ากำลังศึกษาเรื่องสมบัติโบราณของนางพญาทรายคำที่มีผู้บอกเล่าว่ามี เหตุการณ์หนึ่งที่ไม่ได้บันทึกไว้ในตำนานคือเรื่องการถูกขโมยสมบัติล้ำค่า โดยเจ้าเมืองรมยนครผู้ใจร้ายและฉ้อฉล เขากำลังตามหาขุมทรัพย์แห่งนี้อยู่ว่ามีจริงหรือไม่ พนาจึงนึกถึงชายบ้าที่ตายและมอบสร้อยทับทิมเม็ดใหญ่มากไว้ให้ว่าได้เอ่ยชื่อ ถึงกุนริกนาเอาไว้ ทำนองกลัวมาก จึงบอกเล่ากับบุราณเรื่องสร้อยทับทิม บุราณบอกว่าน่าจะเป็นหนึ่งในสมบัตินางพญาทรายคำที่หายไปตามประวัติศาสตร์โดย เจ้ากุนริกนาและกุนริกนาได้เอาสมบัติดังกล่าวไปซ่อนไว้ในที่ลึกลับแห่งหนึ่ง<br /><br />แต่เพื่อความมั่นใจ พนาเอาสร้อยทับทิมเส้นนั้นไปให้แม่เก็บไว้ อรุณีตกใจมากบอกว่านั่นคือของแท้ ส่างหม่อง แสงแก้วและพวงมาลีปรึกษากันว่าจะแย่งมาได้อย่างไร ในที่สุดทั้งหมดจึงตัดสินใจร่วมเดินทางไปหาเมืองดังกล่าวเพื่อหาโอกาสแย่ง คืนระหว่างทางและฆ่าทุกคนให้ตายหมด<br /><br />พนาโดนบัตรสนเท่ห์ว่ารับสินบนจากนายทุนรายใหญ่โดยที่ผู้ส่งคือคำรณนั่นเอง ทั้งที่พนาต่างหากคือผู้จับกุมนายทุนรายนั้น พนาโดนพักราชการ พนาต้องการจับและสืบหาตัวนายทุนคนนั้นเพื่อพิสูจน์ตัวเอง พนาและบุราณจึงตัดสินใจออกไปตามหาสุสานแห่งขุมทรัพย์ว่ามีจริงหรือไม่ อรุณีกับอ้อนวอนขอเดินทางไปด้วย โดยให้เหตุผลว่าต้องการไปพักผ่อน แม้พินิจกับพนาจะบอกว่านั่นไม่ใช่ที่สำหรับพักผ่อน อรุณีดึงดันว่าไปแค่อาทิตย์เดียวทำไมต้องขัดขวาง ในที่สุดอรุณีก็ได้ตามไปโดยมีพินิจจำใจไปด้วย<br /><br />อิยะวดีอยากตามพนาไปแต่ยังงอนโกรธพนาเพราะเข้าใจผิดพนาโดยมีพวงมาลีเป็น สาเหตุ พนาก็งอนอิยะวดีเพราะเข้าใจว่าอิยะวดีไปติดใจส่างหม่องตามคำบอกเล่าของพวง มาลี<br /><br />ต่อมาอิยะวดีได้ฝันถึงเด็กหน้าตาเหมือนตัวเองคนเดิมหลายครั้ง ละเอเอาความฝันไปถามพ่อหมอ พ่อหมอบอกว่าตามคำล่ำลือโบราณมีเด็กหญิงที่มีบุญคนหนึ่งถูกจับใส่แพไปกับฝูง วานร เพื่อไปเสี่ยงบุญบารมีสร้างเมืองใหม่<br /><br />อิยะวดีจึงอยากเห็นเมืองนั้นและทราบว่าพนากับครอบครัวไปที่ไหนสักแห่งในป่า โดยไม่บอกกล่าว อิยะวดีจึงเรียกพี่นกมาสอบถามและตามหาพนาให้ อิยะวดีปรึกษาพวงมาลีว่าจะเข้าป่าไปตามพนาและเมืองดังกล่าว พวงมาลีบอกให้แอบหนีไปไม่บอกใคร อิยะวดีจึงเชื่อ และแอบหนีไปกับพวงมาลีที่หวังจะหลอกฆ่า อิยะวดี โดยแอบบอกกับแสงแก้ว ส่วนส่างหม่องนั้นได้ลอบติดตามคณะของพนาไปเงียบๆ โดยมีสะมะแอกับแสนไทร่วมทางไปอย่างลับๆ<br /><br />ส่วนละเอเห็นอิยะวดีหายไปกับพวงมาลี ตกใจมาก ดำรงและบัวบานตกใจเช่นกัน สงสัยว่าจะตามพนาเข้าไปในป่าจึงพากันออกติดตามโดยมี แสงแก้วขอติดตามไปรับใช้ดูแลบัวบาน ละเอพยายามกีดกันบอกว่ามองเห็นอันตรายกำลังจะเกิด บัวบานกับดำรงดุว่าละเอเหลวไหล ในที่สุดกลุ่มของดำรงก็ตามเข้าป่าไปอีกกลุ่มหนึ่ง<br /><br />ไม่ใช่แค่นั้น สุชาติซึ่งเลิกอาชีพละครสัตว์หันไปเป็นมายากล ได้ข่าวลือเรื่องทับทิมยักษ์ รีบพาพรรคพวกออกตามหาขุมทรัพย์นั่นทันทีบ้าง<br /><br />การเดินทางของทั้งหมดที่ต่างเดินทางแยกย้ายกันไปพบอุปสรรคมากมายและโดนลอบทำ ร้ายสารพัด โดยมีพวกพนาเดินล้ำหน้าไป นาตาลีกับแม่มาติดตามอิยะวดีไปด้วยเพราะเป็นห่วงอิยะวดี ทำให้พวงมาลีไม่ค่อยพอใจนักเพราะการทำร้ายอิยะวดีลำบากขึ้น ตลอดทางพวงมาลีเบื่อหน่ายมาก แต่อิยะวดีกลับสนุกสนานที่ได้พบปะพวกสัตว์เพื่อนเก่าทั้งหลายและสัตว์ใหม่ๆ อิยะวดีได้ช่วยเหลือสัตว์บาดเจ็บหลายตัวระหว่างทาง และโดนลอบทำร้ายโดยพวกส่างหม่องและแสงแก้ว แต่เสือที่เคยบาดเจ็บคอยช่วยเหลืออิยะวดีให้พ้นจากการลอบทำร้าย พวกส่างหม่อง พวงมาลีที่รู้จุดที่อยู่ของกันและกัน เมื่อข้ามเขตป่าลึกลับเข้ามา พี่นกไม่สามารถตามเข้ามาได้ยกเว้นแม่มากับนาตาเลีย อิยวะดีจึงติดตามพนาโดยตามสัญลักษณ์หัวใจคู่เช่นเดิม<br /><br />ส่วนแสนไทนั้นได้พบกับอิยะวดีโดยบังเอิญตอนอิยะวดีโดนทำร้ายและหลงรักอิยะ วดีทำให้ส่างหม่อง พวงมาลีและแสงแก้วไม่พอใจมาก ไปยุยงให้สะมะแอเกลียดชังอิยะวดี สะมะแอวางแผนจับอิยะวดีไปบูชายันต์เพราะถ้าพบสมบัติต้องล้างอาภรรพ์คำสาป ด้วยสาวพรหมจารีย์ สะมะแอจึงอนุญาตให้แสนไทไปใช้เวทย์มนต์เรียกอิยะวดีมาพบ แสนไทให้อิยะวดีกินผลไม้ลืมความจำก่อนส่งคืนแคมป์ที่พัก<br /><br />ส่วนพวกของพนาพบว่าหญิงสาวสวยเจ้าของเสียงเพลงดังกล่าวคือ มะเมี๊ยะ มะเมี๊ยะหลงทางออกมาจากคุ้มลึกลับในป่าของสะมะแอนั่นเอง มะเมี๊ยะถูกสะมะแอจับตัวไปตั้งแต่เล็กๆ แต่เลี้ยงดูแบบกักขังเอาไว้เหมือนนกในกรงทอง อรุณีดีใจมากพยายามหัดร้องเพลงและเรียนภาษาของมะเมี๊ยะ<br /><br />เมื่อทราบว่าทั้งหมดจะเดินทางไปสุสานอัญมณี เธอตกใจมากพยายามห้ามบอกว่าอันตรายที่สุด ไม่มีใครฟัง มะเมี๊ยะยังอยู่กับพวกพนาต่อไป ต่อมาพนาเกิดคิดถึงอิยะวดีจึงวาดหัวใจไว้ตามทางที่ผ่านไป ทำให้ทั้งพวกอิ<br />ยะวดีและพวกดำรง ละเอ บัวบาน พวกส่างหม่องตามมาถูกทาง<br /><br />ในที่สุด อิยะวดีก็ได้พบกับกลุ่มของพนาและได้พบว่าพนามีมะเมี๊ยะอยู่ด้วย อิยวะดีแอบไม่พอใจ พวงมาลีก็แอบยุยง บุราณได้พบอิยะวดีหลงรักอิยะวดี อิยะวดีทำดีตอบบุราณ พนาน้อยใจทำดีใส่มะเมี๊ยะ พวงมาลีดีใจมากที่ทำให้ทุกคนแตกกันได้ ขณะเดียวกันก็ลอบส่งข่าวให้ส่างหม่องทราบความเคลื่อนไหวของทางพนา<br /><br />ดำรงกับบัวบานและละเอ แสงแก้วเดินทางมา แสงแก้วแอบติดต่อให้สะมะแอมาจับตัวดำรงกับบัวบานไปขังไว้เป็นทาส สองคนโดนจับตัวไปโดยมีแสงแก้วเหมือนโดนจับไปขังไว้ด้วย ส่วนละเอหนีรอดไปได้เที่ยวกระเซอะกระเซิงตามหาจนพบพวกอิยะวดี<br /><br />พวกพนา อรุณีตกใจมากที่ทราบว่าสามคนโดนจับตัวไป จึงตัดสินใจตามหาช่วยบัวบานกับดำรงก่อน ส่วนส่างหม่องนั้นทำหายตัวหนีหายไปตอนดำรงกับบัวบานโดนจับตัวและแอบสะกดรอย ตามกลุ่มของพนาไปเรื่อยๆ<br /><br />ส่วนพวกของสุชาตินั้นตามเข้ามาในป่าโดนสะมะแอและแสนไทจับไปเป็นทาสขังไว้ที่ เดียวกับดำรงและบัวบาน ทั้งหมดโดนจับกินผลไม้ลืมความหลัง จึงจำตัวเองไม่ได้ และยอมเป็นทาสรับใช้ของทั้งสองโดยดี ส่วนละเอในที่สุดก็ใช้วิธีส่งเสียงเรียกอิยะวดีจนได้พบกัน และมาร่วมกลุ่มกับพวกพนา และเป็นคนสื่อสารภาษากับมะเมี๊ยะ<br /><br />ระหว่างการเดินทางอิยะวดีมักฝันเห็นเด็กน้อยนั่งแพกับฝูงวานร และเด็กน้อยคนนั้นหน้าตาเหมือนอิยะวดีตอนเด็ก แถมยังใส่สร้อยทับทิมเส้นที่คนแก่ที่ถูกเสือกัดตายมอบให้ อิยะวดีเล่าเรื่องนี้ให้บุราณฟัง บุราณบอกอิยะวดีให้จดจำสถานที่ที่ในฝันเอาไว้ให้ดีและเล่าให้บุราณฟัง พนายิ่งหมั่นไส้และระหองแระแหงกับอิยะวดีเพิ่มขึ้น อรุณีต้องปวดหัวเพราะต้องคอยสมานฉันท์ให้ทุกคนไม่ทะเลาะกัน อิยะวดียังแอบใช้นิสัยเด็กๆ แกล้งมะเมี๊ยะ เช่นจับงูจับสัตว์น่าเกลียดมาแกล้ง โดยมีแม่มากับนาตาลีร่วมมือ<br /><br />ต่อมาอิยะวดีฝันเป็นตุเป็นตะมากขึ้นถึงสุสานอัญมณีที่อยู่ในถ้ำเต็มไปด้วย อัญมณีมีค่ามากมายอยู่ในโครงกระดูกคนตาย บุราณได้ฟังตื่นเต้นมาก เพราะนั่นคือสิ่งที่บุราณเคยได้ยินมาเช่นกัน ทั้งหมดนอกจากจะตามหาดำรงบัวบานแล้วยังออกตามหาสุสานดังกล่าวนี้เพราะคิดว่า นี่คือที่มาของสร้อยทับทิม และสร้อยมรกตที่จะนำไปคืนนั่นเอง<br /><br />บุราณเริ่มเห็นใจและสงสารมะเมี๊ยะมากขึ้น เตือนอิยะวดีอย่าไปแกล้งมะเมี๊ยะ ยิ่งโดนแกล้งมะเมี๊ยะยิ่งติดพนาแจมากขึ้น จนกระทั่งวันหนึ่งมะเมี๊ยะแอบเห็นพนากับอิยะวดีทะเลาะกันเรื่อง บุราณกับมะเมี๊ยะเอง จึงเสียใจร้องไห้รู้ว่าที่แท้สองคนชอบกัน บุราณมาปลอบมะเมี๊ยะทั้งสองจึงเห็นใจกัน<br /><br />พวงมาลีแอบส่งข่าวเรื่องนี้ให้ส่างหม่องรู้ ส่างหม่องดีใจมาก ไม่ยอมบอกให้แสนไทกับสะมะแอรู้ แต่สะมะแอกับแสนไทก็ยังลอบติดตามคณะของพนาไปเรื่อยๆ เช่นกัน<br /><br />ในที่สุด ทุกคนก็ตามความฝันของอิยะวดีมาจนพบลำธารในฝันที่อิยะวดีฝันเห็นตัวเองวัย เด็กโดนจับใส่แพกับฝูงวานรมีสร้อยทับทิมประดับ ทุกคนจึงตัดสินใจพากันล่องแพไปตามลำธารที่ อิยะวดีพบโดยหวังว่าจะไปพบสุสานอัญมณีดังกล่าว<br /><br />ใช่แค่พวกพนาและอิยะวดีเท่านั้นที่เดินทางล่องแพไปตามทางในฝัน พวกส่างหม่อง สะมะแอและแสนไทก็ร่วมเดินทางไปด้วย แพเจอน้ำวนหมุนหายลงไปใต้น้ำและมาโผล่ที่ปากถ้ำแห่งหนึ่ง และในที่สุดทุกคนก็ถึงถ้ำสุสานอัญมณี<br /><br />ทุกคนต้องตกตะลึง กับสิ่งที่พบเห็น ในถ้ำเต็มไปด้วยโครงกระดูกที่ล้วนใส่อัญมณีนานาชนิดสวยงามละลานตา ส่งประกายวูบวาบทำให้ถ้ำสว่างไสวโดยธรรมชาติ ทั้งหมดตั้งสติได้แล้วจึงตามโครงกระดูกที่ไม่มีเครื่องประดับ พบอยู่หนึ่งโครงเข้าใจว่าน่าจะเป็นเจ้าของสร้อยทับทิมเส้นนั้นและอยู่ในแท่น สวยงามกว่าใครๆ<br /><br />ทุกคนจึงลงความเห็นว่าให้อิยะวดีเป็นคนเอาสร้อยทับทิมใส่คืนให้เจ้าของโครง กระดูกนั้นด้วยตัวเอง ขณะอิยะวดีกำลังใส่สร้อยนั้น พวกสะมะแอ แสนไท ส่างหม่อง ที่กลายร่างเป็นคนตาเดียวมือขอ ส่วนพวงมาลีก็กลายร่างเป็นนางปีศาจปรากฎตัวขึ้น ใช้เวทมนต์ควบคุมตัวทุกคนไว้ และจะเอา อิยะวดีบูชายันต์เพื่อล้างอาถรรพ์คำสาป พนา บุราณพยายามหาทางช่วยเหลืออิยะวดีที่กำลังจะโดนบูชายันตร์<br /><br />ขณะที่มัดอิยะวดีและจะจุดไฟนั่นเองก็ปรากฏเหตุอัศจรรย์ มีเสียงฟ้าร้อง ฟ้าผ่า น้ำป่าท่วมทะลักมาในถ้ำ ทุกคนเห็นภาพหนึ่งเหมือนกันคือนางพญาแสนสวยพร้อมบริวารในชุดออกขอม ตัวนางพญาใส่สร้อยทับทิมตาลุกโพลงด้วยความโกรธชี้หน้ามาที่ทุกคนหัวเราะเย้ย หยันส่งภาษาที่ไม่มีใครรู้จัก ที่สำคัญนางพญาคนนั้นหน้าตาเหมือนอิยะวดีราวกับคนเดียวกัน ทุกคนตะลึง น้ำไหลบ่าเข้ามา หินพังทลายมาปิดทางออกของถ้ำ<br /><br />พนาตะโกนให้อุรณีกับพ่อปีนไปส่วนสูงของถ้ำ ทุกคนพยายามปีนไป พนาจะไปช่วย อิยะวดีก็ห่วงแม่ พวงมาลีหายไปไม่มีใครเห็น พนาไปช่วยแม่เพราะพลัดตกลงมาจากก้อนหินที่ปีนขึ้นไป นางพญาชี้มือมาที่อิยะวดี อิยวะดีหลุดจากไม้ที่ตรึงไว้ ทุกคนหนีน้ำไปอยู่บนโขดหินแต่น้ำก็ท่วมสูงมาเรื่อยๆ ทุกคนหาทางหนี พวกของสะมะแอ แสนไท ส่างหม่อง พวงมาลีหายไปหมดแล้ว ยกเว้น มะเมี๊ยะที่พยายามขอร้องให้สะมะแอกับแสนไทช่วยแต่สองคนโกรธจึงไม่ช่วยแถมด่า ว่าที่หนีออกมาและไปเข้าพวกกับศัตรู ทุกคนหาทางออกไม่ได้ บุราณตัดสินใจเสี่ยงชีวิตช่วยมะเมี๊ยะเอาไว้ได้ นางพญาทรายคำชี้ไปที่เหนือเพดานถ้ำ ทุกคนเห็นแสงสว่างด้านบนจึงพากันไต่ขึ้นไปแล้วหนีรอดมาได้<br /><br />เมื่อหนีรอดพ้นมาได้อย่างหวุดหวิด ทุกคนต่างตื่นเต้นกับสิ่งที่พบเห็นและแปลกใจที่ อิยะวดีหน้าเหมือนนางพญาดังกล่าว แต่ก็ไม่มีเวลาให้คิดมากนักเพราะอิยะวดีต้องการตามหาพ่อแม่ที่หายไป มะเมี๊ยะบอกละเอว่าแสนไทคือคู่หมั้นและสะมะแอคือพ่อเลี้ยงของเธอ และเมื่อมาถึงตรงนั้นเธอพอจำทางกลับบ้านได้แล้ว<br /><br />มะเมี๊ยะจึงพาทุกคนลอบไปที่คุ้มลึกลับกลางป่าของสะมะแอกับแสนไท ที่นั่นพบว่าพวกแสนไทกับสะมะแอต่างบาดเจ็บกลับไป และพบว่าดำรงกับบัวบานโดนขังอยู่ที่นั่น ทุกคนจึงพยายามหาทางลอบช่วยเหลือดำรงกับบัวบานด้วยการหลบไปอยู่ในถ้ำแห่ง หนึ่ง และหาโอกาสลอบชิงตัวบัวบานกับดำรงคืนมา<br /><br />ในการลอบไปสังเกตการณ์ทำให้พนา อิยะวดี และบุราณทราบว่าที่แท้ ส่างหม่องคือ คำรณ พวงมาลีคือเอมฤดี และนาถยาก็คือแสงแก้วนั่นเอง มะเมี๊ยะบอกว่าการเข้าไปช่วยบัวบานกับดำรงลำบากมาก เพราะแสนไทกับสะมะแอมีเวทมนต์และมีค่ายกลมากมาย ทางเดียวคือต้องเผาทิ้งทั้งคุ้ม แต่ก็ไม่คุ้มเพราะบัวบานกับดำรงจะโดนเผาไปด้วย<br /><br />ในที่สุดอิยะวดีตัดสินใจช่วยแม่และพ่อด้วยการเอาตัวเข้าไปให้โดนจับเพื่อ ช่วยพ่อแม่ สะมะแอและทุกคนจึงจับอิยะวดีไว้ และพยายามจะบูชายันต์อิยะวดีอีกเพราะคิดว่าถึงน้ำจะท่วม ปากถ้ำจะโดนปิด สมบัติก็ยังอยู่ ถึงแสนไทยังรักอิยะวดีแต่ก็ติดขัดที่ต้องการสมบัติ แต่อิยะวดีก็ใช้อุบายหลอกล่อ แกล้งย้อนร้อยเอายาลืมความทรงจำให้แสนไทกิน ทำให้แสนไทกลายเป็นทำตามคำสั่งอิยะวดีและปล่อยตัวบัวบานกับดำรง<br /><br />มะเมี๊ยะโดนจับได้ว่าทรยศจะโดนสองพ่อลูกฆ่าทิ้งเพราะโกรธแค้นมาก แต่บุราณก็ช่วยเอาไว้ได้อีก ทำให้สองคนต่างซาบซึ้งในน้ำใจกันและกัน<br /><br />บัวบานกับดำรงกลับไม่ยอมมาเพราะโดนให้กินยาลืมความจำจะเป็นทาสรับใช้สะมะแอ ต่อไปแถมโวยวายว่าอิยะวดีเป็นคนร้าย ทำให้พวกสะมะแอ ส่างหม่อง พวงมาลีและแสงแก้วออกมาจะเล่นงานอิยะวดี อิยะวดีสั่งให้แสนไทเล่นงานพวกกันเอง แสนไทจึงเล่นงานพวงมาลีกับแสงแก้ว ส่วนส่างหม่องจะมาจับตัว อิยะวดี<br /><br />มะเมี๊ยะกับพวกพนาตามมา ละเอพยายามเรียกให้ดำรงกับบัวบานรู้ตัว แสนไททำตามคำสั่งอิยะวดีเผาคุ้มตัวเอง คุ้มไหม้วอดวาย สะมะแอโกรธมาก แสนไทหัวเราะชอบใจว่าทำตามอิยะวดีสั่งแล้ว ส่วนพวกส่างหม่อง แสงแก้ว และพวงมาลีตายคากองไฟ บุราณโดนอาวุธของแสนไทพุ่งมาใส่ มะเมี๊ยะเอาตัวเข้ารับไว้แทน อาการสาหัส แต่ก็กินยาสมุนไพรรักษาตัวหายได้ในภายหลัง มะเมี๊ยะทำเหมือนไม่มีความสามารถ อ่อนแอ แต่ความจริงแอบมีวิชาอาคม ตอนหลังแอบมาสอนอิยะวดี ทำให้ อิยะวดีมีวิชาแปลกๆ ขึ้นมาด้วยเช่น วิธีทำอาวุธลับเป็นลูกไฟเล็กๆ โยนใส่ศัตรู ใครโดนเข้าจะปวดแสบปวดร้อนจนทนไม่ได้<br /><br />ในที่สุดมนต์ของสะมะแอก็เสื่อมไป พวกสุชาติที่โดนขังอยู่รู้สึกตัว พรานเส็งกับลีกอไปช่วยพาหนีรอดพ้นไฟครอกมาได้ ที่นั่นทุกคนได้พบไม้จำนวนมากมายที่สะมะแอนั่นเองลอบตัดแล้วส่งไปขายประเทศ ใกล้เคียง จนร่ำรวย<br /><br />กลับเข้าเมืองแล้ว พนากับอิยะวดีต่างเข้าใจกัน อรุณีกับพินิจขอหมั้นอิยะวดีกับดำรงและบัวบานท่ามกลางความยินดี อรุณีรับมะเมี๊ยะเป็นลูกสาวบุญธรรม และส่งไปเรียนภาษาและหนังสือกับครูหอมนวล ส่วนบุราณเขียนวิทยานิพนธ์เรื่องขุมทรัพย์นางพญาทรายคำโดยมีมะเมี๊ยะเป็นคน บอกเล่าเรื่องราวเท่าที่รู้ ทั้งสองกลายเป็นคนรู้ใจกัน<br /><br />อิยวะดีกับพนายังคงพิทักษ์ป่า ดูแลสัตว์ ปลูกป่า ทางราชการเข้าใจพนาดีแล้ว พนากับ อิยะวดีได้พาทางการไปริบไม้ที่สะมะแอลอบตัด พนากับอิยวะดีมีความเชื่อมั่นว่าสิ่งใดที่ไม่ใช่ของเรา ไม่ควรอยากได้มาเป็นเจ้าของ อิยวะดีฝันถึงเด็กนั่งแพกับฝูงวานรที่กลายเป็นเจ้านางพญาคนสวยที่หน้าเหมือน ตัวเองบอกขอบใจอิยะวดีที่นำสมบัติมาคืน และบอกว่าเธอคือเจ้าหญิงทรายคำ หลานสาวของนางพญาดาราเทวี ที่โดนเจ้ากุนริกนา จับตัวมาตอนปล้นสมบัติและขังไว้ ที่สุสานแห่งนั้นจนระเบิดนั่นเอง<br /><br />พนากับอิยะวดี ตัดสินใจใช้ชีวิตร่วมกัน อาศัยอยู่บ้านบนดอย สัญญาต่อหน้าขุนเขาว่าจะช่วยพลิกฟื้นผืนป่า ดูแลรักษา ปกป้องธรรมชาติและทุกชีวิตที่นั่นไม่ให้ถูกรุกรานตราบจนกว่าชีวิตจะหาไม่ มีมะเมี๊ยะกับบุราณสัญญาว่าจะมาอยู่ที่นั่นเพื่อช่วยกันอีกสองแรงด้วย ทั้งสี่พากันเดินตรวจตราป่าไม้และดูแลสัตว์ในป่าโดยมีแม่มากับนาตาเลียร่วม ทางไปด้วยทุกหนทุกแห่ง<br /><br />ขอบคุณข้อมูล ช่อง 7 สี</span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/6452780256792443707-4478436244812919113?l=xn--2-wxflf4cwa0fbo.blogspot.com' alt='' /></div>iHuajukProfilenoreply@blogger.com0